Καλωσορίσατε!

Καλωσήρθατε στο ιστολόγιό μου, έναν χώρο για επικοινωνία, προβληματισμό και ανταλλαγή απόψεων. Στις σελίδες αυτές, θα βρείτε πληροφορίες για την πολιτική μου δράση καθώς και κείμενα με τις σκέψεις και τις προτάσεις μου.

Θα χαρώ πολύ να λάβω σχόλια σας και να ανοίξουμε και από εδώ ένα βήμα διαλόγου για την πολιτική, για τον τόπο μας, για το αύριο.

Νάντια

Δήλωσή μου για τις επιθέσεις κατά της ΠτΔ για την επίσκεψή της στον Έβρο

Μου προκαλούν αλγεινή εντύπωση οι συνεχιζόμενες επιθέσεις κατά της ΠτΔ για την επίσκεψή της σε φυλάκιο στον Έβρο και η φωτογράφησή της μπροστά στον φράχτη. Ήταν μια κίνηση μεγάλης συμβολικής σημασίας και αξίας σε μια δύσκολη εποχή για τα εθνικά μας δίκαια, κατά την οποία συχνά αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματά μας.


Όσοι, λόγω ιδεοληψίας ή ενός δικαιωματισμού, δίχως περιεχόμενο, κατηγορούν την ΠτΔ για αυτή την πρωτοβουλία της ξεχνούν ότι μόλις τον Μάρτιο του 2020, τούρκικες δυνάμεις στρατού και ασφάλειας εργαλειοποιούσαν μεταφερόμενους μετανάστες για να σπάσουν τα σύνορά μας. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας απαιτεί υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, υπεράσπιση των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων μας.

«Ο σεβασμός της διαφορετικότητας είναι δημοκρατικό και ηθικό χρέος όλων μας»

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, της Αμφιφοβίας και της Τρανσφοβίας, είναι μια αφορμή να επανεπιβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας ως κοινωνία, ότι η προστασία, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, αποτελούν ηθικό χρέος κάθε δημοκρατικού κράτους. Η αταλάντευτη προσήλωση σε μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς, που ενθαρρύνει και στηρίζει το οικουμενικό ανθρώπινο δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή και την αγάπη, είναι καθήκον, υποχρέωση, κατάκτηση όλων μας. Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι δείκτης προόδου και στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Ασφαλώς τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία έχει κάνει πρόοδο σε ό,τι αφορά την καταπολέμηση των προκαταλήψεων και της περιθωριοποίησης των ΛΟΑΤΚΙ+. Έχουμε όμως πολλά που πρέπει να κάνουμε ακόμα.  Σήμερα πρέπει να προχωρήσουμε πιο θαρραλέα, με αποφασιστικότητα στην άρση των όποιων διακρίσεων υπάρχουν ακόμα. Σε μια σύγχρονη Δημοκρατία τίποτα δεν μπορεί να υπονομεύει την αρχή της ισονομίας ή να περιορίζει τα δικαιώματα πολιτών λόγω της ταυτότητας φύλου, των χαρακτηριστικών φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού του. Είναι ανάγκη, επίσης, να ληφθεί ιδιαίτερη μέριμνα για την αντιμετώπιση των διακρίσεων στο περιβάλλον του σχολείου, την προστασία των παιδιών των ΛΟΑΤΚΙ+ οικογενειών από τον στιγματισμό και την προώθηση των αιτημάτων τους.

Ας θυμηθούμε ότι ο  λόγος που επελέγη η 17η Μαΐου είναι επειδή αυτήν την ημέρα, το 1990, η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται «ασθένεια» από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας . Στο χέρι όλων μας είναι να μην υπάρχουν πια οι αιτίες που έκαναν αναγκαία την καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα πρέπει να χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ισοτιμία όλων, αφήνοντας πίσω προκαταλήψεις, διακρίσεις και ομοφοβικές συμπεριφορές.

ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση αντιμετώπισης της φονικής πανδημίας στη χώρα μας. Με βασικό όπλο το εμβόλιο, γίνεται ένας αγώνας δρόμου για να εμβολιαστεί το αναγκαίο ποσοστό του πληθυσμού, ώστε να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό τείχος ανοσίας. Ήδη, ο ημερήσιος ρυθμός στην πατρίδα μας ξεπέρασε τους 100.000 εμβολιασμούς, ενώ έχουν εμβολιαστεί, έστω με μία δόση, περίπου 2.300.000 άνθρωποι. Εμβόλιο, self tests και τήρηση μέτρων αποτελούν τους μόνους τρόπους προκειμένου να ανακοπεί η διάδοση της πανδημίας και να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση κανονικότητας και ελευθερίας, που τόσο ποθούμε. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση και ενώ τα κρούσματα τείνουν να μειωθούν, αλλά ακόμα θρηνούμε δεκάδες ανθρώπινες απώλειες καθημερινά, κάποιοι αρνούνται να εμβολιαστούν λόγω παραπληροφόρησης, φόβου από φημολογίες, επιφύλαξης ή ακόμα και άρνησης λόγω δοξασιών και ιδεοληψιών. Στο χέρι όλων μας είναι να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο κύμα πειθούς με επιχειρήματα ώστε τα ποσοστά σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες να φτάσουν και να ξεπεράσουν το 80%. Χώρες σαν το Ισραήλ, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Η.Π.Α δείχνουν τον δρόμο. Μπορούμε και εμείς. Και πριν απ’ όλα η Κυβέρνηση οφείλει να δημιουργήσει μια μεγάλη συστράτευση κομμάτων και των νεολαιών τους, Επιστημονικών Φορέων, Καθηγητών και φοιτητών Πανεπιστημίων για να κερδίσουμε αυτή τη μάχη. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση έχει χρέος να πάρει όλα τα μέτρα για να ξεπεραστεί η στάση μερίδας νοσοκομειακών απέναντι στον εμβολιασμό τους.

Τι τραγικά ειρωνικό. Την ώρα που στη χώρα μας έχουμε πια τον επαρκή αριθμό εμβολίων, ώστε σταδιακά και μέχρι τον Ιούνιο να μπορούμε να εμβολιαστούμε μαζικά και όλοι όσοι νοσούν να περιθάλπονται σε στοιχειωδώς επαρκείς και αξιοπρεπείς συνθήκες με την συνεχή κοπιαστική προσπάθεια ιατρών και νοσοκομειακών, σε άλλες πλευρές του πλανήτη να υποφέρουν, να πεθαίνουν μαζικά άνθρωποι.

Η Ινδία έχει γονατίσει κάτω απ’ το χειρότερο κύμα κορονοϊού στον κόσμο. Με πάνω από 350.000 κρούσματα τη μέρα, ασθενείς ικετεύουν για οξυγόνο και φάρμακα έξω από υπερπλήρη νοσοκομεία, σε μια άνιση μάχη με τον χρόνο που συχνά καταλήγει σε πένθος. Γενναίοι γιατροί, εθελοντές και τοπικές ομάδες δίνουν υπεράνθρωπο αγώνα ενάντια στον θανατηφόρο ιό, αλλά έχουν φτάσει στα όριά τους και χρειάζονται επειγόντως ζωτικές προμήθειες. Η ίδια κατάσταση παρατηρείται και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Βραζιλία και χώρες της Νότιας Αμερικής, σε χώρες της Αφρικής και αλλού.

Τώρα είναι η στιγμή για την Παγκόσμια Κοινότητα να δείξει τον αναγκαίο συντονισμό, ώστε να υπάρχουν ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και προστατευτικός εξοπλισμός σε ευάλωτες κοινότητες και υγειονομικούς στις χώρες που έχουν ανάγκη. Να στηθούν κινητές ΜΕΘ. Να χρηματοδοτηθούν  συγκεκριμένες δράσεις αρωγής τους. Να εξασφαλιστεί  άμεση μεταφορά πόρων για κάλυψη αναγκών τους σε τρόφιμα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Να φτιαχτούν γραμμές παραγωγής δισεκατομμυρίων εμβολίων που χρειάζονται για να καλυφθεί όλος ο Πλανήτης. Τώρα είναι η στιγμή που Ευρωπαϊκοί και Διεθνείς Οργανισμοί πρέπει να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Η πρόταση Μπάιντεν για τις πατέντες είναι μια σημαντική πρόταση, που θα πρέπει να υποστηριχθεί από όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας, που θα πρέπει να παρέμβει σε διεθνή forum και στα Όργανα της Ε.Ε. Ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα περάσει και ταυτόχρονα δεν καλύπτει όλο το εύρος των αναγκών.

Πρέπει να δράσουμε λοιπόν ως Κράτη, ως Διεθνείς οντότητες, ως πολίτες της Παγκόσμιας Κοινότητας γιατί μαζί με την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό  υπάρχει και η ανάγκη συνειδητοποίησης ότι ή η πανδημία θα αντιμετωπιστεί παγκόσμια ή ελλοχεύει ο κίνδυνος ανακύκλωσης και νέων κυμάτων διάδοσης από τις μεταλλαξεις που θα δημιουργούνται. Καμία χώρα δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής, όσο υπάρχουν εστίες μαζικής διάδοσης του κορονοϊού. Η Παγκόσμια Κοινότητα πρέπει να δείξει  ότι μπορεί να συντονίζεται σε τέτοιες κρίσιμες προκλήσεις όπως η πανδημία, η Κλιματική Αλλαγή και όσα προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον. Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και υπάρχουν προβλήματα που οφείλουμε να καταλάβουμε ότι μας αφορούν όλους.

Ας μη ξεχνάμε άλλωστε:  Όλα ξεκίνησαν με ένα ιό από την μακρινή Κίνα… 

«EΛΛΑΔΑ – ΤΟΥΡΚΙΑ: ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ – ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ»

Σε συζήτηση Στρογγυλής Τραπέζης με θέμα: «Γνωρίζοντας τους γείτονες: Τουρκία» στο Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, συμμετείχε το Σάββατο, 15 Μαΐου, η Βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής, Νάντια Γιαννακοπούλου.

Στην αρχή της τοποθέτησής της έθεσε το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, όπως έχει διαμορφωθεί την τελευταία δεκαετία, σημειώνοντας ότι: «Ζούμε μια νέο- οθωμανική έκρηξη, με έναν αυταρχικό ηγέτη που έχει οδηγήσει σε διαρκή ένταση.  Τα γεγονότα του Έβρου, όσα συνέβησαν το καλοκαίρι πέρυσι στο Αιγαίο, αλλά και η προκλητική ρητορική μας έφτασαν συχνά κοντά σε θερμό ή και πολεμικό επεισόδιο. Άρα αναφερόμαστε σε μια ένταση που δεν είναι περιστασιακή ή στιγμιαία, αλλά εντάσσεται σε μια σταθερή στρατηγική.

Η Τουρκία ήθελε και θέλει να διαδραματίσει ρόλο αναγνωρίσιμης Περιφερειακής Δύναμης και γι’ αυτό έχει διαμορφώσει αναθεωρητική στρατηγική σ’ όλα τα σύνορά της, από την Αφρική ως στα Βαλκάνια, και από στο Αζερμπαιτζάν ως και τη Μέση Ανατολή, που να ακυρώνουν όλα τα τετελεσμένα που επιδιώκει να δημιουργήσει.»  

Η κα Γιαννακοπούλου έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο νέο διεθνές σκηνικό που αντιμετωπίζει η Τουρκία, έπειτα από την εκλογή του κ. Μπάιντεν στην Αμερική, την επικείμενη αποχώρηση της κα. Μέρκελ και την αλματώδη άνοδο των Πρασίνων, αλλά και την επιφύλαξη του Αραβικού κόσμου και τα προβλήματα που δημιουργεί ο μεγαλοϊδεατισμός της Τουρκίας στη σχέση της με τη Ρωσία. Όλα τα γεγονότα αυτά, οδηγούν την Τουρκία σε διεθνή απομόνωση και της προκαλούν φόβο για την επόμενη μέρα, τη στιγμή που κλυδωνίζεται επιπλέον από μία βαθιά οικονομική κρίση.

Στη συνέχεια, η Βουλευτής τόνισε: «Δική μας επιδίωξη είναι η μετατροπή της ελληνοτουρκικής σχέσης από αντιπαραθετική σε συνεργατική. Εμείς είμαστε προσηλωμένοι στην ειρηνική επίλυση των διαφορών στη βάση του διεθνούς δικαίου.  Η εξομάλυνση και βελτίωση των Ελληνοτουρκικών  σχέσεων, πέραν της σημασίας της στο διμερές επίπεδο, αποτελεί επίσης, σημαντικό παράγοντα για την σταθερότητα της Νοτιο – Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Γι’ αυτό οφείλουμε, και αυτό κάνουμε, να ασκούμε μια πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού ή υποχωρητικότητας, όπως κάνουν ορισμένες χώρες.

Η αποτροπή συνίσταται σε άμεσες και συνεχείς διπλωματικές κινήσεις με αντικείμενο την έμπρακτη εκ μέρους των Διεθνών Οργανισμών καταδίκη της στάσης της Τουρκίας και την επιβολή κυρώσεων σε βάρος της. Στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων σε πολλά κράτη του απανταχού ελληνισμού. Συνίσταται στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και αποφασιστικότητα, όπως και σε υψηλό εθνικό φρόνημα με κοινωνική και πολιτική συνοχή. Η εθνική ισχύς δηλαδή η οικονομική, διπλωματική, πολιτιστική, ψυχολογική ισχύς είναι αυτές που λειτουργούν κατά κύριο λόγο αποτρεπτικά. Και δεν πρέπει να διαφεύγει από τον πολιτικό κόσμο ότι είναι αναγκαίες και επιτακτικές συνολικών πολιτικών που αντιμετωπίζουν το δημογραφικό, που τείνει να αναχθεί σε μείζον θέμα για τη χώρα, το μέλλον της άρα και τους συσχετισμούς δυνάμεων με την Τουρκία.

Τέλος, η συνύπαρξη σημαίνει ένα νέο πνεύμα Ελσίνκι, μια πολιτική ανάδειξης της σύμπτωσης αμοιβαίων συμφερόντων μεταξύ των χωρών, πάντα όμως στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.»

