Άρθρο στην εφημερίδα “Το Καρφί” – 30.05.2026
Η χώρα μας διανύει μια κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία οι πολίτες δοκιμάζονται από την ακρίβεια, τις κοινωνικές ανισότητες, την ανασφάλεια στην καθημερινότητα και τη σταδιακή αποδυνάμωση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς. Η κυβέρνηση της N.Δ, παρά τις υψηλές προσδοκίες που καλλιέργησε, έχει επιλέξει μια πολιτική που συχνά αφήνει πίσω την κοινωνική πλειοψηφία, ενισχύοντας τις ανισότητες και αντιμετωπίζοντας τα μεγάλα προβλήματα της χώρας με επικοινωνιακή διαχείριση αντί ουσιαστικών λύσεων.Στην οικονομία, οι πολίτες βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται διαρκώς, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις δεν ακολουθούν τον ίδιο ρυθμό. Στην υγεία και την παιδεία, οι δημόσιες δομές πιέζονται, με αποτέλεσμα οι πολίτες να αισθάνονται ότι βασικά κοινωνικά αγαθά υποχωρούν. Στο κράτος δικαίου και στη λειτουργία των θεσμών, έχουν ανακύψει σοβαρά ερωτήματα που δεν μπορούν να μένουν αναπάντητα.
Μέσα σ΄ αυτή την δύσκολη συγκυρία εμφανίζονται Μεσσίες που υπόσχονται καλύτερες ημέρες και ότι δια μαγείας θα λύσουν τα προβλήματα, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να αναφερθούν σε κάποια συγκεκριμένη πρόταση. Πριν απ΄ όλα ο Α. Τσίπρας εξαφανισμένος από την αντιπολιτευτική δράση ακόμα και όταν ήταν Βουλευτής, αφού έχασε κάθε μάχη που έδωσε με τον Κ. Μητσοτάκη και οδήγησε το κόμμα του από το 32% στο 17% και στην συνέχεια άνοιξε τον δρόμο στην κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζεται ως αυτός που θα συσπειρώσει την προοδευτική παράταξη και θα την οδηγήσει στην νίκη! Δεν έκανε καμία αυτοκριτική ποτέ , έγραψε ένα βιβλίο που έριχνε όλες τις ευθύνες στους συνεργάτες που αυτός διάλεξε, εμφανίζεται ως σωτήρας χωρίς να πει κάτι νέο, κάτι φρέσκο. ‘Άλλοτε μιμούμενος τον Α. Παπανδρέου και άλλοτε τον αριστερό. Παράλληλα και η κ. Μαρία Καρυστιανού που συγκέντρωσε μεγάλο ηθικό φορτίο λόγω της ιδιότητας ως μάνα που έχασε το παιδί της. Ωστόσο, τώρα έγινε αρχηγός κόμματος. Δεν έχει λευκή πολιτική επιταγή, ούτε μπορεί να θέλει να δοξαστεί κρυπτόμενη. Πολύ περισσότερο δεν έχει να προσφέρει τίποτα με δικαστικό στόμφο, τιμωρητική ρητορεία, καταγγελτική αισθητική, στείρο αντισυστημισμό, κοινωνικό συντηρητισμό. Η παρουσία και των δύο και του πρώην Πρωθυπουργού μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσουν, να πολυδιασπάσουν την αντιπολίτευση, να διευκολύνουν ‘έτσι τον Κ. Μητσοτάκη
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ έχει ιστορικό και εθνικό καθήκον να σταθεί με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και προοδευτική πρόταση. Όχι με στείρα άρνηση, ούτε με εύκολη καταγγελία, αλλά με τεκμηριωμένη αντιπολίτευση και ρεαλιστικές λύσεις για την κοινωνία.
Το καθήκον του ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι διπλό. Από τη μία, να ασκεί αυστηρό κοινοβουλευτικό και πολιτικό έλεγχο στην κυβέρνηση, αναδεικνύοντας αστοχίες, αδικίες και πολιτικές που δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Από την άλλη, να παρουσιάζει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για μια Ελλάδα με ισχυρό κοινωνικό κράτος, βιώσιμη ανάπτυξη, αξιοπρεπείς αμοιβές, στήριξη της νέας γενιάς και θεσμούς που λειτουργούν με διαφάνεια και λογοδοσία.
Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από διχασμούς ούτε από πολιτική έντασης χωρίς περιεχόμενο. Έχει ανάγκη από μια αξιόπιστη προοδευτική δύναμη που να μπορεί να εγγυηθεί σταθερότητα, κοινωνική δικαιοσύνη και ελπίδα.
Αυτό είναι το καθήκον του ΠΑΣΟΚ: να εκφράσει ξανά τις δημιουργικές δυνάμεις της κοινωνίας και να αποτελέσει τη δύναμη που θα οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα πορεία προόδου, με τον πολίτη στο επίκεντρο.