Επιπλέον, η κα Γιαννακοπούλου, θέλοντας να συνεισφέρει στον διάλογο έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο ζήτημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη γειτονική χώρα και στην συνάρτησή του με την ευρωπαϊκή προοπτική. Πιο συγκεκριμένα τόνισε: «Η Ελλάδα αποτελεί συνεπή και ειλικρινή υποστηρικτή της Ευρωπαϊκής πορείας της γείτονος χώρας, γιατί θεωρεί ότι η Ε.Ε είναι καταλύτης για την περιφερειακή σταθερότητα και ανάπτυξη και πιστεύει ότι η ένταξη της Τουρκίας, αφού βέβαια εκπληρωθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις που έχουν τεθεί, θα είναι επωφελής για την ίδια, την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή. Θεμελιώδης προϋπόθεση για την ένταξη είναι η έγκαιρη πλήρωση των ενταξιακών κριτηρίων μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται ο σεβασμός της αρχής καλής γειτονίας, όπως και η εκπλήρωση διεθνών και ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της όσον αφορά τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Έχω ωστόσο την άποψη, ότι στην ατζέντα και της Ε.Ε και την δική μας, θα πρέπει να τεθούν πιο έντονα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μου είναι αδιανόητο για λόγους γεωστρατηγικούς και μόνο να μην τίθενται πιο επιτακτικά τα θέματα

–          Της φυλάκισης χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων και της καταστολής των πολιτικών ελευθεριών, της δίωξης πολιτικών αντιπάλων

–          Της επίδοσής της να είναι κατά την επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων η δεύτερη φυλακή δημοσιογράφων

–          Της ισότητας των φύλων, των φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας που θα ενταθούν μετά την απόφαση κ. Ερντογάν να φύγει η Τουρκία από την Σύμβαση Κωνσταντινούπολης»

Κλείνοντας, η κα Γιαννακοπούλου τόνισε: «Η δημιουργία μιας ισχυρής πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά Ελλάδας με φωνή και κύρος στα διεθνή φόρουμ, μιας Ελλάδας σταθερά δύναμης ειρήνης και με συμμαχίες με την σωστή πλευρά, με συνεχείς διπλωματικές πρωτοβουλίες, με ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και με οικονομική και αναπτυξιακή ισχύ,  είναι η καλύτερη εγγύηση για το μέλλον.»

«ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ»

Στην επί των άρθρων συζήτηση του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τις τροποποιήσεις του Οικογενειακού Δικαίου, την Τετάρτη 12 Μαΐου2021, τοποθετήθηκε η βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου, ως ειδική αγορήτρια του Κινήματος Αλλαγής.

Ξεκινώντας την ομιλίας της, η βουλευτής σχολίασε ότι το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο θα μπορούσε να είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, όπως θα μπορούσε να είναι μία μεγάλη ευκαιρία για ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης με το Ν. 4531/18 στην ελληνική νομοθεσία. Όμως, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να είναι εφικτό με το προτεινόμενο κείμενο.

Ως προς τα άρθρα, η κα Γιαννακοπούλου ανάφερε:

·                     Αρχικά, στο άρθρο 5 του νομοσχεδίου, στο οποίο παρεκκλίνει ο παιδοκεντρικός χαρακτήρας και αντικαθίσταται με μία γονεοκεντρική λογική, όπου το παιδί προσεγγίζεται ως παθητικός δέκτης άσκησης γονεϊκών δικαιωμάτων και όχι ως φορέας δικαιωμάτων.

·                     Στο άρθρο 7 το «εξίσου» δεν προβλέπεται κατά τη διάρκεια γάμου, αλλά μόνο το «από κοινού». Η λέξη παραπέμπει πλαγίως στην ισόχρονη άσκηση της επιμέλειας, που πιθανότατα μπορεί μόνο να πραγματωθεί στα πλαίσια εναλλασσόμενης διαμονής του τέκνου.

·                     Το δικαίωμα της επικοινωνίας αποτελεί αυστηρά προσωποπαγές οικογενειακό δικαίωμα και εξ αυτού του λόγου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με αοριστίες. Σε κανένα σημείο του άρθρου δεν αποσαφηνίζεται ο τρόπος με τον οποίο θα οριοθετείται ο καταρχήν συνολικός χρόνος ο οποίος εν συνεχεία θα πρέπει να διαιρεθεί για να φτάσουμε στο αποτέλεσμα του ενός τρίτου.

·                     Στο άρθρο 14 επιχειρείται η απαρίθμηση λόγων για τους οποίους θα πρέπει να αφαιρείται η γονική μέριμνα δηλαδή η “μεγαλύτερη δυνατή ποινή”.  Παράδοξο σημείο αποτελεί το γεγονός ότι το Υπουργείο ζητά οριστική απόφαση μόνο στην περίπτωση της ενδοοικογενειακής βίας, και όχι στις υπόλοιπες περιπτώσεις διατάραξης της συναισθηματικής σχέσης του τέκνου με τον έναν γονέα.

Επιπλέον, η βουλευτής τόνισε ότι είναι ανεπίτρεπτο εν μέσω του κινήματος #metoo, αλλά και της ραγδαίας αύξησης της ενδοοικογενειακής βίας εν μέσω πανδημίας η νομοθέτηση να οδηγεί σε περαιτέρω έκθεση τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας σε κακοποιητικές συμπεριφορές, παρά προστατεύοντάς τας.

Κλείνοντας, επανέλαβε και πάλι ότι το πρόβλημα είναι, κατά κύριο λόγο, θέμα εφαρμογής του νόμου και δικαστηριακής πρακτικής και ότι μόνη, ουσιαστική και δίκαιη λύση μπορεί να δοθεί από την πάγια θέση της δημιουργία ειδικού οικογενειακού δικαστηρίου και με την στελέχωση του με εξειδικευμένο προσωπικό, όπου ο δικαστής θα συνεπικουρείται από ειδικό σώμα με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο στο youtube:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η σημερινή συνεδρίαση επί των άρθρων του σχεδίου νόμου, ακολουθεί μια πραγματικά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και πολύωρη ακρόαση των εκπροσώπων των φορέων, κατά την οποία ακούστηκαν πολλά και οδήγησαν όλους μας νομίζω, στην εξαγωγή πολύ χρήσιμων συμπερασμάτων και κύριε Υπουργέ, οφείλω να ομολογήσω ότι εάν ήμουν στη θέση σας, η σημερινή ακρόαση των φορέων θα με είχε προβληματίσει πάρα μα πάρα πολύ.

Κύριε Υπουργέ, παίρνετε πάντα προσωπικά τα πολιτικά σχόλια. Ψυχραιμία και θα έχετε όλο το χρόνο να απαντήσετε, αρκεί να έχετε πραγματικά ανοιχτά τα αυτιά σας, όπως τα έχουμε όλοι μας.

Αυτό λοιπόν είναι κάτι το οποίο νομίζω όλους μας θα έπρεπε να μας προβληματίσει. Ακόμα και οι φορείς που ήταν η μειοψηφία και εκφράστηκαν θετικά για το σημερινό σχέδιο νόμου, έκαναν παρατηρήσεις. Και μόνο το γεγονός ότι είναι διαμετρικά αντίθετες οι απόψεις ψυχολόγων και όχι όλων και ψυχιάτρων, που χθες παραλίγο να κοπούν από την ακρόαση των φορέων, ευτυχώς επέμεινε η αντιπολίτευση και δεν κόπηκαν και μόνο λοιπόν αυτές αν θέλετε οι διαμετρικά αντίθετες απόψεις, καταρρίπτουν το βασικό επιχείρημα του Υπουργείου ότι δήθεν οι ειδικοί σύσσωμοι υποστηρίζουν το εγχείρημα και μόνο αυτό. Και δυστυχώς, δυστυχώς, ενώ με αυτό το σχέδιο νόμου θα είχατε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία, μια καταπληκτική ευκαιρία για να λύσετε και με συναινετικές διαδικασίες, ένα υπαρκτό σοβαρό, ευαίσθητο, πολύ ευαίσθητο ζήτημα, ενώ θα μπορούσατε, όπως σας είπα και χθες, όπου ήταν δέκα χρόνια από την υπογραφή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης -σημαδιακή ημέρα η ημέρα που ήρθε στη Βουλή το συγκεκριμένο νομοσχέδιο- ενώ θα μπορούσατε λοιπόν να προβείτε σε ενέργειες περαιτέρω ενσωμάτωσης της εν λόγω Συνθήκης, εσείς δυστυχώς χάνετε αυτή την ευκαιρία και δυστυχώς δεν κοιτάτε πραγματικά μπροστά.

Αναφερθήκατε χθες, κύριε Υπουργέ, σε τροποποιήσεις, ουσιαστικά βελτιώσεις, όπως είπατε, τις οποίες πραγματοποιήσατε στο τελικό κείμενο του νομοσχεδίου και αφορούν ζητήματα, τα οποία τέθηκαν στη διαβούλευση, συμπεριλαμβανομένων προτάσεων φορέων, όπως είναι η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων και κάποια ακόμη. Όμως, πλην αυτών των τροποποιήσεων, ακόμα παραμένουν πάρα πολύ σοβαρά ζητήματα, τα οποία δημιουργούν, προκαλούν εντονότατες αντιδράσεις και προβληματισμούς. Το ακούσαμε στην ακρόαση των φορέων, το ακούσαμε από εξέχουσες Βουλευτίνες της παράταξής σας. Μήπως και αυτό δεν το καταλάβαμε καλά, κύριε Υπουργέ; Το ακούσατε από σύσσωμη την Αντιπολίτευση. Προχωράω λοιπόν τώρα συγκεκριμένα στις παρατηρήσεις μας, πάνω σε συγκεκριμένα άρθρα.

Στο άρθρο 1511, το άρθρο 5 του νομοσχεδίου που τροποποιεί το άρθρο 1511 του Αστικού Κώδικα, όπως ισχύει μέχρι σήμερα, η πιο βασική παρατήρηση που ακούστηκε από σύσσωμη την Αντιπολίτευση και από την πλειοψηφία των φορέων, είναι ότι ουσιαστικά τόσο από το γράμμα όσο και από το πνεύμα των διατάξεων και ειδικά αυτής της διάταξη του νομοσχεδίου φεύγουμε από τον παιδοκεντρικό χαρακτήρα και οδηγούμαστε σε μία γονεοκεντρική λογική, όπου το παιδί προσεγγίζεται ως παθητικός δέκτης των γονεϊκών δικαιωμάτων, αντί να είναι το ίδιο φορέας δικαιωμάτων όπως επιβάλλουν όλες οι διεθνείς συμβάσεις. Με την προτεινόμενη διατύπωση ο νομοθέτης, το Υπουργείο, δεν προτάσσει το συμφέρον του παιδιού, το οποίο δεν εξετάζεται, με τον τρόπο τον οποίο το γράφετε, για κάθε παιδί ατομικά, όπως οφείλει να γίνεται, αλλά ορίζεται οριζόντια ότι για όλα τα παιδιά είναι μόνο ένα το συμφέρον του παιδιού κι αυτό είναι η παρουσία και των δύο γονέων στη ζωή τους. Απαλείψατε το απαράδεκτο πρωτίστως, βάλατε το «ιδίως», αλλά αυτό είναι «όχι Γιάννης, Γιαννάκης». Ειπώθηκε και από τους θεωρητικούς, που ακούσαμε σήμερα. Τα κριτήρια λοιπόν τα οποία προτάσσετε αποτυπώνουν τα συμφέροντα των γονέων, όχι του παιδιού και με βάση το παιδοκεντρικό οικογενειακό δίκαιο που ισχύει έως σήμερα και εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ το 1983,σε αντίθεση με το πατριαρχικό σύστημα, το οποίο ίσχυε έως τότε, η όποια λύση πρέπει, οφείλει να εξυπηρετεί πρωτίστως το συμφέρον του τέκνου ad hoc σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, που διαφέρει, κάθε συγκεκριμένη φορά. Δεν θα βαρεθούμε να το λέμε, μήπως και τελικά το καταλάβετε και το αλλάξετε σε αυτήν την απαράδεκτη διάταξη. Και δεν το λέμε μόνο εμείς, το λέει και η αρμόδια για την παρακολούθηση της εφαρμογής της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού Επιτροπή του ΟΗΕ και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο εμείς επιμένουμε στην ανάγκη σύστασης οικογενειακού δικαστηρίου, όπως γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και υπάρχει η ουσιαστική, η πραγματική δυνατότητα να διερευνηθεί ad hoc, πραγματικά και όχι με τρόπο φασόν, όπως δυστυχώς συμβαίνει, το συμφέρον του κάθε παιδιού, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Επιπλέον, το σχέδιο νόμου αδιαφορεί για τη βούληση, αδιαφορεί για τη γνώμη του παιδιού. Γιατί; Γιατί ενώ εισάγει πληθώρα υποχρεωτικών εξωδικαστικών διαδικασιών, με τη διαμεσολάβηση, με τα ιδιωτικά συμφωνητικά πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το δικαστήριο, δεν προβλέπεται, κύριε Υπουργέ, να ζητείται σε καμία από αυτές τις εξωδικαστηριακές διαδικασίες, η γνώμη του παιδιού, παρά μόνο εάν η υπόθεση φτάσει στο δικαστήριο. Γιατί κάνετε αυτήν τη διάκριση; Σας ζητούμε να το δείτε και να το διορθώσετε και να ζητάτε τη γνώμη του παιδιού και στις υπόλοιπες διαδικασίες, τις οποίες προβλέπετε ως υποχρεωτικές.

Και έρχομαι τώρα στο άρθρο 7, του υπό συζήτηση νομοσχεδίου, για το προτεινόμενο άρθρο 1513. Είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα. Το έχουν θέσει πάρα πολλοί συνάδελφοι όλης της αντιπολίτευσης, αλλά και από την συμπολίτευση. Προβλέπεται λοιπόν ότι σε περίπτωση διαζυγίου οι δύο γονείς εξακολουθούν να ασκούν από κοινού και εξίσου τη γονική μέριμνα. Θα επιμείνουμε και θα επιμείνουμε και θα επιμείνουμε στην έννοια του «εξίσου» και θα σας πούμε για μία ακόμη φορά ότι ακόμα κι αν δεν θέλετε να αλλάξετε το «εξίσου» τουλάχιστον διαγράψετε το παραπλανητικό «εξακολουθούν». Γιατί όλοι σας είπαμε ότι το «εξακολουθούν» δεν ισχύει. Κατά τη διάρκεια του γάμου η πρόβλεψη του νόμου είναι από κοινού η άσκηση της γονικής μέριμνας, όχι εξίσου. Και εδώ πέρα λέτε ότι εξακολουθούν μετά τη λύση του γάμου υπάρχει το «εξίσου».

Σας θέσαμε υπόψιν την ανησυχία του νομικού κόσμου και σας εξηγήσαμε ότι πλαγίως με αυτόν τον τρόπο παραπέμπει στην ισόχρονη άσκηση της επιμέλειας, το οποίο μπορεί μόνο μέσα από την εναλλασσόμενη κατοικία να πραγματοθεί. Και αυτό δεν σας το είπαμε μόνο εμείς. Ακούσατε σήμερα με προσοχή τους φορείς; Ακούσατε τι είπε η εκπρόσωπος του «Γονείς», υποστηρίκτρια της ισόχρονης επιμέλειας και της εναλλασσόμενης κατοικίας; Είπε ότι ξεκάθαρα με αυτόν τον τρόπο εισάγετε την ισόχρονη γονική μέριμνα, την ισόχρονη επιμέλεια. Το είπαν δηλαδή και αυτοί οι οποίοι τα καταγγέλλουν από τους φορείς και όλοι εμείς. Το είπαν και αυτοί που το υποστηρίζουν. Αυτό δεν το ακούσατε κύριε Υπουργέ; Διαβάστε τα πρακτικά για να ξανά δείτε τι είπαν.

Η εμμονή σας σε αυτό δείχνει λοιπόν όχι ξεκάθαρες προθέσεις. Πρέπει να μιλάμε πάρα πολύ ανοιχτά εδώ. Εγείρει πολύ σοβαρά ερωτήματα. Αν θέλετε ισόχρονη άσκηση γονικής μέριμνας και επιμέλειας, βγείτε και πείτε το και μην κρύβεστε. Γιατί, σήμερα αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις σας. Και αν θέλατε, όπως είπατε, και σας ακούσαμε με προσοχή, να επιμείνετε στην έννοια του χρόνου, βάλτε την λέξη «ισότιμα». Βρείτε μία άλλη έκφραση, η οποία δεν θα ανοίγει τέτοιες οδούς και δεν θα δημιουργεί τέτοια θολούρα νομική και ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα όσον αφορά τη δικαστηριακή πρακτική στο μέλλον.

Συνεχίζω, κύριοι συνάδελφοι, με το προτεινόμενο άρθρο 1520, που ρυθμίζει το δικαίωμα επικοινωνίας. Κύριε Υπουργέ, μη λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης του κάθε παιδιού, θεωρείτε ότι βελτιώνετε μια κατάσταση εισάγοντας έναν τρόπο τινά υπόδειγμα, δείκτη, καλούπι για το δικαστή υποδεικνύοντας επί της ουσίας στον δικαστή τη δουλειά του, καθώς εισάγετε την προβληματική του τεκμηρίου του 1/3 του χρόνου.

Κατ’ αρχάς είναι καθαρά δογματικά εσφαλμένη η θέση και η χρησιμοποίηση της λέξης «τεκμαίρεται». Η λέξη «τεκμαίρεται» στη νομική επιστήμη χρησιμοποιείται για την διάγνωση ή για την αναγνώριση εννόμων συνεπειών ή πραγματικών περιστατικών που στοιχειοθετούν τις εκάστοτε περιπτώσεις και όχι επί το πρώτον για την διάπλαση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων όπως επιχειρείτε να κάνετε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η χθεσινή σας απάντηση ότι οι δικαστικές αποφάσεις που βγαίνουν με βάση το νόμο από το 1983, στην πραγματικότητα δίνουν περίπου αυτόν τον χρόνο επικοινωνίας, εκ των πραγμάτων, δηλαδή το 30% του χρόνου, καταλαβαίνετε και εσείς ο ίδιος ότι είναι προβληματική και ότι δεν αναιρεί το γεγονός ότι δημιουργείται σύγχυση και κατά τη γραμματική αλλά και κατά την ιδεολογική ερμηνεία του άρθρου, καθώς είναι τελικά αδύνατος. Να καταλάβουμε ποιος είναι τελικά ο σκοπός του άρθρου σας. Να ορίσετε το τι γίνεται στην πραγματικότητα, την οποία πραγματικότητα εσείς καταδικάζετε και λέτε ότι είναι πρόβλημα; Καταλαβαίνετε ότι δεν βγαίνει νόημα από αυτό το οποίο μας είπατε χθες; Εάν είναι πρόβλημα, πρέπει να το αλλάξετε. Αν δεν είναι πρόβλημα τότε τι έρχεστε και το στοιχειοθετείτε; Πού είναι η λογική σε αυτό το οποίο λέτε; Και βεβαίως όλοι σας είπαμε ότι υπάρχει θέμα γιατί ποιος θα είναι τελικά ο συνολικός χρόνος, ο  οποίος εν συνεχεία θα πρέπει να διαιρεθεί για να φτάσουμε στο αποτέλεσμα του 1/3; Αφορά τον συνολικό χρόνο στη ζωή του παιδιού; Δηλαδή, όλο το έτος; Όλη την εβδομάδα; Όλο το εικοσιτετράωρο; Ακόμα και τον χρόνο τον οποίο αφιερώνει στον ύπνο του; Τον χρόνο τον οποίο αφιερώνει στο σχολείο του; Τον χρόνο τον οποίο αφιερώνει στις εξωσχολικές δραστηριότητες; Και τελικά στην ουσία αυτής της διάταξης, σε τι συνίσταται εν τέλει ο ρόλος του γονέα με τον οποίο θα διαμένει το τέκνο; Οι σχέσεις δηλαδή του γονέα με το παιδί είναι αποκλειστικά ξενοδοχειακής φύσεως, κύριε Υπουργέ; Αυτό μας λέτε;

Η αναφορά στο συνολικό χρόνο λοιπόν είναι προφανώς ανέφικτη. Είναι προφανές ότι θα παραμείνει γράμμα κενό και σήμερα είχαμε και μια καταπληκτική ενημέρωση, πραγματικά σοκαριστική. Αυτό το οποίο ακούσαμε από τα μέλη της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής είναι ότι υπήρξε απόρριψη τόσο της ισόχρονης άσκησης της γονικής μέριμνας με 16/2 όσο και του 1/3 του τεκμηρίου που φαίνεται 15/3. Αυτό δεν σας προβλημάτισε; Μας είπατε χθες ότι είναι δικαίωμά απλά να γνωμοδοτήσει η επιτροπή. Αυτές οι συντριπτικές πλειοψηφίες, δεν σας προβλημάτισαν καθόλου; Δεν θεωρείτε ότι εν τέλει θα έπρεπε να το σκεφτείτε λίγο περισσότερο; Να σκύψετε λίγο περισσότερο πάνω από αυτή την απόφαση σας; 

Η δε διάταξη ότι ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο οφείλει να λογοδοτεί καθημερινά, είναι παντελώς ανεφάρμοστη και παράνομη, καθώς παραβιάζει το άρθρο 8 της ΕΣΔΑΠ περί ιδιωτικότητας του άλλου γονέα. Είναι δε σαφές ότι η τόσο εκτεταμένη επικοινωνία, θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των διατροφών. Ειπώθηκε και σήμερα από τους φορείς ή την παντελή κατάργηση των διατροφών των παιδιών, καθώς μόνο η αναιτιολόγητη μη καταβολή της διατροφής ποινικοποιείται, γεγονός που θα διευκολύνει περαιτέρω την μη καταβολή της.

Με το άρθρο 14 του νομοσχεδίου και το προτεινόμενο άρθρο 1532. Το νομοσχέδιο επιχειρεί να απαριθμήσει τους λόγους με τους οποίους αφαιρείται η γονική μέριμνα. Το είπα και χθες. Δημιουργεί σίγουρα μία πολύ μεγάλη παραδοξότητα ότι δεν αναφέρετε σοβαρούς λόγους όπως είναι η παραμέληση της υγείας ή της εκπαίδευσης του τέκνου, αλλά αντιστοίχως εσείς αποφασίζετε να βάλετε έννοιες όπως είναι η συναισθηματική αποξένωση του παιδιού από τον έτερο γονέα ή όλα αυτά. Αυτό δημιουργεί σίγουρα μια παραδοξότητα. Αλλά, η παραδοξότητα έγκειται και στο γεγονός ότι ζητάτε οριστική δικαστική απόφαση για την ενδοοικογενειακή βία ή για τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ελευθερίας. Μιλάμε για πολύ σοβαρά εγκλήματα και δεν μας λέτε για ποιο λόγο δεν ζητάτε αντιστοίχως τελεσίδικη δικαστική απόφαση για τις περιπτώσεις συναισθηματικής αποξένωσης του παιδιού με τον ένα γονέα. Πώς θα λειτουργεί εκεί πέρα; Θα αρκεί μία απλή καταγγελία στο αστυνομικό τμήμα; Πώς ακριβώς θα γίνεται; Για ποιο λόγο κάνετε αυτήν τη διάκριση; Γιατί δε μας εξηγείτε; Εδώ είμαστε για να σας ακούσουμε. Για να βελτιώσετε τα κακώς κείμενα. Εξηγήστε το σας παρακαλούμε πολύ, γιατί αποφεύγετε συστηματικά να δίνετε απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα τα οποία σας θέτουμε.

Και βεβαίως πρέπει να καταλάβετε ότι είναι ανεπίτρεπτο ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο παιδιά τα οποία ενδεχόμενα είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας, να  πρέπει να περιμένουν δύο έως πέντε χρόνια όπου κρατάει μία τέτοια διαδικασία για να βγει μια τελεσίδικη απόφαση και να βρίσκονται μέσα σε ένα τέτοιου είδους κακοποιητικό περιβάλλον.

Είναι ανεπίτρεπτο, εν μέσω του κινήματος metoo, αλλά και της ραγδαίας αύξησης της ενδοοικογενειακής βίας σε συνθήκες καραντίνας, να νομοθετείτε, εκθέτοντας τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας, περισσότερο σε κακοποιητικές συμπεριφορές παρά προστατεύοντάς τα. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο οποίος προκάλεσε για τα ζητήματα του metoo προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή, δηλώνοντας την ευαισθησία του για αυτά τα θέματα, θα έπρεπε να πάρει θέση, για τη συγκεκριμένη απαράδεκτη ρύθμιση σας. Μη μας πείτε ότι πρέπει να σας πούμε και ευχαριστώ, επειδή το αμετάκλητο το κάνετε τελεσίδικα, όταν ξέρετε πολύ καλά ότι αυτό είναι τελείως κόντρα στη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.

Έχετε λάβει καθόλου υπόψη ότι πολλές μητέρες προσπαθούν να απαλλαγούν από την ενδοοικογενειακή βία, προσφεύγοντας μόνο σε αστικά δικαστήρια; Ότι κάποιες δεν καταφέρνουν να καταγγείλουν εξαιτίας περιορισμών ή εμποδίων που θέτει το δικαστικό σύστημα; Ότι άλλες επιλέγουν να μην το καταγγείλουν από φόβο ή για κοινωνικούς λόγους ή για οικονομικούς λόγους; Τα έχετε λάβει όλα αυτά υπόψη σας; Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, από τη μία η κυβέρνησή σας να χύνει κροκοδείλια δάκρυα κι από την άλλη να πορεύεστε με αυτόν τον τρόπο.

Γνωρίζετε, ότι στη χώρα μας, δεν υπάρχει διακριτό σύστημα παιδικής προστασίας; Ότι δεν υπάρχει καμία διαδικασία υποχρεωτικής αναφοράς κακοποίησης ή παραμέλησης παιδιού και καμία διαδικασία εποπτευόμενης επικοινωνίας γονιού παιδιού; Ότι η προστασία που παρέχεται στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας ουσιαστικά είναι ανεπαρκής, γιατί δεν έχει υπάρξει πλήρης ενσωμάτωση της συνθήκης της Κωνσταντινούπολης; Γι’ αυτούς τους λόγους σας εκφράζουμε την ανησυχία μας, ότι με αυτόν τον νόμο θα αποδυναμώσετε, ακόμη περισσότερο, την προστασία που παρέχεται στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας.

Επαναλαμβάνω ότι υπάρχει πρόβλημα. Αυτό το πρόβλημα πρέπει να το λύσουμε, είναι θέμα δικαστηριακής πρακτικής και εφαρμογής του νόμου. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καταχρηστικής συμπεριφοράς, σε σχέση με τη γονική επιμέλεια, μετά τη λύση του γάμου. Υπάρχουν μπαμπάδες που κακοπαθαίνουν, γιατί δεν μπορούν να ασκήσουν τη γονεϊκότητά τους. Πολλές φορές, οι αποφάσεις είναι άδικες και σίγουρα αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να λύσουμε. Όμως, με αυτόν τον τρόπο που πάτε, δεν το λύνετε.

Γι’ αυτό εμείς είπαμε, στην β’ ανάγνωση θα αναφερθώ αναλυτικότερα, στην ανάγκη λειτουργίας δημιουργίας οικογενειακών δικαστηρίων, γιατί έχουμε την αταλάντευτη πεποίθηση ότι η ουσιαστική, αποτελεσματική, πραγματική και δίκαιη λύση, με πρώτιστο, πρώτα και πάνω απ’ όλα το συμφέρον του παιδιού, μόνο η λύση των οικογενειακών δικαστηρίων μπορεί να προσφέρει. Σας ευχαριστώ θερμά.

Στην επιμέλεια των παιδιών δεν κρίνεται αν κάποιος τάσσεται «με τις φεμινίστριες» ή «με τους μπαμπάδες», αλλά αν παραμένει αταλάντευτα με το συμφέρον των παιδιών.

Στη συζήτηση επί της αρχής του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τις τροποποιήσεις του Οικογενειακού Δικαίου τοποθετήθηκε η ειδική αγορήτρια του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου.

Ξεκινώντας την ομιλία της, τόνισε ότι κανείς δεν μπορεί να είναι κατά της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας επί της αρχής. Για να είναι η λύση αποτελεσματική, θα επιτευχθεί μόνο αν εξυπηρετεί πρωτίστως το συμφέρον του τέκνου, το οποίο στην κάθε περίπτωση μπορεί να διαφέρει. Αποτελεί το μοναδικό κρίσιμο κριτήριο για την προσέγγιση του θέματος. Κάτι, όμως, που δε φαίνεται να επιτυγχάνεται με το υπό συζήτηση κείμενο.

Τόνισε ιδιαίτερα ότι: «Το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο θα μπορούσε να είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, αφού η τελευταία μεταρρύθμιση έγινε το 1983 με τον Ν.1329 από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ήταν και η πιο προοδευτική μεταρρύθμιση που είχε γίνει, προβλέποντας μεταξύ άλλων ότι η γονική μέριμνα θα ασκούνταν πλέον από κοινού και από τους δύο γονείς, σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου πατέρας και σύζυγος ήταν ο απολύτως κυρίαρχος.Θα μπορούσε επίσης να είναι μία μεγάλη ευκαιρία για περαιτέρω ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, η οποία σαν σήμερα υπογράφτηκε πριν 10 χρόνια για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Δυστυχώς, όμως, το νομοσχέδιο που φέρνετε χάνει αυτή την ευκαιρία. Δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες που διαμορφώνονται στην άσκηση της γονικής μέριμνας με το χωρισμό των γονέων.»

Η κα Γιαννακοπούλου εστίασε στην ουσία του Νομοσχεδίου, με αναφορά στα αρνητικά σημεία του, όπως την «από κοινού και εξίσου γονική μέριμνα». Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην έννοια της  γονικής μέριμνας, η οποία, σε καμία περίπτωση, δεν είναι μονοσήμαντη και δεν μπορεί να ταυτίζεται αποκλειστικά και μόνο με την έννοια της επικοινωνίας του γονέα με το τέκνο. Υπογράμμισε την εσφαλμένη προσέγγιση του παιδιού ως παθητικό δέκτη άσκησης γονεϊκών δικαιωμάτων και όχι ως φορέα δικαιωμάτων και τη σύγχυση του συμφέροντος του παιδιού με τα γονεϊκά δικαιώματα.

Τέλος, η Βουλευτής υποστήριξε ότι λύση στο ζήτημα αυτό, το οποίο, κατά κύριο λόγο αποτελεί πρόβλημα δικαστικής πρακτικής θα αποτελέσει μόνο η ουσιαστική και εμπεριστατωμένη θέσπιση, με τα κατάλληλα εφόδια, Οικογενειακών Δικαστηρίων, τα οποία θα χειρίζονται και θα παίρνουν αποφάσεις στις περιπτώσεις αυτές. Επεσήμανε δε: «το ζήτημα της επιμέλειας των παιδιών δεν πρέπει να κριθεί με μάχες εντυπώσεων και ισχύος. Δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Δεν είναι ζήτημα αν κάποιος τάσσεται «με τις φεμινίστριες» ή «με τους μπαμπάδες», αλλά αν παραμένει αταλάντευτα με το συμφέρον των παιδιών.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο της τοποθέτησής μου στο:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Κύριε Πρόεδρε, κ.κ.  Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε σήμερα επί της αρχής το σχέδιο νόμου που αφορά στις επικείμενες τροποποιήσεις του οικογενειακού δικαίου, θα ήθελα όμως, εξαρχής, να σημειώσω κύριε Υπουργέ, ότι όταν νομοθετούμε μπορεί να διαφωνούμε ή μπορεί να συμφωνούμε, αλλά θεωρώ ως αυτονόητο, ως απολύτως αυτονόητο, ότι οι θέσεις μας διαμορφώνονται ως αποτέλεσμα της αντίληψης του κάθε κόμματος και του κάθε Βουλευτή περί του τι είναι ορθό ή όχι και όχι ως αποτέλεσμα πιέσεων. Το αναφέρω αυτό κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και  κύριε Υπουργέ, γιατί οφείλω να ομολογήσω ότι μου προκάλεσε πολύ μεγάλη εντύπωση η καταγγελία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για διαδικτυακή στοχοποίηση σε υποθέσεις οικογενειακού δικαίου και τη δράση ομάδων πίεσης στα social media, ώστε να επηρεάσουν με αθέμιτο τρόπο δικαστικούς λειτουργούς, που κρίνουν υποθέσεις οικογενειακής φύσης και ιδιαίτερα επιμέλειας ανήλικων τέκνων.

Επίσης, εύλογα τίθεται ένα ερώτημα κύριε Υπουργέ, γιατί το νομοσχέδιο το οποίο μπήκε στη διαβούλευση πριν από λίγες εβδομάδες, αν και η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή έχει καταθέσει το πόρισμά της εδώ και μήνες, γιατί, λοιπόν, αν είναι τόσο καλό έχει δημιουργήσει τόσες σφοδρές αντιδράσεις; Είναι νομίζω ένα πολύ εύλογο ερώτημα.

 Γιατί οι έγκριτοι νομικοί, οι οποίοι συμμετείχαν στη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή, εκδηλώνουν ανοιχτά, ανοιχτότατα τις διαφωνίες τους για το τελικό draft;

Γιατί οι γυναικείες οργανώσεις διαδηλώνουν και αντιτίθενται σφόδρα;

Είναι σοβαρά ερωτήματα, που πρέπει όλους μας να μας προβληματίσουν.

Θέλω να σας μιλήσω πολύ ειλικρινά κύριε Υπουργέ. Θα ήθελα ειλικρινά η συζήτηση αυτή να μπορούσε να γίνει κάτω από άλλα δεδομένα και θα ήθελα, ειλικρινά σας το λέω, να ερχόμασταν σήμερα εδώ πέρα και να μπορούσαμε να στηρίξουμε όλοι μας αυτήν την πρόταση την οποία μας φέρνετε, γιατί μία είναι η αλήθεια κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κανείς, κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να είναι απέναντι, δεν μπορεί να είναι κατά της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας επί της αρχής.

Ποιος θα μπορούσε να είναι κατά της συνεπιμέλειας; Ποιος; Ιδιαίτερα μετά τη λύση του γάμου; Όλοι μας προτιμούμε ένα χωρισμένο ζευγάρι να μεγαλώνει το παιδί με κοινή φροντίδα και πραγματικά είναι αξιοθαύμαστο, είναι αξιοθαύμαστο το να συνεχίζουν  δύο άνθρωποι, οι οποίοι ζουν χωριστά, να μπορούν να συνεννοούνται, να  ξεπερνούν τα μεταξύ τους προβλήματα για την καλύτερη, για τη βέλτιστη ανατροφή του παιδιού τους, όμως, τι γίνεται όταν ένα ζευγάρι χωρίζει με αντιδικία και οι γονείς δεν μπορούν να τα βρουν; Δυστυχώς, οι λύσεις που πάτε να δώσετε με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο φοβάμαι ότι είναι ατελέσφορες, το λιγότερο που μπορώ να πω.

 Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και αυτή η πρόταση και η πρωτοβουλία που πήρατε θα μπορούσε να ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία, θα μπορούσε να ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες. Η κοινωνία εξελίσσεται μετά από την τελευταία, γενναία, ρηξικέλευθη, πρωτοποριακή μεταρρύθμιση που έγινε το 1983 με το ν. 1329 από το ΠΑΣΟΚ και από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ήταν η  πιο προοδευτική μεταρρύθμιση σε ολόκληρη την Ευρώπη, η οποία προέβλεπε ήδη από τότε και μεταξύ άλλων ότι γονική μέριμνα θα ασκούνταν πλέον από κοινού και από τους δύο γονείς, σε αντίθεση με το παρελθόν όπου ο πατέρας και ο σύζυγος ήταν οι απόλυτα κυρίαρχοι. Θα μπορούσε επίσης, κύριε Υπουργέ, αυτό το νομοσχέδιο να ήταν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για περαιτέρω ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, η οποία αν δεν κάνω λάθος υπεγράφησαν σήμερα πριν από δύο χρόνια με την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.

               Δυστυχώς όμως, χάνετε αυτήν την ευκαιρία. Δεν καταφέρνετε να ανταποκριθείτε στις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες που διαμορφώνονται στην άσκηση της γονικής μέριμνας, μετά τον χωρισμό των γονέων. Σε πολλές περιπτώσεις δεν καταφέρνετε να μείνετε στο επίκεντρο που θα έπρεπε να είναι όλων αυτών των ρυθμίσεων και το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από το συμφέρον του παιδιού.

Μακάρι να μπορούσαμε να τα πούμε μεταρρύθμιση. Δεν μπορούμε να το πούμε. Δεν δίνετε λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα, τα οποία ναι, υπάρχουν προβλήματα, υπάρχει μια προβληματική κατάσταση, όλοι το αναγνωρίζουμε, είναι κατά κύριο λόγο θέμα εφαρμογής του νόμου, είναι κατά κύριο λόγο θέμα δικαστηριακής πρακτικής, βεβαίως υπάρχουν γονείς, υπάρχουν πατεράδες που κακοπαθαίνουν – είναι μια πραγματικότητα – και πολλές οι μονομερής απόφαση των δικαστηρίων, πολλές φορές βγαίνουν αποφάσεις φασόν, είναι μια πραγματικότητα αυτή, κάνουν πολλούς γονείς να νιώθουν ότι τους στερείται η δυνατότητα συμμετοχής στην ανατροφή του παιδιού τους.

Αντί, λοιπόν, να μπορέσουμε να επικεντρωθούμε στην συγκεκριμένη λύση, στις ριζικές αλλαγές που θα απαντούσαν συγκεκριμένα σε αυτό το υπαρκτό και σοβαρότατο πρόβλημα με πυξίδα τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, όπου και οι δύο γονείς πρέπει να είναι πιο συμμετοχικοί, πιο αποτελεσματικοί, ισότιμοι, η κατεύθυνση δεν είναι αυτή που πρέπει.

Τρεις παραδοχές. Τρεις παραδοχές καταρχάς, που νομίζω ότι τις άκουσα και από τους προλαλλήσαντες και από εσάς, το θέμα είναι όμως – και θα σας πω συγκεκριμένα και αργότερα και στην επί των άρθρων συζήτηση, που αποτυγχάνετε.

Οι νομοθετικές μεταβολές στο οικογενειακό δίκαιο και ειδικά στο θεσμικό πλαίσιο πρέπει να γίνονται με περίσκεψη, πρέπει να γίνεται γίνονται μακριά από αγκυλώσεις ιδεολογικές, μακριά από εμμονές, μακριά από φανατισμός και ανεξάρτητα από επιρροές ομάδων συμφερόντων, με πρώτιστο, αποκλειστικό, μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του τόπου. Τίποτε άλλο.

Δεύτερον. Η όποια λύση πρέπει να εξυπηρετεί, πρωτίστως, το συμφέρον του τέκνου στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, το οποίο μπορεί να διαφέρει κάθε φορά.

Υπάρχει, δηλαδή, μία αόριστη νομική έννοια – κάτι το οποίο το λένε όλες οι διεθνείς συμβάσεις για τα δικαιώματα του παιδιού – η οποία πρέπει να εξειδικεύεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί ακριβώς το κάθε ζευγάρι, το κάθε παιδί, η κάθε οικογένεια ζουν κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες. Οι ζωές τους δεν είναι οι ίδιες, άρα πρέπει να αποφεύγεται η νομοθέτηση γενικής φύσεως κριτήριων και προτεραιοτήτων για τον προσδιορισμό του συμφέροντος του παιδιού.

Τρίτον. Η έννοια της γονικής μέριμνας σε καμία περίπτωση δεν είναι μονοσήμαντη και δεν μπορεί να ταυτίζεται αποκλειστικά και μόνο με την έννοια της επικοινωνίας του γονέα με το τέκνο, όπως μέσα από τις διατάξεις του νομοσχεδίου σας, δυστυχώς, φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις.

Επιτυγχάνονται όλα αυτά, με το παρόν Σχέδιο Νόμου; Η απάντηση είναι, όχι. Για ποιο λόγο το λέω αυτό.

Κατ’ αρχάς γιατί κατά τη διάρκεια της συγγραφής του κειμένου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης επέλεξε να αρνηθεί τη διαβούλευση με την κοινωνία των πολιτών και με φορείς, με αντικείμενο την στήριξη και την προστασία θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, να μην διαβουλευτεί με δικηγόρους, δικαστές, ψυχιάτρους. Ψυχιάτρους, κύριε Υπουργέ, και λοιπούς επιστημονικούς φορείς και γιατίτο Υπουργείο επέλεξε να συνδιαλλαγεί μόνο με την μια πλευρά των γονέων, την πλευρά ενός λόμπιχωρισμένων μπαμπάδων και να παρακάμψει όλες τις γυναικείες οργανώσεις. Ελπίζω, να κληθούν οι γυναικείες οργανώσεις, κύριε Υπουργέ, και να έχουμε την ευκαιρία να μας πουν και δια ζώσης, εάν τις καλέσετε ή όχι.

Αποκορύφωμα αποτέλεσε για απόκρυψη του σχεδίου της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής και η αντικατάστασή του με ένα κείμενο νομικά προβληματικό και αγνώστου προελεύσεως, το οποίο αγνοεί ή διαστρεβλώνει τις προτεινόμενες ρυθμίσεις της επιτροπής.

Γιατί δεν δώσατε στη δημοσιότητα ποιο ήταν το κείμενο της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής; Δώστε το. Δώστε το, τώρα. Σας το ζητώ από το βήμα της βουλής, να δώσετε επισήμως το κείμενο της νομοπαρασκευαστικής και να δούμε ποιες είναι οι αλλαγές τις οποίες εσείς έχετε κάνει και πώς τις έχετε κάνει και με ποιους τις έχετε διαβουλευτεί για να τις κάνετε.

Όσον αφορά, τώρα, το συμφέρον του τέκνου – και προχωρώντας τώρα και στην ουσία του νομοσχεδίου – εκτενέστερη αναφορά θα κάνω στην επί των άρθρων συζήτηση και εκεί θα αναλύσω τα προβληματικά σημεία, πολύ πιο αναλυτικά.

Όμως και επί της αρχής τα προβλήματα είναι πάρα πολλά και θα πρέπει να ειπωθούν, να γίνουν κατανοητά και μακάρι μέσα από αυτό το διάλογο να μπορέσετε να τα διορθώσετε. Εμείς αυτό θα πιέσουμε, γιατί αυτός είναι ο στόχος μας.

Δυστυχώς, λοιπόν, κύριε Υπουργέ, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζετε το παιδί, πιο πολύ μοιάζει με τρόπο προσέγγισης ενός παιδιού τους σαν παθητικός δέκτης άσκησης αγώνα γονεϊκών δικαιωμάτων, παρά ως φορέα- το ίδιο το παιδί – δικαιωμάτων και συγχέεται όπως ξεκάθαρα προκύπτει από τη διατύπωση – την κακή διατύπωση – του άρθρου 1511, το συμφέρον του παιδιού με τα γονεϊκά δικαιώματα.

Εισάγετε την από κοινού – πολύ ορθά μέχρι στιγμής, πάρα πολύ σωστά, συμφωνούμε στο από κοινού – αλλά μετά βάζετε και την λέξη «εξίσου» άσκηση γονικής μέριμνας. Δηλαδή, για να το πούμε ξεκάθαρα από το βήμα της βουλής και για να καταγραφεί στα πρακτικά – με την λέξη «εξίσου» εισάγετε την ισόχρονη, υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Αν αυτό δεν ισχύει, πείτε το ευθαρσώς και ξεκάθαρα από το βήμα της βουλής. Για να το γνωρίζουμε και εμείς και όσοι πρόκειται να εφαρμόσουν τον νόμο μετά, κύριε Υπουργέ. Για ποιον λόγο διαλέγετε, λοιπόν, την λέξη «εξίσου» και δεν βάζετε την λέξη «ισότιμα», αφού τόσο πολύ πιστεύετε ότι αυτό πρέπει να υπάρχει. Όλος ο νομικός κόσμος, τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής, η εταιρεία οικογενειακού δικαίου, όλοι, έχουν προβάλει ένσταση στη συγκεκριμένη λέξη, γιατί θεωρούν ότι ανοίγει την πίσω πόρτα για την εισαγωγή της εναλλασσόμενης κατοικίας. Γιατί δημιουργείτε, λοιπόν, αυτή την θολούρα; Εάν αυτή είναι η βούλησή σας, η εναλλασσόμενη κατοικία, βγείτε και πείτε το ευθαρσώς. Εάν πάλι δεν είναι, αφαιρέστε την λέξη «εξίσου» και βάλτε την λέξη «ισότιμα» αντί για αυτό.

Επίσης, βάζετε τεκμήριο χρόνου επικοινωνίας του τέκνου με τον γονέα που δεν διαμένει με το παιδί οριζοντίως στο ένα τρίτο του συνολικού χρόνου του παιδιού. Τι κάνετε δηλαδή;

Θα σας πω ακριβώς τι κάνετε. Βάζετε αυθαίρετα αριθμητικά καλούπια για να λύσετε ένα τόσο ευαίσθητο, ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Νομίζετε ότι αυτό αποτελεί μεταρρύθμιση.

Θα αναφερθώ πολύ αναλυτικά και σε αυτό, στην επί των άρθρων συζήτηση.

Τέλος, το νομοσχέδιο αυτό, επιχειρεί να απαριθμήσει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να αφαιρείται η γονική μέριμνα. Είναι η μεγαλύτερη δυνατή ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε έναν γονέα στο 1532, αφού αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι αυτό οδηγεί σε πλήρη αποξένωση του παιδιού με τον γονέα.

Εδώ πέρα, υπάρχει κάτι, που προξενεί, εμένα τουλάχιστον, αλλά όπως είδα και στο δημόσιο διάλογο και στον νομικό κόσμο, μου προξενεί μια πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση. Υπάρχει κάτι παράδοξο. Προτάσσεται λόγους, που βεβαίως και πολύ ορθώς κάνετε και τους προτάσσεται, αλλά προτάσσεται στους τέσσερις από τους έξι λόγους την έννοια «της γονεϊκής αποξένωσης» με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους, που το λέτε στο α΄,β΄,γ΄,δ΄,. Δεν θα έπρεπε, μέσα σε όλα αυτά, να υπήρχε και η κακή η έκθεση του ανηλίκου σε κίνδυνο, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, η παραμέληση της υγείας, η παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, η εγκατάλειψη, εκμετάλλευση, όλα αυτά είναι υποδεέστερα, κύριε Υπουργέ, από την άσκηση της κακής γονικής μέριμνας;

Επίσης, για την περίπτωση της ενδοοικογενειακής βίας, ζητείται, κατ’ εξαίρεση με τις άλλες περιπτώσεις που λέτε, της γονεϊκής αποξένωσης, έκδοση οριστικής δικαστικής απόφασης. Ευτυχώς καταρχάς, ευτυχώς, που διορθώσατε το τερατούργημα του αμετάκλητου. Ευτυχώς, γιατί δεν ξέρω πραγματικά, πώς θα μπορούσατε, πώς σας πέρασε από το μυαλό, πως διανοηθήκατε και εσείς και οι σύμβουλοί σας, να έχετε βάλει μια τέτοια ρύθμιση, του αμετάκλητου, στην ενδοοικογενειακή βία, στην ασέλγεια και σε άλλα. Αλλά, ας πούμε, ότι αυτό, μετά από το κύμα των σφοδρών αντιδράσεων, το τσουνάμι των σφοδρών αντιδράσεων, το πήρατε πίσω και μπράβο σας. Γιατί όμως οριστική απόφαση μόνο για αυτό και όχι για τις υπόλοιπες περιπτώσεις; Εύλογη ερώτηση, χρειάζεται μία απάντηση. Την έκρηξη πάντως του ελληνικού «ΜΕ ΤΟΟ», αλλά και τη σημαντική αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, με το τρόπο τον οποίο ορίζεται και ρυθμίζεται το συγκεκριμένο άρθρο, φαίνεται, ότι ή την αγνοείται παντελώς, ή την προσεγγίζεται αλά καρτ. Αυτό εισπράττουμε.

Κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε και ζητώ την κατανόησή σας, το ζήτημα της επιμέλειας των παιδιών, δεν πρέπει να κριθεί ούτε με μάχες εντυπώσεων ούτε με μάχες ισχύος. Δεν είναι ούτε άσπρο, δεν είναι ούτε μαύρο. Δεν είναι ζήτημα, αν κάποιος τάσσεται με τις φεμινίστριες, με τις μαμάδες ή με τους μπαμπάδες, αλλά αν παραμένει αταλάντευτα με το συμφέρον του παιδιού. Είναι θέση μας, πως κάθε παιδί, πρέπει να έχει τη δυνατότητα επικοινωνίας και με τους δύο γονείς του, αλλά είναι και χρέος και των δύο γονέων, να συμμετέχουν ισότιμα στη μέριμνα του παιδιού τους, που είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ δυνατότερο, πολύ περισσότερο, από το χρόνο επικοινωνίας στον οποίο ρηχά περιορίζεται με το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου. Και τα παιδιά βεβαίως, δεν πρέπει να εργαλειοποιούνται ούτε από τις μαμάδες τους ούτε από τους πατεράδες τους.

Εμείς, απέναντι στην μονόπλευρη και προκατειλημμένη θεώρηση που έχετε στο ζήτημα, γιατί, όπως σας προ είπα, επιχειρείτε να λύσετε ένα τόσο πολύπλοκο και ευαίσθητο ζήτημα με υποχρεωτικά, ποσοτικά και αριθμητικά καλούπια και χρονικά ποσοστά, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε., εμείς έχουμε το δικό μας πλαίσιο και τη δική μας πρόταση, την οποία ήδη σας είχα πει από τον Νοέμβριο, κύριε Υπουργέ, στη συζήτηση που είχαμε κάνει στο υπουργείο και την οποία επιδεικτικά αγνοήσατε και συνεχίζετε να αγνοείται και αυτό έχει να κάνει με τη δημιουργία οικογενειακού δικαστηρίου. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει και να αλλάξει στην λάθος, αν θέλετε, στην παντελώς  λάθος δικαστηριακή πρακτική, αν δεν γίνει αυτή η τομή. Είναι και αναγκαίο και είναι και εφικτό. Διαχρονικά το ΠΑΣΟΚ το υποστηρίζει και θεωρούμε,   ότι είναι ο  μόνος τρόπος που μπορεί να υπάρξει ορθή ερμηνεία,  αλλά και εφαρμογή του νόμου.  Για τη τήρηση των δικαστικών αποφάσεων, εγώ σας λέω,  για το χρόνο επικοινωνίας  με τα παιδιά που υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις,  αλλά δεν τηρούνται,  μόνο ένα οικογενειακό δικαστήριο θα μπορούσε αυτό να το λύσει.

Δυστυχώς,  το 2012,  στο πλαίσιο της τότε συγκυβέρνησης,  δεν επέτρεψε η  Ν.Δ. τη   πρόταση την οποία είχαμε εμείς τότε καταθέσει. Επανερχόμαστε, λοιπόν, σήμερα, κύριε Υπουργέ και σας λέμε, ότι και σε εύλογο χρονικό διάστημα θα καταθέσουμε πρόταση νόμου, με ειδικές διατάξεις, για τη δημιουργία μιας οργανωμένης, σύγχρονης και αποτελεσματικής δομής, με εξειδικευμένους δικαστές, που θα εκδικάζουν αποκλειστικά υποθέσεις οικογενειακού δικαίου, με την υποστήριξη κατάλληλου επιστημονικού προσωπικού, παιδοψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, οικογενειακών συμβούλων, που εδώ που τα λέμε και το γνωρίζετε σίγουρα, ήδη, από το 1996 είχαν θεσμοθετηθεί οικογενειακά τμήματα με το άρθρο 48 του ν. 2447 του 1996, αλλά δυστυχώς, αυτό έχει μείνει ανενεργό στη πράξη.

Σήμερα, λοιπόν, εμείς, κάνουμε ένα βήμα παραπάνω και προτείνουμε τη δημιουργία αμιγούς οικογενειακού δικαστηρίου, που θα αξιοποιεί πρωτίστως τις εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών με τη διαμεσολάβηση. Ως έσχατη λύση, θα πρέπει να διεξάγεται η δίκη και μάλιστα, κάτω από συνθήκες μειωμένης αντιδικίας, ώστε με αυτό το τρόπο, να ελαχιστοποιούνται οι ψυχοφθόρες επιπτώσεις στα παιδιά και γι’ αυτό θεωρούμε, ότι με αυτό το τρόπο, το νέο οικογενειακό δικαστήριο, μπορεί να προσδώσει στο σύστημα επίλυσης οικογενειακών διενέξεων και χαρακτήρα άμεσο και αποτελεσματικό και φιλικό προς την οικογένεια και συμφιλιωτικό, με αναγκαία εξειδίκευση και συνδρομή προσωπικού.

Έτσι μόνο, κύριε Υπουργέ, θα μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα, που πολλές φορές μας έχετε αναφέρει, άλλων χωρών, που έχουν αναπτύξει, ναι, συστήματα επιμέλειας, αλλά με κατάλληλες δομές, με οικογενειακά δικαστήρια, με κοινωνικές δομές, με κοινωνικούς συμβούλους, με ψυχολόγους, με ψυχιάτρους, όχι με πιστολιές στον αέρα. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΑΥΛΟ ΚΥΚΛΟ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ , ΓΙΑ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΕΠΟΜΕΝΗΣ ΜΕΡΑΣ

Μεγάλη επιτυχία της διαδικτυακής συζήτησης για τις παρενέργειες της πανδημίας που οργάνωσε η Βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου

Μια ιδιαίτερα σημαντική συζήτηση οργάνωσε η Βουλευτής, ώστε να δοθεί η δυνατότητα να ανταλλάξουν απόψεις για την πανδημία, τοις πολύμορφες επιδράσεις της στο παρόν και το μέλλον. Στην συζήτηση στην οποία συμμετείχαν οι Γ. Χατζηθεοδοσίου – Πρόεδρος του Ε.Ε.Α, Θ. Βασιλακόπουλος – Καθηγητής Πνευμονολογίας και Ζ. Ζούπης – Υπεύθυνος Ερευνών της OPINION POLL , η κ. Ν. Γιαννακοπούλου παρουσίασε μια συνολική αποτίμηση της πορείας της χώρας από την αρχή της πανδημίας μέχρι σήμερα και κατέθεσε ένα πλαίσιο συγκεκριμένων προτάσεων για την επόμενη μέρα.

Αναφερόμενη στην περίοδο από το τέλος της πρώτης καραντίνας μέχρι και σήμερα σημείωσε: «Το τέλος της καραντίνας και τα καταπληκτικά αποτελέσματα που υπήρξαν στην χώρα μας λειτούργησαν ως αφορμή χαλάρωσης, επικοινωνιακών παιγνίων, αίσθησης ότι η μάχη περίπου τελειώνει, μείωσης της ατομικής ευθύνης που πολιτικές δυνάμεις ιδεολογικοποιούσαν.

Από τότε νομίζω γίνεται μια στροφή. Από εκείνη την στιγμή εμφανιζόμαστε να κυνηγάμε το 2ο και 3ο κύμα μη έχοντας αναδιοργανωθεί έγκαιρα σε κρίσιμα πεδία όπως ενίσχυση του Ε.Σ.Υ , η ενίσχυση του στόλου των Λεωφορείων , η καλύτερη οργάνωση ανοίγματος των σχολείων κ.ά. Το Καλοκαίρι πέρασε σε ένα πιο καλό συγκριτικά περιβάλλον που όμως δεν αξιοποιήθηκε για την ανασύνταξη που ανέφερα.

Έτσι από τον Οκτώβριο ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο δοκιμασίας, με τον κορονοϊό και τις μεταλλάξεις του να γίνονται πιο επιθετικός, να έχουμε άλλα δύο lock down , οι νεκροί να τείνουν πια προς τις 10.000 και βέβαια οι Επιχειρήσεις να εξουθενώνονται, μεγάλο ποσοστό από αυτές να βρίσκονται σε τεντωμένο σχοινί, με Κλάδους όπως το εμπόριο, ο τουρισμός, η εστίαση να δέχονται καίρια πλήγματα και χιλιάδες εργαζόμενοι να ανησυχούν για το που πάμε. Δεν μπορώ δε να μην αναφέρω μαζί μ’ αυτά την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, ψυχολογικά προβλήματα ακόμα και σε μικρά παιδιά κ.ά .

Γι αυτό και αυξάνει η απαισιοδοξία, ο φόβος, η κόπωση…»

Επεσήμανε τα προβλήματα διάδοσης του κορονοϊού που παρατηρούνται μέχρι και σήμερα και τόνισε:

«Η αποτελεσματική αντιμετώπιση το επόμενο διάστημα είναι ρεαλιστική στον βαθμό που προωθείται με πιο γρήγορους ρυθμούς ο εμβολιασμός. Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για την διασφάλιση της υγείας και της ζωής, αλλά και για να μην κάψουμε τον τουρισμό, κάτι που θα μας οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνες ατραπούς για την κατάσταση της Οικονομίας.

Μέχρι να φτάσουμε όμως σε κατάλληλα επίπεδα ανοσίας, έχουμε δρόμο και σ’ αυτό το διάστημα χρειάζονται οι κατάλληλες επιλογές ώστε να μην έχουμε ένα φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης της πανδημίας. Και εδώ χρειάζεται ένα καθαρό μήνυμα που δεν νομίζω ότι υπάρχει. Γιατί άραγε ανακοινώνονταν δια διαρροών ή και δημοσίων δηλώσεων Υπουργών  λεπτομέρειες για το άνοιγμα για το Πάσχα μέχρι και τι πιστοποιητικά πρέπει να έχουμε μαζί μας όταν περνάμε από διόδια , για να διαψεύδονται λίγο αργότερα;  Αυτό το επικοινωνιακό αλαλούμ αν μη τι άλλο δημιουργεί σύγχυση με ότι αυτό σημαίνει στην κοινωνική συμπεριφορά. »

Ιδιαίτερα για το επόμενο διάστημα τόνισε:

«Χρειάζεται μια νέα κοινωνική – πολιτική συμφωνία για το αμέσως επόμενο διάστημα συνδεδεμένη με μια στρατηγική ανοιγμάτων και προϋποθέσεις, ώστε ενιαία ως κοινωνία να δώσουμε την μάχη για την νίκη. Όλα τα άλλα κουράζουν και πολύ περισσότερο κουράζουν οι κομματικές αντιπαραθέσεις που εντάσσουν ακόμα και τα εμβόλια ή τα self tests, τα πρακτικά των συνεδριάσεων των ειδικών και τις απόψεις των Επιστημόνων. Έτσι δεν βγαίνει άκρη, μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να μιλάμε για μάχη μιας χώρας.

Η έκβαση αυτής της μάχης δεν είναι σημαντική μόνο για τα υγειονομικά αποτελέσματα. Ας μην κρυβόμαστε. Το άνοιγμα του εμπορίου και της εστίασης, η άνοδος της Τουριστικής κίνησης τουλάχιστον στο διπλάσιο αποτέλεσμα από πέρυσι και η ετοιμασία για την γρήγορη απορρόφηση πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης από Σεπτέμβριο συνιστούν στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να μην έχουμε άλλες και πιθανά δραματικές περιπέτειες.»

Η κ. Νάντια Γιαννακοπούλου στάθηκε ξεχωριστά σε κάποια βασικά σημεία:

Στην προσπάθεια πειθούς για να εμβολιαστούν μαζικά οι πολίτες – Στην ανάγκη τόνωσης της ατομικής ευθύνης και μιας πολιτική – κοινωνική συμφωνία ευθύνης για την υπεράσπιση της ζωής για την στήριξη της χώρας με την βασική ευθύνη για να επιτευχθεί αυτή να  φέρει η Κυβέρνηση- Προσαρμογές στην στρατηγική, στο σχέδιο σταδιακού οικονομικού- κοινωνικού ανοίγματος αφού δεν αντέχει πια το σύστημα περιορισμών- Εξασφάλιση πλήρους στήριξης των Επιχειρήσεων που θα ανοίγουν με  κεφάλαια στήριξης αλλά και γενναίου κουρέματος των συσσωρευμένων οφειλών

Για την επόμενη μέρα δε, επεσήμανε την ανάγκη επιλογών  και κατάλληλων πολιτικών για:

Τον καθορισμό ενός ολοκληρωμένου σχεδίου στήριξης και εκσυγχρονισμού του Ε.Σ.Υ στηριγμένου σε σε ένα αποκεντρωμένο, σύγχρονο Πρωτοβάθμιο σύστημα  – επιπλέον χρηματοδότηση και στελέχωση στους τομείς που υπάρχει μεγάλη ανάγκη – αναδιοργάνωση των Νοσοκομείων – Την διασφάλιση πλήρους λειτουργίας σχολείων και Α.Ε.Ι με συνθήκες ασφάλειας από Σεπτέμβριο, λαμβάνοντας υπόψη και τα μορφωτικά κενά που έχουν δημιουργηθεί – Την ανάγκη υποχρεωτικού εμβολιασμού ειδικών κατηγοριών εργαζομένων όπως οι εκπαιδευτικοί και οι νοσοκομειακοί – Την ανάγκη αρχές Σεπτεμβρίου να υπάρχει σχέδιο εμβολιασμού όλων των μαθητών – Την ανάγκη γενναίων αλλαγών στο αναπτυξιακό, παραγωγικό μοντέλο της χώρας αξιοποιώντας τα τεράστια κονδύλια από κοινοτικούς πόρους μαζί και με τα ιδιωτικά κεφάλαια που θα εισρεύσουν και προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία δημιουργίας μιας νέας Ελλάδας, αν κινηθούμε γρήγορα, αποτελεσματικά, με βάση σχέδιο.

Όλη την συζήτηση μπορείτε να παρακολουθήσετε στο:

Πανδημία: Υγειονομικές – Οικονομικές και Κοινωνικές Προκλήσεις – YouTube

Ολόκληρη η ομιλία της κας Ν. Γιαννακοπούλου:

Φίλες και φίλοι,

Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον που δείξατε για τη σημερινή συζήτηση που σκέφτηκα να διοργανώσω, ώστε να μας δοθεί η δυνατότητα να ανταλλάξουμε απόψεις για την πανδημία, τις πολύμορφες επιδράσεις της στο παρόν και το μέλλον.

Ευχαριστώ ξεχωριστά τους εισηγητές, τον καθηγητή κο Βασιλακόπουλο, τον Πρόεδρο του ΕΕΑ Γιάννη Χατζηθεοδοσίου, τον Πολιτικό Αναλυτή της Opinion Poll κο Ζαχαρία Ζούπη αλλά και τον Νίκο Υποφάντη που μας συντονίζει και την Νεφέλη Ράντου που μας κάνει διερμηνεία στην νοηματική, τους ευχαριστώ που αποδέχτηκαν την πρόσκλησή μου και που θεωρώ ότι έκαναν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις, που βοήθησαν πολύ να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε για όλα τα θέματα. Άκουσα με μεγάλο ενδιαφέρον τις εισηγήσεις τους και με βοηθούν πάρα πολύ.

Επιτρέψτε μου, έχοντας ακούσει και τους προβληματισμούς τους να κάνω μια συνολική τοποθέτηση επικεντρώνοντας σε κάποια σημεία.

1.      Όταν πέρυσι ακούσαμε για την πανδημία και ζήσαμε την πρώτη καραντίνα, ήμασταν όλοι αιφνιδιασμένοι, σοκαρισμένοι από όσα μαθαίναμε και βλέπαμε από τα ρεπορτάζ αρχικά στην Κίνα, και έπειτα στην Ιταλία, στην Γαλλία, την Ισπανία. Αξίζει να σημειώσω, ότι στην Ελλάδα εμφανιζόταν αυτή η κρίση, μετά από μια πολύ δύσκολη δεκαετία στην οποία ζήσαμε μια χρεοκοπία, τρία μνημόνια και μια μείωση του Α.Ε.Π της χώρας της τάξης του 25%. Η περιπέτεια, επομένως, ξεκινούσε τη στιγμή που κυριαρχούσε η ελπίδα, η αισιοδοξία ότι θα προχωρήσουμε, ότι θα υπάρχει ανάπτυξη, αποκατάσταση των εισοδημάτων μας, αναδιοργάνωση της χώρας. Η ήττα του λαϊκίστικου ρεύματος, που αναπτύχθηκε, όπως και σε άλλες χώρες, δυνάμωνε αυτή την προσδοκία, φέρνοντας στην επιφάνεια ένα νέο ορθολογισμό.

Και ξαφνικά τότε μπήκε στην ζωή μας ο κορονοϊός. Παρ΄όλη την κόπωση της κοινωνίας από όσα είχαν προηγηθεί, αντιδράσαμε. Η Κυβέρνηση αντέδρασε άμεσα και λειτούργησε ιδανικά το τρίγωνο Επιστήμονες – Πολιτική ηγεσία – Πειθαρχία Κοινωνίας. Το μήνυμα ήταν σαφές. Ο φόβος λειτουργούσε καταλυτικά.

Το αποτέλεσμα της χώρας μας ήταν ζηλευτό για την πλειοψηφία των χωρών της Ε.Ε, αλλά και όλου του πλανήτη.

2.       Στο διάστημα αυτό υπήρξαν κάποια πολύ σημαντικά νέα δεδομένα στη ζωή μας, που θα πρέπει να τα κρατήσουμε και να τα τονίσουμε.                              

Αναφέρω ενδεικτικά :

–          Αύξηση της εμπιστοσύνης μας προς τους επιστήμονες και τόνωση της πεποίθησης ότι οι προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος προϋποθέτουν και απαιτούν Πολιτικές και Πολιτικούς που στηρίζονται περισσότερο παρά ποτέ στην επιστημονική γνώση.

–          Αύξηση της εμπιστοσύνης προς τον πολιτικό κόσμο που, σε εκείνη τη φάση έδειξε να μην επιλέγει την πανδημία ως πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης, αλλά και σε θεσμούς που διαδραμάτισαν ιδιαίτερο ρόλο, όπως για παράδειγμα οι Ιατρικοί Σύλλογοι, τα Επιμελητήρια κα.

–          Δυναμική είσοδος στην ζωή μας της νέας ψηφιακής πραγματικότητας που μας διευκόλυνε και που ανέδειξε δυνατότητες που δεν είχαμε σκεφτεί. Τηλεργασία, Τηλεκπαίδευση, σειρά δικαιολογητικών δίχως ανάγκη μετακίνησης του πολίτη ήταν και είναι πολύ χαρακτηριστικά στοιχεία.

–          Αύξηση της σημασίας του ρόλου του Κράτους, των δημόσιων κοινωνικών παρεμβάσεών του, του καταλυτικού ρόλου του Ε.Σ.Υ, της σημασίας της συνεργασίας Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα.

–          Ανακάλυψη της διευκόλυνσης της κοινωνικής, εργασιακής, επιστημονικής πολιτικής δραστηριότητας μέσω του διαδικτύου. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, ίσως και εκατομμύρια, ανακάλυψαν τις πλατφόρμες, το skype, το zoom, το webex, τις τηλεδιασκέψεις.

3.      Ωστόσο, το τέλος της πρώτης καραντίνας και τα καταπληκτικά αποτελέσματα που υπήρξαν στη χώρα μας, λειτούργησαν ως αφορμή χαλάρωσης, επικοινωνιακών παιγνίων, αίσθησης ότι η μάχη περίπου τελειώνει, μείωσης της ατομικής ευθύνης που πολιτικές δυνάμεις ιδεολογικοποιούσαν και συνειδητά ή όχι την τόνωναν για να καταδείξουν ευθύνες αποκλειστικά στην Κυβέρνηση.

Από τότε νομίζω γίνεται μια ανησυχητική στροφή. Από εκείνη τη στιγμή εμφανιζόμαστε να κυνηγάμε το 2ο και 3ο κύμα μη έχοντας αναδιοργανωθεί έγκαιρα σε κρίσιμα πεδία όπως η ουσιαστική ενίσχυση του Ε.Σ.Υ, η αύξηση του στόλου των Λεωφορείων, η καλύτερη οργάνωση ανοίγματος των σχολείων κ.ά. Το Καλοκαίρι πέρασε σε ένα πιο καλό, συγκριτικά, περιβάλλον που, όμως, δεν αξιοποιήθηκε για την ανασύνταξη που ανέφερα.

Έτσι από τον Οκτώβριο μέχρι και σήμερα ζούμε μια παρατεταμένη περίοδο σκληρής δοκιμασίας, με τον κορονοϊό και τις μεταλλάξεις του να γίνονται πιο επιθετικές, να έχουμε άλλα δύο lock down, οι νεκροί να αγγίζουν πια σχεδόν τις 10.000 και βέβαια οι Επιχειρήσεις να εξουθενώνονται, μεγάλο ποσοστό από αυτές να βρίσκονται σε τεντωμένο σχοινί, με κλάδους όπως το εμπόριο, τον τουρισμό, την εστίαση να δέχονται καίρια πλήγματα και χιλιάδες εργαζόμενοι να αγωνιούν για το που πάμε. Δεν μπορώ δε να μην αναφέρω μαζί μ΄αυτά την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, των ψυχολογικών προβλημάτων ακόμα και σε μικρά παιδιά κ.ά.

Γι’ αυτό και καθημερινά δυστυχώς αυξάνεται η απαισιοδοξία, ο φόβος, η κόπωση. Τα δε λάθη, οι ολιγωρίες, οι παλινωδίες, τα εμπρός-πίσω της Κυβέρνησης είδαμε να φέρνουν δικαιολογημένη κριτική αλλά κάποιες δυνάμεις να ισοπεδώνουν τα πάντα και να εμφανίζονται οι αντιδράσεις, οι ανεύθυνες συμπεριφορές, όπως τα κορονοπάρτυ, οι συγκεντρώσεις χωρίς καμία αυτοσυγκράτηση ως κάτι δικαιολογημένο, και να ακούμε και Πολιτικούς ηγέτες να δηλώνουν ανεύθυνα ότι «παίρνουν και το ρίσκο».

Δεν είναι και ο καλύτερος Απολογισμός.

4.      Έτσι φτάνουμε στο σήμερα, στην αγωνία για τι θα συμβεί, φτάνουμε ίσως στο πιο κρίσιμο, μέχρι στιγμής, σημείο αυτής της περιπέτειας.

Ας κρατήσουμε έναν κρίσιμο και κομβικό παράγοντα: Σε χρόνο ρεκόρ για την Ιστορία της Ανθρωπότητας η Επιστήμη κατάφερε να βρει εμβόλιο/α, να βρει διαφόρων τύπων tests διαφορετικών επιπέδων επιτυχούς πρόβλεψης. Έχουμε δηλαδή ένα όπλο, το μόνο μέχρι τώρα ουσιαστικά αποτελεσματικό όπλο για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Ας το εμπιστευτούμε.

Αυτή είναι και η μεγάλη δυνατότητα στο επόμενο διάστημα που πρέπει να δούμε την πορεία μας. Ας το πούμε καθαρά. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση το επόμενο διάστημα είναι ρεαλιστική στο βαθμό που προωθείται με πιο γρήγορους ρυθμούς ο εμβολιασμός. Αυτό είναι τεράστιας σημασίας για την διασφάλιση της υγείας και της ζωής, αλλά και για να μην κάψουμε τον τουρισμό, κάτι που θα μας οδηγήσει σε πολύ επικίνδυνες ατραπούς για την κατάσταση της Οικονομίας.

Μέχρι να φτάσουμε όμως σε κατάλληλα επίπεδα ανοσίας, έχουμε δρόμο και σ’ αυτό το διάστημα χρειάζονται οι κατάλληλες επιλογές, ώστε να μην έχουμε ένα φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης της πανδημίας. Και εδώ χρειάζεται ένα καθαρό μήνυμα από τη μεριά της Κυβέρνησης, που δεν νομίζω ότι υπάρχει. Γιατί άραγε ανακοινώνονταν δια διαρροών ή και δημοσίων δηλώσεων Υπουργών  λεπτομέρειες για το άνοιγμα εν όψει του Πάσχα, για το Πάσχα στο χωριό, μέχρι και τι πιστοποιητικά πρέπει να έχουμε μαζί μας όταν περνάμε από διόδια μας έλεγαν Υπουργοί, για να διαψεύδονται λίγο αργότερα; Γιατί να προαναγγέλλονται ανοίγματα σε Φροντιστήρια ή Πολυκαταστήματα για να διαψεύδονται και πάλι; Όλο αυτό το επικοινωνιακό αλαλούμ, αν μη τι άλλο, δημιουργεί σύγχυση με ό,τι αυτό σημαίνει στην κοινωνική συμπεριφορά. Η δε επανάληψη, μας κάνει πάντα απαθείς απέναντι στα φαινόμενα.

Υπάρχει και η κόπωση. Είναι γεγονός ότι υπάρχει. Ωστόσο, αδυνατώ να ερμηνεύσω ότι λόγω της κόπωσης και μόνο γίνονται αυθόρμητα τα κορονοπάρτυ. Κάποιοι τα οργανώνουν, κάποιοι τα προβάλλουν και τα προαναγγέλλουν και αυτοί δεν μπορεί παρά να είναι κύκλοι, που επιδιώκουν να βγάλουν λεφτά ή και να «πουλήσουν» φτηνό αντισυστημισμό ή επιφανειακή αντίδραση στο σύστημα.

Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται είναι μια νέα κοινωνική – πολιτική συμφωνία για το αμέσως επόμενο διάστημα, συνδεδεμένη με μια στρατηγική ανοιγμάτων και προϋποθέσεις, ώστε ενιαία ως κοινωνία να δώσουμε τη μάχη για τη νίκη. Όλα τα άλλα κουράζουν και πολύ περισσότερο κουράζουν οι κομματικές αντιπαραθέσεις, που εντάσσουν ακόμα και τα εμβόλια ή τα self tests, τα πρακτικά των συνεδριάσεων των ειδικών και τις απόψεις των Επιστημόνων. Έτσι δεν βγαίνει άκρη, μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να μιλάμε για μάχη μιας χώρας.

Και η έκβαση αυτής της μάχης δεν είναι σημαντική μόνο για τα υγειονομικά αποτελέσματα. Ας μην κρυβόμαστε. Το άνοιγμα του εμπορίου και της εστίασης, η άνοδος της τουριστικής κίνησης τουλάχιστον στο διπλάσιο αποτέλεσμα από ότι πέρυσι και η προετοιμασία για τη γρήγορη απορρόφηση πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης από τον Σεπτέμβριο και μετά, συνιστούν στοιχειώδεις προϋποθέσεις για να μην έχουμε άλλες και πιθανά δραματικές περιπέτειες. Αναφέρω κάτι που είπε πρόσφατα ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας: «Οποιαδήποτε καθυστέρηση στην εκταμίευση των κεφαλαίων από το Ταμείο Ανάκαμψης, θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την ανάκαμψη του ΑΕΠ και της απασχόλησης φέτος. Επίσης θα έκανε ακόμα πιο ασφυκτικό το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης των επενδύσεων και των μεταρρυθμίσεων, με πρόσθετες αρνητικές επιδράσεις μεσομακροπρόθεσμα». Νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνουμε τι εννοεί!

Επομένως, ας σταθώ σε κάποια βασικά σημεία:

–              Η κυβέρνηση οφείλει να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη σοβαρότητα και υπευθυνότητα την πανδημία. Να πάψει η πολυγλωσσία των διάφορων Υπουργών, που αναιρεί ο ένας τον άλλον, ή τους επιστήμονες.

–          Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια πειθούς για να εμβολιαστούν μαζικά οι πολίτες. Τα ποσοστά ακόμα και ευαίσθητων κατηγοριών είναι χαμηλά. Πολύ απλά. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Και ας ελπίσουμε στην επιστήμη ότι σύντομα θα μπορέσουν να βρεθούν και να εγκριθούν και τα κατάλληλα φάρμακα που θα δώσουν ένα τέλος σε όλο αυτό.

–          Είναι αναγκαίο τώρα πια να δούμε μια τόνωση της ατομικής ευθύνης, όχι μόνο απέναντι στην ζωή των άλλων, αλλά και απέναντι στη συνολική πορεία της χώρας, δηλαδή μια τόνωση της εθνικής ευθύνης. Η κόπωση είναι λογικό να υπάρχει. Αυτό που δεν κατανοώ όμως είναι η προσφορά ιδεολογικών άλλοθι και το χάιδεμα αυτιών για κάθε αντικοινωνική συμπεριφορά. Όπως, δεν καταλαβαίνω και την καλλιέργεια ενός κλίματος αμφισβήτησης, έως και υπονόμευσης, κάθε προσπάθειας, είτε αφορά τον εμβολιασμό, είτε αφορά τα self tests αλλά και άλλα. Ας το πούμε καθαρά: Χρειάζεται μια πολιτική – κοινωνική συμφωνία ευθύνης για την αντιμετώπιση της ζωής μας, για την στήριξη της χώρας.  Την βασική ευθύνη για να επιτευχθεί αυτό, τη φέρει η Κυβέρνηση.

–          Φαίνεται ότι υπό αυτές τις προϋποθέσεις χρειάζονται προσαρμογές στη στρατηγική, στο σχέδιο και ο κος Βασιλακόπουλος ανέφερε πολύ συγκεκριμένες και ενδιαφέρουσες απόψεις. Δεν αντέχει πια το σύστημα περιορισμών. Χρειάζεται σταδιακό, προσεκτικό και συγκεκριμένο άνοιγμα δραστηριοτήτων, που έτσι κι αλλιώς είναι αναπόφευκτο, αφού η τουριστική  περίοδος ανοίγει μετά τις 15 Μαΐου.

–          Χρειάζεται να υπάρχει πλήρης στήριξη των Επιχειρήσεων, που θα ανοίγουν. Ο κος Χατζηθεοδοσίου μας έδωσε σημαντικά στοιχεία για την κατάσταση που κυριαρχεί στην αγορά, για την απελπισία εκατοντάδων χιλιάδων Επιχειρήσεων και επομένως και εργαζομένων που είναι μπροστά στο φάσμα της ανεργίας. Είναι επιτακτικό να υπάρχουν κεφάλαια στήριξης, ρύθμιση οφειλών, επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών, μεγαλύτερη αναστολή των πλειστηριασμών και του πτωχευτικού νόμου, αλλά και να συζητηθεί και να αποφασιστεί γενναίο κούρεμα των συσσωρευμένων οφειλών που στο σύνολό τους απειλούν με μαζικά, με χιλιάδες λουκέτα μέχρι τα τέλη του 2021, αρχές του 2022. Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που έχει ως ραχοκοκαλιά τις Μικρές και Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις. Αν αυτός ο ιστός πληγεί καταλυτικά, τότε θα μιλάμε για οικονομική και κοινωνική αποσταθεροποίηση.

5.     Και μετά τι; Το ερώτημα τίθεται για την επόμενη μέρα για την οποία υπάρχει τουλάχιστον μια χρονική απροσδιοριστία. Το ερώτημα για το τι μπορεί να εμφανιστεί υπάρχει και είναι επιτακτικό.

Ας αναφέρουμε όμως κάποια βασικά σημεία:

–          Είναι ανάγκη να δούμε τον καθορισμό ενός ολοκληρωμένου σχεδίου ουσιαστικής στήριξης και εκσυγχρονισμού του Ε.Σ.Υ., που απέδειξε ότι παρ’ όλες τις δυσκολίες και ασφυκτικές συνθήκες ανταποκρίθηκε με επιτυχία! Σήμερα όμως είναι κουρασμένο, άγγιξε πολλές φορές τα όρια κατάρρευσης. Άντεξε μεν, αλλά έδειξε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο ΕΣΥ, στηριγμένο σε ένα αποκεντρωμένο, σύγχρονο Πρωτοβάθμιο σύστημα  – επιπλέον χρειάζεται καλή χρηματοδότηση και στελέχωση στους τομείς, που υπάρχει μεγάλη ανάγκη – αναδιοργάνωση των Νοσοκομείων, ουσιαστική επιβράβευση των ανθρώπων της πρώτης γραμμής, των γιατρών, των νοσηλευτών κα. Δεν είναι άλλωστε μόνο η πανδημία, αλλά ζούμε σε μια εποχή που μας έβαλε να σκεφτόμαστε τι άλλο μπορεί να προκύψει, άρα πρέπει να είμαστε απολύτως έτοιμοι. 

–          Χρειάζεται να δούμε τη διασφάλιση πλήρους λειτουργίας σχολείων και Α.Ε.Ι με συνθήκες ασφάλειας από Σεπτέμβριο, λαμβάνοντας υπόψη και τα μορφωτικά κενά που έχουν δημιουργηθεί. Υποθέτω ότι οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων θα έχουν εμβολιαστεί, σήμερα άλλωστε άνοιξε και η πλατφόρμα. Ας σημειώσω δε ότι ειδικές κατηγορίες εργαζομένων, όπως οι εκπαιδευτικοί και οι νοσοκομειακοί, πρέπει να εμβολιαστούν υποχρεωτικά. Δεν μπορούμε πια να μιλάμε για προσπάθεια πειθούς, μετά από πάνω από ένα χρόνο δοκιμασία για όσους έχουν ως λειτούργημα και εργασία να μορφώνουν τα παιδιά μας ή να φροντίζουν την υγεία μας. Χρειάζεται όμως και ένα μέτρο ακόμα. Τέλη Αυγούστου, αρχές Σεπτεμβρίου είναι επιτακτικό κατά την άποψή μου, και πάντα σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα, να υπάρχει σχέδιο εμβολιασμού όλων των μαθητών.

–          Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, ότι η νέα κανονικότητα θα είναι διαφορετική από την προ κορονοϊού εποχή. Κάποια πράγματα ήρθαν για να μείνουν. Άλλαξαν πολλά. Οι μεγάλες καταστροφές, όπως είναι μια πανδημία, επιδρούν σε αλλαγές σ’ όλο τον πλανήτη, αλλά επιταχύνουν κιόλας φαινόμενα, που ήταν ήδη σε εξέλιξη. Κάνουν εμφανέστερα τα δυνατά και αδύνατα σημεία μιας χώρας. Άλλαξαν από την υγιεινή μέχρι και τις καταναλωτικές μας συνήθειες, τις εργασιακές συνθήκες μέχρι και τις ταξιδιωτικές συνήθειες. Η  Τηλεργασία ήρθε για να μείνει και μαζί με τις δυνατότητες, αναδεικνύονται και σοβαροί κίνδυνοι για το εργασιακό πλαίσιο. Είναι ανάγκη να μελετήσουμε σοβαρά αυτό το πλαίσιο αλλαγών, να δούμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, που θα μας επιτρέψουν να μην υπάρχει μια μαζική καταστροφή θέσεων εργασίας, όταν η 4η βιομηχανική επανάσταση και η ρομποτική θα μπαίνει πιο δυναμικά στην ζωή μας.

–          Χρειάζονται γενναίες αλλαγές στο αναπτυξιακό, παραγωγικό μοντέλο της χώρας. Πολλοί μελετητές θεωρούν ότι η πανδημία και η οικονομική κρίση μπορεί να επιδεινώσουν τις κοινωνικές – οικονομικές ανισότητες. Να έχουν επιπτώσεις στην απασχόληση, στην απώλεια θέσεων εργασίας, ειδικά σε τομείς οικονομίας που στηρίζονται στη φτηνή εργασία, στους χαμηλούς μισθούς, καθώς και ανάμεσα στις γυναίκες και τους νέους. Άλλοι είναι πιο αισιόδοξοι. Θεωρούν ότι οι οικονομίες θα μπουν σε μια φάση ταχύρρυθμης ανάπτυξης, απορρόφησης των συσσωρευμένων χρεών. Θεωρούν ότι το ελατήριο θα εκτιναχθεί.

Προσωπικά δεν μου αρέσει ούτε η κινδυνολογία, ούτε ο γενικός ενθουσιασμός. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι στη χώρα μας θα εισρεύσουν τεράστια κονδύλια από κοινοτικούς πόρους μαζί και με τα ιδιωτικά κεφάλαια, που θα πρέπει να μπουν. Έχουμε δηλαδή μια μοναδική ευκαιρία δημιουργίας μιας νέας Ελλάδας, αρκεί βέβαια να κινηθούμε γρήγορα, αποτελεσματικά, με βάση ένα συνολικό σχέδιο, αλλά και ανά τομέα. Πριν απ’ όλα όμως χρειάζεται να ξεφύγουμε από τη διαρκή πόλωση και να μιλήσουμε όλοι με όρους εθνικής ευθύνης.

Η πανδημία δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, σημείο κομματικής αντιπαράθεσης, αλλά συνεννόησης, σύμπνοιας και ομοθυμίας για την αντιμετώπισή της.

Γι’ αυτό πιστεύω ακράδαντα στην ανάγκη να κάνουμε μια Εθνική Συμφωνία για το Μέλλον.

Γιατί είμαι πεπεισμένη ότι μόνο ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ μπορούμε να οικοδομήσουμε μια ΙΣΧΥΡΗ ΕΛΛΑΔΑ μέσα στον κόσμο, ΜΕ ΔΙΚΑΙΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους σας!

ΨΗΦΟΣ Σ΄ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΔΗΜΟΥΣ: ΕΝΑ ΜΕΙΖΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

Σημερινό μου άρθρο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»

Όλοι οι Έλληνες που είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους πρέπει να μπορούν να ψηφίζουν χωρίς κανένα εμπόδιο και να συνδιαμορφώνουν το εκλογικό αποτέλεσμα στη χώρα μας. Αυτή είναι μια καθαρή θέση αρχών, που δεν χωρίζει κατά τρόπο απαράδεκτο τους Έλληνες σε «εσωτερικού» και «εξωτερικού», ούτε σε ψηφοφόρους δύο ταχυτήτων. Κάθε άλλη αντίληψη ή πρόταση φοβάμαι ότι εντάσσεται σε μικροκομματικούς υπολογισμούς και είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική. Η συζήτηση επανήλθε από την Κυβέρνηση και όλα τα κόμματα θα έπρεπε, κατά την άποψη μου, τόσο απέναντι στη χώρα όσο και στον απανταχού Ελληνισμό, να πάρουν εθνική και δημοκρατική θέση υπέρ της ψήφου όλων των αποδήμων ανεξαιρέτως.

Το Κίνημα Αλλαγής είχε από την αρχή και πάντα καθαρή θέση γι’ αυτό το ζήτημα. Αυτήν διατύπωσε και όταν γινόταν η συζήτηση για το ίδιο θέμα το 2019. Έχουμε όμως 22 Βουλευτές, οπότε με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που παίρναμε θετική θέση σε δικαίωμα ψήφου συγκεντρώνονταν 190 ψήφοι και όχι οι 200 που χρειαζόντουσαν με βάση το Σύνταγμα. Γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρήθηκε ένας συμβιβασμός με το Κ.Κ.Ε να καταθέτει προτάσεις που πάντως έβαζαν εμπόδια και τον ΣΥΡΙΖΑ να μπαίνει στη συζήτηση, ενώ αρχικά είχε πλήρη αρνητισμό. Το ΜΕΡΑ 25 δεν σκόπευε να ψηφίσει καμία πρόταση. Έτσι, φτάσαμε στο γνωστό αποτέλεσμα, να ψηφίζουν το διαμορφωμένο Νομοσχέδιο 288 βουλευτές. Όλοι θεωρήσαμε ότι έγινε ένα πρώτο βήμα. Ωστόσο, το βήμα ήταν λειψό και οι ευθύνες αυτών καταγεγραμμένες. Δεν είναι πάντως εντυπωσιακό, κάποιοι που μιλάνε για δημοκρατία και ισοτιμία ψήφου να τηρούν αυτή τη στάση;

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν από λίγο καιρό, η αρμόδια τομεάρχης του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ενέπαιξε ανοικτά τους απόδημους λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει μάχη για την άρση των περιορισμών και ότι σε κάθε περίπτωση, όταν θα επανέλθει στην εξουσία θα τους καταργήσει! Μιλάμε για το ίδιο κόμμα που είχε βάλει τους περιορισμούς. Ως που μπορεί να φτάνει πια το ψέμα και η υποκρισία; Αυτό όμως μας έδωσε μια ευκαιρία: Να ξανασυζητήσουμε στη Βουλή το μείζον αυτό θέμα. Ωστόσο, οι εναλλακτικές που προτείνει το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι για ψήφο με περιορισμούς. Όσοι ψηφίζουμε στην Ελλάδα να ψηφίζουμε κόμματα, να εκλέγουμε Βουλευτές με βάση ένα εκλογικό Νόμο και να διαμορφώνουμε το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσοι είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους και βρίσκονται στο εξωτερικό, να ψηφίζουν τους δικούς τους λίγους και προκαθορισμένους βουλευτές και να μην επηρεάζουν το εκλογικό αποτέλεσμα! Και ποιοι το υποστηρίζουν αυτό; Οι ίδιοι που μας κάνουν μαθήματα απλής αναλογικής! O tempora o mores!

Ελπίζω να επανεξετάσουν τη στάση τους. Δεν μας τιμά ως χώρα το ότι σύμφωνα με την έρευνα Voting from Abroad, από τις 204 χώρες -που εξετάσθηκαν- το 70% εξ ’αυτών, 140 χώρες, δίνουν τη δυνατότητα ψήφου στους απόδημους πολίτες. Και η  Ελλάδα να είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος-μέλος, που να μην το κάνει. 

Ας βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτή την ντροπή! Ας κάνουμε ένα βήμα στην εδραίωση της συνοχής του απανταχού Ελληνισμού. Ας ψηφίσουμε όλοι στη Βουλή υπέρ της ψήφου όλων των αποδήμων χωρίς κανένα περιορισμό. Όσοι δεν το πράξουν, θα είναι υπόλογοι απέναντι στους απόδημους. 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑΕΙ ΤΟ ΚΛΙΜΑ ΕΥΦΟΡΙΑΣ ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΑ ΘΥΜΑΤΑ, ΤΟΣΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΖΩΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ

Χθες ήμουν καλεσμένη στην εκπομπή Χ2 με τον Γιάννη Πολίτη, στο Action 24. Κύρια θέματα της συζήτησης αποτέλεσαν η Παιδεία και το άνοιγμα των δραστηριοτήτων, όπως  και η επικείμενη έναρξη της τουριστικής περιόδου.

Ως προς τα ζητήματα της Παιδείας και του ανοίγματος των Λυκείων ανέφερα ότι:

Είναι πραγματικότητα ότι η προτίμηση των φροντιστηρίων και της ιδιωτικής εκπαίδευσης για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαιδευση έναντι του δημοσίου σχολειου αποτελεί διαχρονικό πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Για να επιτευχθεί η λύση της κατάστασης αυτής απαιτείται αναβάθμιση του ρόλου του δημόσιου σχολείου, ώστε οι μαθητές να μην θεωρούν επιτακτική ανάγκη την περαιτέρω βοήθεια από τα ιδιωτικά φροντιστήρια. Επιπλέον, μείζον ζήτημα αποτελεί ο τρόπος που γίνονται οι πανελλήνιες εξετάσεις και το πως αξιολογείται η απόδοση απλά και μόνο  στις τελικές εξετάσεις με τις οποίες μπαίνει ο μαθητής στο πανεπιστήμιο, και όχι η ουσία των μαθημάτων.

Κλείνοντας την ενότητα αυτή, τόνισα το τραγικό γεγονός της συνεχούς αλλαγής του συστήματος των Πανελληνίων και της Παιδείας από κάθε κυβέρνηση, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και με την αλλαγή Υπουργού της ίδιας κυβέρνησης.

Δυστυχώς, ο μεγαλύτερος εμπαιγμός είναι η σταδιακή αποξήλωση του Νομοσχεδίου της Άννας Διαμαντοπούλου, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ,  αμέσως μετά την ψήφισή του από περισσότερους από 200 βουλευτές.

Για τις θέσεις του Κινήματος Αλλαγής ως προς τη διαχείριση της πανδημίας και το άνοιγμα του λιανεμπορίου, τόνισα τα εξής:

Κατά την πρώτη φάση της πανδημίας του Covid-19 λειτούργησε αποτελεσματικά το  τρίγωνο που περιλάμβανε την Επιτροπή των Λοιμωξιολόγων που γνωμοδοτούσε – την κυβέρνηση που υλοποιούσε – την κοινωνία που εφάρμοζε. Στη δεύτερη φάση, δυστυχώς όμως δε λειτούργησε αυτό το σχήμα. Σαφώς, μεγάλη μερίδα ευθύνης φέρει  η Κυβέρνηση, που άργησε πολύ να προβεί σε σειρά μέτρων άμεσα, όπως:

·                     η ενίσχυση των λεωφορείων που έγινε ένα χρόνο μετά,

·                     το αρχικό άνοιγμα των σχολείων χωρίς ασφάλεια και σχέδιο και χωρίς αραιώσεις τμημάτων ή ακόμα και βάρδιες, την έλλειψη συνεργασίας με τους Δήμους για εύρεση αιθουσών που θα βοηθούσαν στην κατεύθυνση αυτή,

·                     την πρόσληψη συμβασιούχων ιατρών και νοσηλευτικού προσωπικού για τις ΜΕΘ από την έναρξη της πανδημίας και όχι από τον Νοέμβρη.

Τέλος, υπογράμμισα ότι παρόλο που φαίνεται φως στο τούνελ, χρειάζεται προσοχή, ειδικά και από τη στιγμή που η κοινωνία έχει κουραστεί.

Η κυβέρνηση οφείλει να κάνει περισσότερους ελέγχους για ένα καλύτερο και ασφαλέστερο καλοκαίρι για όλους.

X2 – ACTION24 – 14.04.2021 – YouTube

Αναφορά προς τον Υπουργό Οικονομικών και την Υπουργό Παιδείας & Θρησκευμάτων, με θέμα: «Δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών υπολογιστών στους μαθητές και φοιτητές – μέλη τρίτεκνων οικογενειών»

 Κ.Ο. ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

ΑΝΑΦΟΡΑ

Προς τους Υπουργούς: 1. Οικονομικών, κ. Χρ. Σταϊκούρα      

                                       2. Παιδείας & Θρησκευμάτων, κ. Ν. Κεραμέως

ΘΕΜΑ: «Δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών υπολογιστών στους μαθητές και φοιτητές – μέλη τρίτεκνων οικογενειών».

Οι Βουλευτές, κ.κ. Βασίλης Κεγκέρογλου, Γιώργος Μουλκιώτης και Νάντια Γιαννακοπούλου,  καταθέτουν αναφορά το έγγραφο της Ομοσπονδίας Πολυμελών Οικογενειών με τρία τέκνα (Ο.Π.Ο.Τ.Τ.Ε.) με την οποία ζητούν την δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών υπολογιστών στους μαθητές και φοιτητές – μέλη τρίτεκνων οικογενειών. Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας και την ενημέρωσή μας.

 Οι Αναφέροντες Βουλευτές

        Βασίλης Κεγκέρογλου

        Γιώργος Μουλκιώτης

       Νάντια Γιαννακοπούλου

Η επιστολή της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΛΥΜΕΛΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΜΕ ΤΡΙΑ ΤΕΚΝΑ (Ο.Π.Ο.Τ.Τ.Ε)

Αθήνα: 12-4-2021
Αρ. Πρωτ: 83
Προς
Τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη
Υπουργό Παιδείας κα Νίκη Κεραμέως
Κοινοποίηση : Υφυπουργό Οικογενειακής Πολιτικής και Δημογραφικού
κα Μαρία Συρεγγέλα

ΘΕΜΑ : «Δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών συσκευών στους μαθητές και φοιτητές-μέλη
τρίτεκνων οικογενειών»
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ & κυρία Υπουργέ,
απευθυνόμαστε σε εσάς-για μια ακόμη φορά- με την ελπίδα και την αγωνία πως θα υπάρξει
έστω και τώρα ανταπόκριση στις ανάγκες των μαθητών και φοιτητών -παιδιών μας.
Κάνουμε το χρέος μας, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απέναντι στις
οικογένειες μας και τους συνανθρώπους μας, ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών για να
προστατέψουμε την υγεία των οικογενειών μας και όλου του κοινωνικού συνόλου .
Προσπαθούμε παρά τις δυσμενείς για τις οικογένειες μας οικονομικές συνθήκες να
ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας. Χρειαζόμαστε όμως μεγαλύτερη στήριξη ώστε να τα
καταφέρουμε. Περιμένουμε λοιπόν την ανταπόκριση σας.
Ζητάμε από εσάς να δείξετε την ευθύνη και την ευαισθησία που χρειάζεται ώστε τα παιδιά
μας να μπορούν να ανταποκριθούν στην εξ αποστάσεως επικοινωνία μαθητών -εκπαιδευτικών
που θα συμβάλλει να μην χάσουν την επαφή με τα γνωστικά αντικείμενα που έχουν διδαχτεί,
να έχουν δημιουργικές ασχολίες όσο είναι κλεισμένα στο σπίτι.
Είναι σίγουρο και αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς πως σε κάθε ένα από τα δικά
μας σπίτια, δεν επαρκεί ο αριθμός ηλεκτρονικών συσκευών για όλα τα μέλη των οικογενειών
Αν συνυπολογίσουμε πως αρκετοί από τους γονείς εργάζονται με τηλεργασία τότε τα
πράγματα είναι πολύ δύσκολα.
Με τις ανακοινώσεις σας για να είναι ωφελούμενη μια Τρίτεκνη οικογένεια πρέπει να έχει
μέγιστο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 13500 ευρώ . Θέλουμε να πιστεύουμε πως από όλους
είναι αντιληπτό πως δεν είναι εύποροι όλοι όσοι έχουν μεγαλύτερο εισόδημα…
Η αρχική ανακοίνωση σας σε εφαρμογή του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ αναφέρονταν
σε 325.000 οικογένειες και 560.000 νέους. Μέχρι σήμερα έχουν εγκριθεί 117.000 αιτήσεις που
αφορούν 216.000 , όπως ανακοινώθηκε δηλαδή το 38% όσων μπορούν να ωφεληθούν.
Ελπίζουμε να αντιλαμβάνεστε πως και τα 200 ευρώ δεν φτάνουν για αγορά ηλεκτρονικών
μέσων, και η οικονομική μας κατάσταση είναι πολύ άσχημη . Και είναι άδικο πολλές χιλιάδες
παιδιών να αποκλειστούν , χωρίς να κάνετε τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις.
Ζητάμε λοιπόν να μεριμνήσετε ώστε να εξασφαλιστεί η δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών
συσκευών στους μαθητές και φοιτητές-μέλη τρίτεκνων οικογενειών.
Ευχαριστούμε ελπίζοντας στην άμεση ανταπόκριση σας.
Με εκτίμηση
Για το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΠΟΤΤΕ