Αναφορά προς τον Υπουργό Οικονομικών και την Υπουργό Παιδείας & Θρησκευμάτων, με θέμα: «Δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών υπολογιστών στους μαθητές και φοιτητές – μέλη τρίτεκνων οικογενειών»

 Κ.Ο. ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2021

ΑΝΑΦΟΡΑ

Προς τους Υπουργούς: 1. Οικονομικών, κ. Χρ. Σταϊκούρα      

                                       2. Παιδείας & Θρησκευμάτων, κ. Ν. Κεραμέως

ΘΕΜΑ: «Δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών υπολογιστών στους μαθητές και φοιτητές – μέλη τρίτεκνων οικογενειών».

Οι Βουλευτές, κ.κ. Βασίλης Κεγκέρογλου, Γιώργος Μουλκιώτης και Νάντια Γιαννακοπούλου,  καταθέτουν αναφορά το έγγραφο της Ομοσπονδίας Πολυμελών Οικογενειών με τρία τέκνα (Ο.Π.Ο.Τ.Τ.Ε.) με την οποία ζητούν την δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών υπολογιστών στους μαθητές και φοιτητές – μέλη τρίτεκνων οικογενειών. Παρακαλούμε για τις ενέργειές σας και την ενημέρωσή μας.

 Οι Αναφέροντες Βουλευτές

        Βασίλης Κεγκέρογλου

        Γιώργος Μουλκιώτης

       Νάντια Γιαννακοπούλου

Η επιστολή της ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΠΟΛΥΜΕΛΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΜΕ ΤΡΙΑ ΤΕΚΝΑ (Ο.Π.Ο.Τ.Τ.Ε)

Αθήνα: 12-4-2021
Αρ. Πρωτ: 83
Προς
Τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη
Υπουργό Παιδείας κα Νίκη Κεραμέως
Κοινοποίηση : Υφυπουργό Οικογενειακής Πολιτικής και Δημογραφικού
κα Μαρία Συρεγγέλα

ΘΕΜΑ : «Δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών συσκευών στους μαθητές και φοιτητές-μέλη
τρίτεκνων οικογενειών»
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ & κυρία Υπουργέ,
απευθυνόμαστε σε εσάς-για μια ακόμη φορά- με την ελπίδα και την αγωνία πως θα υπάρξει
έστω και τώρα ανταπόκριση στις ανάγκες των μαθητών και φοιτητών -παιδιών μας.
Κάνουμε το χρέος μας, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απέναντι στις
οικογένειες μας και τους συνανθρώπους μας, ακολουθούμε τις οδηγίες των ειδικών για να
προστατέψουμε την υγεία των οικογενειών μας και όλου του κοινωνικού συνόλου .
Προσπαθούμε παρά τις δυσμενείς για τις οικογένειες μας οικονομικές συνθήκες να
ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας. Χρειαζόμαστε όμως μεγαλύτερη στήριξη ώστε να τα
καταφέρουμε. Περιμένουμε λοιπόν την ανταπόκριση σας.
Ζητάμε από εσάς να δείξετε την ευθύνη και την ευαισθησία που χρειάζεται ώστε τα παιδιά
μας να μπορούν να ανταποκριθούν στην εξ αποστάσεως επικοινωνία μαθητών -εκπαιδευτικών
που θα συμβάλλει να μην χάσουν την επαφή με τα γνωστικά αντικείμενα που έχουν διδαχτεί,
να έχουν δημιουργικές ασχολίες όσο είναι κλεισμένα στο σπίτι.
Είναι σίγουρο και αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς πως σε κάθε ένα από τα δικά
μας σπίτια, δεν επαρκεί ο αριθμός ηλεκτρονικών συσκευών για όλα τα μέλη των οικογενειών
Αν συνυπολογίσουμε πως αρκετοί από τους γονείς εργάζονται με τηλεργασία τότε τα
πράγματα είναι πολύ δύσκολα.
Με τις ανακοινώσεις σας για να είναι ωφελούμενη μια Τρίτεκνη οικογένεια πρέπει να έχει
μέγιστο ετήσιο οικογενειακό εισόδημα 13500 ευρώ . Θέλουμε να πιστεύουμε πως από όλους
είναι αντιληπτό πως δεν είναι εύποροι όλοι όσοι έχουν μεγαλύτερο εισόδημα…
Η αρχική ανακοίνωση σας σε εφαρμογή του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΧΕΔΙΟΥ ΑΝΑΚΑΜΨΗΣ αναφέρονταν
σε 325.000 οικογένειες και 560.000 νέους. Μέχρι σήμερα έχουν εγκριθεί 117.000 αιτήσεις που
αφορούν 216.000 , όπως ανακοινώθηκε δηλαδή το 38% όσων μπορούν να ωφεληθούν.
Ελπίζουμε να αντιλαμβάνεστε πως και τα 200 ευρώ δεν φτάνουν για αγορά ηλεκτρονικών
μέσων, και η οικονομική μας κατάσταση είναι πολύ άσχημη . Και είναι άδικο πολλές χιλιάδες
παιδιών να αποκλειστούν , χωρίς να κάνετε τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις.
Ζητάμε λοιπόν να μεριμνήσετε ώστε να εξασφαλιστεί η δωρεάν παροχή ηλεκτρονικών
συσκευών στους μαθητές και φοιτητές-μέλη τρίτεκνων οικογενειών.
Ευχαριστούμε ελπίζοντας στην άμεση ανταπόκριση σας.
Με εκτίμηση
Για το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΠΟΤΤΕ

ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

Άρθρο μου στην εφημερίδα Political – 10/04/2021

Δεκατρείς, δεκατέσσερις μήνες αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού δεν είναι και μικρό διάστημα. Αυτό όμως είναι ένα χαρακτηριστικό κάθε πανδημίας όποτε και αν εμφανίστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας. H ισπανική γρίπη για παράδειγμα, η πρώτη πανδημία του 20ου αιώνα κράτησε 8 μήνες οπότε και εξαφανίστηκε ξαφνικά, αφού εξόντωσε από 20 εκατομμύρια έως 40 εκατομμύρια ανθρώπους παγκόσμια. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει η πανδημία. Αν κάτι είναι ριζικά διαφορετικό στην «εποχή του κορονοϊού» είναι η συνταρακτική πρόοδος της Επιστήμης, που επέτρεψε σε χρόνο μηδέν να υπάρχουν εμβόλια, να υπάρχουν tests και να έχουν γίνει βήματα στην κατεύθυνση αποκωδικοποίησης του φονικού ιού, έχοντας βέβαια μπροστά της πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει. Ας σκεφτούμε, ότι στις αρχές Μαρτίου του 2020 είχαμε το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα και ένα χρόνο μετά έχουν πραγματοποιηθεί 2.000.000 εμβολιασμοί.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω στοιχεία; Ότι δίνουμε μια μάχη απέναντι σε ένα εν πολλοίς άγνωστο ιό, που μεταλλάσσεται και γίνεται όλο και πιο επιθετικός. Τι συμπέρασμα προκύπτει από αυτό; Ότι ασφαλώς και η Κυβέρνηση έχει την ευθύνη για τις όποιες αποφάσεις, τα όποια μέτρα λαμβάνονται, αλλά ας επιμείνουμε στον σεβασμό απέναντι στους Επιστήμονες και ας τους αφήσουμε ανεπηρέαστους να κάνουν τη δουλειά τους ακόμα και με τα πιθανά λάθη που μπορεί να κάνουν σ’ αυτή την υπερπροσπάθεια. Αυτή ήταν και η εμπειρία από την πρώτη καραντίνα. Είναι μη κατανοητό επομένως να ζητείται σωστά να γίνονται δεκτές οι προτάσεις των Επιστημόνων και ταυτόχρονα από τις ίδιες δυνάμεις να ασκείται κριτική σε όποια μέτρα καταλήγουν. Είναι ακατανόητο πολιτικές δυνάμεις να τάσσονται υπέρ των ανοιγμάτων όταν επιβάλλεται lock down και να ζητείται κλείσιμο όταν επιχειρούνται ανοίγματα ή ανάσες. Είναι ακατανόητο να ζητούνται τα πρακτικά της Επιτροπής των Επιστημόνων. Οι Επιστήμονες μέσα και από τις διαφορετικές απόψεις τους, έχουν την πλήρη ευθύνη να εισηγούνται. Ας τους προστατεύσουμε και ας αυτοπροστατευθούν και οι ίδιοι χωρίς να πέφτουν στην παγίδα της υπερέκθεσης. Η δε Κυβέρνηση ας τους λαμβάνει υπόψη, χωρίς να κρύβεται και πίσω από αυτούς ή τρέχοντας Υπουργοί να προκαταλάβουν μέτρα, ημερομηνίες, ανοίγματα, για τα οποία συχνά διαψεύστηκε.  Ας ασχολείται δε περισσότερο για να παίρνει τα αναγκαία μέτρα πιο αποτελεσματικά και έγκαιρα όπως η ενίσχυση των ΜΜΜ, η ενίσχυση του Ε.Σ.Υ, η κατάρτιση ολοκληρωμένων σχεδίων για την λειτουργία σχολείων, έλεγχος μεγάλων χώρων κ.ά. Δυστυχώς έχουν υπάρξει, μέχρι στιγμής, πολλά λάθη, παραλείψεις και ολιγωρίες, αλλά γι’ αυτό όπως έχω πει πολλές φορές θα λογαριαστούμε μετά το τέλος αυτής της δοκιμασίας.

Είμαστε σε πολύ κρίσιμο σημείο και θα ήταν καταστροφικό να λειτουργούμε όλοι υπό το βάρος κόπωσης που την επιτείνουμε με τις παραφωνίες , πιέσεων, κομματικών παιγνίων. Έχουμε το Εμβόλιο ως βασικό όπλο, τα tests κάθε είδους, τα γνωστά μέτρα (μάσκες, αποστάσεις, αποφυγή συνωστισμού κάθε είδους). Μ’ αυτά ας δώσουμε την μάχη όλοι μαζί, για να ζήσουμε ένα καλύτερο Πάσχα σε σχέση με πέρυσι και ένα πολύ καλύτερο Καλοκαίρι. Προϋπόθεση είναι να ξαναθυμηθούμε το μυστικό της πρώτης καραντίνας: Επιστήμονες που εισηγούνται ανεπηρέαστοι- Κυβέρνηση που σέβεται τις αποφάσεις και παίρνει μέτρα – Κοινωνία που έχει την αίσθηση του κινδύνου και δείχνει κοινωνική ευθύνη. 

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟ ΑΠΟΣΤΗΜΑ

Άλλη μια σοκαριστική καταγγελία για σεξουαλικές παρενοχλήσεις είδε το φως της δημοσιότητας. Είκοσι δύο  αθλητές και αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής έστειλαν ανοιχτή επιστολή στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προχωρώντας σε καταγγελίες για σωματική -ψυχολογική βία και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ακόμα και σε μικρά παιδιά από προπονητές σε όλα τα κλιμάκια! Είναι ιδιαίτερα θετικό ότι με ταχύτητα αντέδρασε η Ελληνική Δικαιοσύνη και ελπίζω με την ίδια ταχύτητα να διελευκανθεί πλήρως η υπόθεση και να απονεμηθούν ευθύνες.

Το τσουνάμι των καταγγελιών μετά τον δρόμο που άνοιξε η Σοφία Μπεκατώρου συνεχίζεται. Ήδη έχουν καταγγελθεί εκατοντάδες περιστατικά βιασμών, σεξουαλικών παρενοχλήσεων, παιδοφιλίας και βάναυσων συμπεριφορών που φέρνουν στην επιφάνεια τον σκοτεινό κόσμο που καλύπτεται  κάτω από ένα πέπλο σιωπής. Οι καταγγελίες δε κατά επώνυμων και μη, αναδεικνύουν την εμφάνιση τέτοιων χυδαίων συμπεριφορών σε σειρά κοινωνικών και επαγγελματικών χώρων, όπως και μέσα στην ίδια την οικογένεια.

Αυτή ακριβώς την ώρα χρειαζόταν να δείχνει την παρεμβατικότητά του και τις πρωτοβουλίες του το Metoo, κάτι που δεν το βλέπω. Η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι ξεφούσκωσε, αφού κομματικοκοποιήθηκε βάναυσα  και εστίασε την προσοχή και την ευαισθησία του σχεδόν αποκλειστικά στην περίπτωση Λιγνάδη και την ανάγκη για την παραίτηση ή μη της Υπουργού Πολιτισμού. Έχω τοποθετηθεί με σαφήνεια και αυστηρότητα για αυτό το σκάνδαλο και μ’ αυτό το θάρρος μιλάω χωρίς να φοβάμαι πολιτικό bullying από καθένα. Όπως έχω αγωνιστεί κατά της ενδοοικογενειακής βίας και κάθε μορφής παρενοχλήσεων και μ’ αυτή την ευθύνη καταλήγω σ’ αυτό το συμπέρασμα.

Θα ήθελα να καλέσω όλους όσους εμπλέκονται και συμμετέχουν σ’ αυτό τον αγώνα, να ανασυνταχτούμε και να παλέψουμε για να αντιμετωπίσουμε το τέρας που αντικρίζουμε.

–          Είναι απαραίτητο να διαμορφώσουμε ένα διευρυμένο κοινωνικό- πολιτικό κίνημα κατά όλων αυτών των αρρωστημένων καταστάσεων

–          Θα πρέπει η Κυβέρνηση να υλοποιήσει τα μέτρα που εξήγγειλε ο Πρωθυπουργός μέσα στην Βουλή.

–          Είναι ανάγκη να ανασυσταθεί η Γενική Γραμματεία Ισότητας, που ομολογουμένως έδειξε αξιόλογη δραστηριότητα ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πρώτης καραντίνας. Αυτή τη στιγμή είναι απενεργοποιημένη και «χαμένη» μέσα στο Υφυπουργείο για την Δημογραφική Πολιτική και την Οικογένεια.

–          Είναι εντελώς απαραίτητο να επιτραπεί από τον Πρόεδρο της Βουλής να επαναλειτουργήσει με όλα τα απαραίτητα μέτρα ασφάλειας και υγιεινής η Επιτροπή Ισότητας, Νεολαίας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που έδειξε σημαντική δραστηριότητα βασισμένη σε μια διακομματική συνεννόηση, κάτι που ήδη έχω ζητήσει με επιστολή μου.

–          Είναι ανάγκη να υπάρξουν αλλαγές στον Π.Κ στην κατεύθυνση αυστηροποίησης των ποινών και χρονικών ορίων παραγραφής, όπως και να προχωρήσουν οι Κώδικες συμπεριφοράς.

–       Είναι αναγκαία η άμεση κύρωση της Σύμβασης 190 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO), για “Εξάλειψη της βίας και της παρενόχλησης στον κόσμο της εργασίας.

Τώρα πρέπει να συμβάλουμε όλοι στο σπάσιμο της σιωπής, στην παραπέρα τόνωση των καταγγελιών, στην δραστηριοποίηση της κοινωνίας για να σπάσουμε οριστικά το απόστημα .

Ρεσιτάλ κακής και πρόχειρης νομοθέτησης από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στο Νομοσχέδιο για την συνεπιμέλεια.

Την Τετάρτη 7 Απριλίου 2021, στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Κίνημα Αλλαγής για τις επικείμενες τροποποιήσεις του Οικογενειακό Δικαίου, συμμετείχε η Βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής, Νάντια Γιαννακοπούλου.

Ξεκινώντας την ομιλία της, τόνισε ότι ο όρος «συνεπιμέλεια» μπερδεύεται με την κοινή γονική μέριμνα, η οποία ισχύει στην Ελλάδα από το 1983. Έδωσε δε βαρύτητα στο μοναδικό κρίσιμο κριτήριο την προσέγγιση του θέματος, που δεν μπορεί να είναι άλλο από το συμφέρον του παιδιού.

Η Νάντια Γιαννακοπούλου άσκησε έντονη κριτική προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης και όπως τόνισε χαρακτηριστικά έχει δώσει ρεσιτάλ κακής και πρόχειρης νομοθέτησης και στο εν λόγω Νομοσχέδιο. Υπογράμμισε ότι αποτελεί δε κείμενο εντελώς διαφοροποιημένο από αυτό που συνέταξε η νομοπαρασκευαστική Επιτροπή. Όπως σημείωσε «ο Υπουργός καθ’ όλη τη διάρκεια της σύνταξης του κειμένου, αρνήθηκε να εισέλθει σε ουσιαστικό διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, όπως γυναικείες οργανώσεις, παιδοψυχολόγοι, ενώσεις κακοποιημένων παιδιών και άλλους. Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν τελικά η ηγεσία του Υπουργείου, και εν τέλει η κυβέρνηση, έχουν κατανοήσει το βαρυσήμαντο και ειδικό χαρακτήρα των τροποποιήσεων του Οικογενειακού Δικαίου…»

Η κα Γιαννακοπούλου εστίασε στην ουσία του Νομοσχεδίου, με εκτενή αναφορά στα αρνητικά σημεία του, όπως την «από κοινού και εξίσου τη γονικής μέριμνας», αλλά και άλλα επικίνδυνα άρθρα. Περισσότερη βαρύτητα έδωσε στην διάταξη που αναφέρει ότι  για την απομάκρυνση ενός παιδιού από τον ένα γονέα απαιτείται η αμετάκλητη καταδίκη για ενδοοικογενειακή βία και σεξουαλικά αδικήματα, και τα μεγάλα προβλήματα που θα δημιουργήσει σε πολλές περιπτώσεις της καθημερινότητας!

Κλείνοντας, η Βουλευτής υποστήριξε ότι λύση στο ζήτημα αυτό, το οποίο, κατά κύριο λόγο αποτελεί πρόβλημα δικαστικής πρακτικής θα αποτελέσει μόνο η ουσιαστική και εμπεριστατωμένη θέσπιση, με τα κατάλληλα εφόδια, Οικογενειακών Δικαστηρίων, τα οποία θα χειρίζονται και θα παίρνουν αποφάσεις στις περιπτώσεις αυτές.

Το βίντεο της τοποθέτησης μπορείτε να το δείτε εδώ:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Καλησπέρα και από εμένα Φίλες και Φίλοι,

Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους εκλεκτούς καλεσμένους για τη σημερινή σας συμμετοχή, και Πρόεδρε νομίζω ότι είναι πολύ σημαντικό ότι τόσο εσύ ως Πολιτικός Αρχηγός, όσο και η παράταξή μας, αναδεικνύουμε πολιτικά πρώτοι το μείζον θέμα των επικείμενων αλλαγών στο Οικογενειακό Δίκαιο.

Πριν από μήνες και για πολύ καιρό, στο δρόμο προς και από το σπίτι μου, πάνω στην πεζογέφυρα του περιφερειακού στην Κατεχάκη, παρατηρούσα κρεμασμένο ένα χειρόγραφο πανό με το οποίο ένας πατέρας διεκδικούσε τη συνεπιμέλεια του παιδιού του. Μετά από κάποιο διάστημα, μάλιστα, το πανό αντικαταστάθηκε από ένα πολύ καλύτερο, που ήταν τυπωμένο, καθαρό, και είχε πλέον ένα ευδιάκριτο σύνθημα για «υποχρεωτική συνεπιμέλεια». Και όσο περνούσε ο καιρός, αντίστοιχα πανό εμφανιζόντουσαν και σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας. 

Και η αλήθεια είναι ποιος θα μπορούσε να είναι κατά της συνεπιμέλειας; Επί της αρχής, κανείς. Ίσως επειδή ο όρος μπερδεύεται με την κοινή γονική μέριμνα, η οποία βέβαια ισχύει στην Ελλάδα από το 1983. Όλοι προτιμούν ένα χωρισμένο ζευγάρι να μεγαλώνει το παιδί με κοινή φροντίδα. Και είναι πράγματι αξιοθαύμαστο να συνεχίζουν δύο άνθρωποι να αποτελούν ζευγάρι ως γονείς, χωρίς να μένουν ζευγάρι στη μεταξύ τους σχέση. Να προσπαθούν, πράγμα δύσκολο, να συλλειτουργούν με πολλαπλές και συχνά επώδυνες ιδιότητες για χάρη του παιδιού.

Όμως, τι γίνεται όταν ένα ζευγάρι χωρίζει με αντιδικία και οι γονείς δε μπορούν να τα βρουν;

Άρα, εύλογα τίθεται το ερώτημα γιατί το νομοσχέδιο, που μπήκε στη διαβούλευση πριν από λίγες εβδομάδες, – αν και η αρμόδια Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή έχει καταθέσει το πόρισμά της εδώ και μήνες –  έχει δημιουργήσει τόσες αντιδράσεις;

Γιατί οι έγκριτοι νομικοί που συμμετείχαν στην Νομοπαρασκευαστική επιτροπή εκδηλώνουν ανοιχτά τις διαφωνίες τους με το τελικό draft;

Γιατί οι γυναικείες οργανώσεις διαδηλώνουν και αντιτίθενται σφόδρα;

Γιατί προφανώς αυτό το Σχέδιο Νόμου είναι άκρως προβληματικό!!! Και θα εξηγήσω παρακάτω τι εννοώ!!! Και έχω σοβαρές επιφυλάξεις, μετά από πάρα πολλές συζητήσεις που έχω κάνει με εμπλεκόμενους φορείς, για το εάν αυτό το Σχέδιο Νόμου μπορεί τελικά να διορθωθεί, ή αν είναι μονόδρομος να αποσυρθεί!!!

Ένα είναι το κρίσιμο κριτήριο για να προσεγγίσουμε το θέμα: το συμφέρον του παιδιού.

Το εάν διατηρηθεί μια υγιής έγγαμη συμβίωση ή ακολουθήσει η διακοπή αυτής, δεν πρέπει να διαταράσσει την προτεραιότητα αυτή των γονέων.

Μακάρι να ήταν πάντα έτσι. Δυστυχώς, όμως, στην πληθώρα των περιπτώσεων, οι γονείς δεν καταφέρνουν να συνδυάσουν τις αντικρουόμενες ιδιότητες και να υπερβούν το χάσμα μεταξύ τους, με αποτέλεσμα το παιδί να γίνεται διαπραγματευτικό όπλο για τις προσωπικές τους διαφορές. Το παιδί εργαλειοποιείται και υποφέρει.

Κανείς μας δεν πρέπει να ξεχνάει μια απλή αλήθεια: Τα παιδιά δε χρωστάνε στους γονείς!!! Οι γονείς χρωστάνε στα παιδιά!!!

Στον χώρο του οικογενειακού δικαίου, η τελευταία ρηξικέλευθη και μεγάλη μεταρρύθμιση έγινε με τον ν. 1329/1983, τον νόμο του ΠΑΣΟΚ, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου. Ο νόμος αυτός συμπεριέλαβε τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος και του προοδευτικού κόσμου, των αγώνων της μεταπολίτευσης και αγκαλιάστηκε απ’ όλο το πολιτικό και κοινωνικό στερέωμα ομόθυμα.

–          Καθιέρωσε τον πολιτικό γάμο, αντί του μέχρι τότε υποχρεωτικά θρησκευτικού

–          Καθιέρωσε το συναινετικό διαζύγιο

–          Θέσπισε το «αυτόματο» διαζύγιο

–         Αποδέσμευσε την επιμέλεια των παιδιών από το φύλο των γονέων τους, αφού όπως είναι γνωστό μέχρι τότε υποχρεωτικά δινόταν στην μητέρα για τα κορίτσια μέχρι την ενηλικίωση και για τα αγόρια μέχρι το 12ο έτος και προέβλεπε την συνεπιμέλεια.

Μετά από 38 χρόνια, μπορούμε να αντιληφθούμε την αναγκαιότητα του εκσυγχρονισμού του πλαισίου του Οικογενειακού Δικαίου, με τις σύγχρονες συνθήκες της κοινωνικής ζωής. Παρ’ όλα αυτά, το κείμενο του Σχεδίου Νόμου που τέθηκε στη διαβούλευση, σε καμία περίπτωση, δυστυχώς λέω εγώ, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί «μεταρρύθμιση», όπως προείπα και νωρίτερα, και τα αποτελέσματα που θα επιφέρει στην ελληνική κοινωνία θα την επιστρέψουν, με μαθηματική ακρίβεια , πολλές δεκαετίες πίσω.

Το γεγονός δεν μας εκπλήσσει, καθώς επί κυβερνήσεως της ΝΔ, το Υπουργείο Δικαιοσύνης  έχει δώσει ρεσιτάλ κακής και πρόχειρης νομοθέτησης. Ενδεικτικά, το εν λόγω Νομοσχέδιο είναι εντελώς διαφοροποιημένο σε σχέση και με το κείμενο της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής και νομικά επικίνδυνο. Διατάξεις του αντικαταστάθηκαν με νέες, που κανείς δεν γνωρίζει από πού προήλθαν. Με τις πρακτικές που ακολούθησε ο Υπουργός, ιδιαίτερα με την άρνηση να εισέλθει σε ουσιαστικό διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, όπως γυναικείες οργανώσεις, παιδοψυχολόγοι, ενώσεις κακοποιημένων παιδιών και άλλους, πριν τη σύνταξη του τελικού κειμένου, αποδεικνύει ότι η ηγεσία του Υπουργείου, και εν τέλει η κυβέρνηση, δεν έχουν κατανοήσει το βαρυσήμαντο και ειδικό χαρακτήρα των τροποποιήσεων του Οικογενειακού Δικαίου.

Η ξεκάθαρη επιλογή να συνδιαλεχθεί μόνο με την μία πλευρά, που υποστηρίζει τις προτεινόμενες διατάξεις, δηλαδή ένα συγκεκριμένο Lobby χωρισμένων πατεράδων, που προωθεί την ισόχρονη συνεπιμέλεια και την υποχρεωτική εναλλασσόμενη κατοικία, ήταν σίγουρο ότι θα οδηγήσει, τόσο σε μονόπλευρες, άρα και άστοχες προτάσεις, όσο και σε μεγάλες αντιδράσεις από το σύνολο του νομικού κόσμου, αλλά και της ελληνικής κοινωνίας.

Συνοπτικά, με μία γρήγορη ματιά στα άρθρα του Νομοσχεδίου, δε μπορούμε να μην σταθούμε στα εξής σημεία, τα οποία βέβαια θα μας αναλυθούν εκτενέστερα και καθαρά ως προς την ουσία τους από τους υπόλοιπους αξιόλογους ομιλητές.

Πιο συγκεκριμένα:

    Το άρθρο 1511 ΑΚ έρχεται να ταυτίσει το συμφέρον του παιδιού με τα γονείκα δικαιώματα και ορίζει το συμφέρον του τέκνου, κοινό για όλα τα παιδιά, και το συνδέει άμεσα και “πρωτίστως” όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, με την κοινή παρουσία και των δύο γονέων κατά την ανατροφή. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να ορίσει και την άποψη που πρέπει να έχει κάθε δικαστής, για το συμφέρον κάθε τέκνου, οριζόντια. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με όλα τα διεθνή κείμενα υπερνομοθετικής ισχύος, όπως και με τη σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. 

Στη νομοθεσία καμιάς χώρας δε συναντάται, να περιγράφεται το συμφέρον του παιδιού μόνο στην κοινή ανατροφή, το οποίο είναι μια νομική έννοια ελαστική και δυναμική που μόνο στο δικαστή επαφίεται να εξειδικεύσει.

    Στο άρθρο 1513 ΑΚ, προβλέπεται ότι σε περίπτωση διαζυγίου, οι δύο γονείς εξακολουθούν να ασκούν από κοινού και εξίσου τη γονική μέριμνα. Το «εξακολουθούν» είναι παραπλανητικό γιατί το «εξίσου» δεν προβλέπεται κατά τη διάρκεια γάμου. Προφανώς, η λέξη «εξίσου» παραπέμπει πλαγίως στην ισόχρονη άσκηση της επιμέλειας, που πιθανότατα μπορεί μόνο να πραγματωθεί στα πλαίσια εναλλασσόμενης διαμονής του τέκνου. Και βεβαίως η έστω έμμεση υποχρεωτική συνεπιμέλεια θα έχει ως φυσικό αποτέλεσμα και τη μείωση της διατροφής –που συνήθως χορηγείται από τον πατέρα στη μητέρα και όχι το αντίθετο. Οι μισθολογικές ανισότητες μεταξύ των φύλων είναι τεράστιες, ενώ ακόμα και στο σημερινό πλαίσιο υπάρχει πληθώρα μπαμπάδων που δεν καταβάλουν το ποσό που πρέπει, την ώρα που πρέπει.

    Στο νομοσχέδιο αναφέρεται τεκμήριο 1/3 του συνολικού χρόνου του παιδιού κατά τον οποίο πρέπει να επικοινωνεί με τον γονέα με τον οποίο δεν διαμένει. Ο νομοθέτης, μη λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης και κάθε τέκνου, θεωρεί ότι βελτιώνει μια κατάσταση εισάγοντας έναν, τρόπον τινά, «υπόδειγμα – δείκτη» για τον δικαστή, υποδεικνύοντας του, επί της ουσίας, τη δουλειά του με έναν παντελώς αυθαίρετο τρόπο. Γιατί 1/3 και όχι 1/2 ή όχι 1/4. Η δε αναφορά στο συνολικό χρόνο είναι προφανώς ανέφικτη και θα μείνει “γράμμα κενό” διότι κανένας γονέας δεν μπορεί να επικοινωνεί με τα παιδιά του 8 ώρες την ημέρα ούτε και αυτός με τον οποίο διαμένουν.

    Το νομοσχέδιο επιχειρεί να απαριθμήσει  λόγους για τους οποίους θα πρέπει να αφαιρείται η γονική μέριμνα, δηλαδή η μεγαλύτερη δυνατή ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε έναν γονέα, αφού οδηγεί σε πλήρη αποξένωση από το παιδί και με το υπάρχον δίκαιο επιβάλλεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις και μόνον εφόσον το δικαστήριο το θεωρήσει αναγκαίο. Εδώ πέρα υπάρχει ένα μεγάλο παράδοξο, που έγκειται στο ότι στην προσπάθεια ενδεικτικής απαρίθμησης δεν προτάσσονται λόγοι όπως, η έκθεση του ανηλίκου σε κίνδυνο, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, η παραμέληση της υγείας  κ.α. Αντιθέτως προτάσσονται λόγοι όπως η μη διευκόλυνση της επικοινωνίας.

Η δε προχειρότητα του συγκεκριμένου κειμένου, καθίσταται επικίνδυνη στην διάταξη που αναφέρει ότι  για την απομάκρυνση ενός παιδιού από τον ένα γονέα απαιτείται η αμετάκλητη καταδίκη για ενδοοικογενειακή βία και σεξουαλικά αδικήματα!

Αμετάκλητη καταδίκη σημαίνει καθυστέρηση ως δέκα χρόνια τουλάχιστον, με τον τρόπο απονομής δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης, δηλαδή με κάθε επισημότητα, παραδίδει τα παιδιά-θύματα στους κακοποιητές τους, καθώς ο νόμος, εάν δεν αποσυρθεί αυτή η διάταξη, θα προβλέπει ότι ένα παιδί που κακοποιείται ή βιώνει την κακοποίηση της μάνας του θα περνάει το 1/3 του χρόνου του με τον κακοποιητή μέχρι να μεγαλώσει. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο προστατευτικός – κατάλληλος γονέας να βρίσκεται σε μόνιμη σύγκρουση καθηκόντων. Ο γονέας που θα καταδικάζεται για το αδίκημα της παραβίασης απόφασης επικοινωνίας, θα βρίσκεται αντιμέτωπος στα αστικά δικαστήρια με το ενδεχόμενο να του αφαιρεθεί η γονική μέριμνα λόγω κακής άσκησης σύμφωνα με το άρθρο 1532. Ωστόσο, σύμφωνα με το νέο άρθρο 1520 ΑΚ, ο γονέας που ενδεχομένως θα έχει διαπράξει ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως ενδοοικογενειακή βία ή για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής, καλύπτεται από το αμετάκλητο της δικαστικής απόφασης, που φέρει το νομοσχέδιο και να βρίσκεται στην προνομιακή θέση να διεκδικεί την αφαίρεση της γονικής μέριμνας με όπλο τον σύνδρομό της γονεικής αποξένωσης ή ¨ότι το παιδί ψεύδεται¨. Πραγματικά, μία τέτοια διάταξη, δεν είναι απλά επικίνδυνη, είναι απαράδεκτη και εκτός πραγματικότητας και μας καθιστά όλους μας υπόλογους ως προς την πάγια θέση μας, τόσο για την ενδοοικογενειακή βία, όσο και για περιστατικά έμφυλης βίας, τα οποία μας συγκλόνισαν τους τελευταίους μήνες, ιδιαίτερα μέσα στην καραντίνα που υπήρχε επιδείνωση, από το κύμα αποκαλύψεων και καταγγελιών σχετικά με το γνωστό πλέον ΜeΤoo.  Και αναρωτιέμαι αυτό κατάλαβε το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η Κυβέρνηση από το πρόσφατο #metoo; Είναι λυπηρό πραγματικά!!!

Πάγια θέση του ΠΑΣΟΚ, και του Κινήματος Αλλαγής, είναι η θέσπιση και η λειτουργία των Οικογενειακών Δικαστηρίων. Γιατί το πρόβλημα είναι, κατά κύριο λόγο, πρόβλημα δικαστικής πρακτικής. Και όταν ένας δικαστής καλείται μέσα σε ένα πινάκιο, ανάμεσα σε κατασχέσεις και διαταγές πληρωμής, να βγάλει μία προσωρινή διαταγή ανάθεσης επιμέλειας ενός παιδιού, τότε ναι η κατάσταση γίνεται σουρεαλιστική. Οι διατάξεις που αφορούν το Οικογενειακό Δίκαιο, θα πρέπει να ενσωματώνουν την πραγματικότητα και τις ανάγκες της κοινωνίας και να αποτελούν τις κατευθυντήριες γραμμές ενός γενικότερου πλαισίου, που αποσκοπεί στην προστασία του ξεχωριστού συμφέροντος κάθε παιδιού. Οι οριζόντιες ρυθμίσεις του Νομοσχεδίου αυτού, στερούν από τους Δικαστές τη δυνατότητα να εξετάσουν κάθε περίπτωση ξεχωριστά και να μπορέσουν να διασφαλίσουν το συμφέρον κάθε παιδιού ανά υπόθεση. Ο νομοθέτης δεν γνωρίζει την προηγούμενη οικογενειακή ζωή, τη συμπεριφορά των γονέων, τις μεταξύ τους σχέσεις. Ούτε μπορεί να ακούσει τη γνώμη του παιδιού. Ο δικαστής, όμως, μπορεί. Γι’ αυτό τον λόγο, η θέσπιση των Οικογενειακών Δικαστηρίων, στελεχωμένα με εξειδικευμένους Δικαστές πάνω στα ζητήματα αυτά και συνεπικουρούμενη από λοιπούς ειδικούς, κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, αποτελεί τη μόνη ασφαλή λύση.

Κλείνοντας, το ζήτημα της επιμέλειας των παιδιών δεν πρέπει να κριθεί με μάχες εντυπώσεων και ισχύος. Δεν είναι ζήτημα αν κάποιος τάσσεται «με τις φεμινίστριες» ή «με τους μπαμπάδες», αλλά αν μένει αταλάντευτα με το συμφέρον των παιδιών.

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ. ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΙ ΚΑΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ», όπως είχε πει ο ΧαλίλΓκιμπράν – Λιβανοαμερικανός ποιητής και φιλόσοφος.

Αυτό πρέπει να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας, κατά τη συζήτηση των ζητημάτων που αφορούν τις αλλαγές στο Οικογενειακό Δίκαιο, και με κάθε τρόπο να αποτρέψουμε το «αμαρτίαι γονέων και νομοθετών να παιδεύουσι τέκνα».

Η φετινή ημέρα για την υγεία μας βρίσκει στο πιο κρίσιμο σημείο για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Δήλωση Βουλευτού Κίνημα Αλλαγής Νάντιας Γιαννακοπούλου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας

Η φετινή Παγκόσμια ημέρα υγείας μας βρίσκει στην χώρα μας αντιμέτωπους με ένα ισχυρό κύμα της πανδημίας του κορονοϊόυ με χιλιάδες κρούσματα καθημερινά, εκατοντάδες διασωληνωμένους και δεκάδες απώλειες ανθρώπινης ζωής. Οι συνθήκες που κυριαρχούν,  μας έχουν κάνει να ξανασκεφτούμε την αξία της ανθρώπινης υγείας και ζωής. Να αναλογιστούμε την αξία της πρόληψης, της αυτοπροστασίας και της προστασίας των δικών μας ανθρώπων , της τήρησης των επιβαλλόμενων μέτρων, της αξίας του μαζικού ελέγχου με τα self tests σε πρώτη φάση, της αξίας του μαζικού εμβολιασμού. Οι συνθήκες που επικρατούν στα Νοσοκομεία της χώρας λόγω της αποτυχίας συγκράτησης του τρίτου κύματος, επισημαίνουν την αξία ύπαρξης ενός ισχυρού, σύγχρονου και επαρκώς στελεχωμένου Εθνικού Συστήματος Υγείας για το οποίο έχουμε χρέος να εργαστούμε τόσο κατά την διάρκεια της πανδημίας , όσο και μετά. Καθήκον της Κυβέρνησης, της Επιτροπής των Επιστημόνων είναι να συντονίσουν σε σωστή κατεύθυνση την προσπάθεια αναχαίτισης του φονικού ιού, εξαντλώντας κάθε δυνατότητα ενίσχυσης των Νοσοκομείων με κατάλληλο προσωπικό, αυξάνοντας τον αριθμό Μ.Ε.Θ σε συνεργασία και συστράτευση και του Ιδιωτικού Τομέα, βελτιώνοντας την κατάσταση των Λεωφορείων και όλων των Μ.Μ.Μ , επιβλέποντας με σοβαρότητα και επάρκεια τα μέτρα που επιβάλλονται. Οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα πρέπει να κάνουν μια συμφωνία υγείας για την νίκη στον πόλεμο που έχουμε, αφήνοντας στην άκρη άγονες αντιπαραθέσεις. Όλοι μας δε ας δώσουμε από κοινού την μάχη, με σεβασμό στην υγεία και την ζωή των Ελλήνων. Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε .Όλοι μαζί μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά, για να ζήσουμε ένα καλύτερο Πάσχα σε σχέση με πέρυσι και ένα πολύ καλύτερο Καλοκαίρι, έχοντας στο μυαλό μας ότι ο δρόμος θα είναι πιθανά μακρύς μέχρι να ξαναγυρίσουμε στην κανονικότητα και επομένως καμία κόπωση δεν μπορεί να οδηγεί σε χαλάρωση και σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε.

Αυτή την μέρα όμως, ας φέρουμε στην σκέψη μας ότι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) γιορτάζει την 7η Απριλίου ως μια μέρα κατά την οποία αναγνωρίζουμε και θυμόμαστε πόσο σημαντική είναι συνολικά η καλή σωματική και διανοητική υγεία για την ευημερία μας. Φέτος, η ημέρα αυτή είναι παγκόσμια αφιερωμένη σε μια καμπάνια για έναν πιο δίκαιο και υγιή κόσμο. Η COVID-19 υπογράμμισε το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι στον πλανήτη έχουν καλύτερη πρόσβαση στα συστήματα υγείας και στην καλή υγεία γενικότερα, μια κατάσταση που επηρεάζεται από το που έχει γεννηθεί κανείς, ζει και εργάζεται. Δεν πρέπει δε να ξεχνάμε τους τρεις  βασικοί πυλώνες που μας προτείνει ο ΠΟΥ για καλή υγεία, που είναι:  Η φυσική δραστηριότητα – η ισορροπημένη διατροφή – η Ενημέρωση για τη γενετική μας προδιάθεση αναφορικά με νοσήματα και προληπτικές εξετάσεις.

Προσπαθώντας επομένως να αντιμετωπίσουμε τον κορονοϊό, δεν πρέπει να ξεχνάμε τους πολύμορφους κινδύνους συνολικά για την υγεία μας, την ανάγκη ενδυνάμωσης και εκσυγχρονισμού του Ε. Σ.Υ , την αντιμετώπιση των ανισοτήτων στις κατάλληλες υπηρεσίες για την υγεία. Αυτές είναι οι προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας , τα στοιχήματα που πρέπει να κερδίσουμε. 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Είναι δύσκολες οι καταστάσεις που ζούμε και το πολύμηνο lockdown, πέραν όλων των άλλων, έχει θέσει σε δοκιμασία τους πάντες. Υπάρχει μια διάχυτη κόπωση όσων εμπλέκονται: από την Κυβέρνηση και την Επιτροπή των Επιστημόνων, μέχρι τους Επιχειρηματίες, ιδιαίτερα κλάδων που έχουν υποστεί σημαντικά πλήγματα ή που στο επόμενο διάστημα κρίνεται η πορεία τους, μέχρι τους νέους ανθρώπους. Υπάρχει κόπωση σε όσους έχουν τηρήσει τα μέτρα, αλλά την επικαλούνται και όσοι ποτέ δεν τα τήρησαν. Ωστόσο, πόσο βοηθάει αυτή η συζήτηση άραγε; Καταλαβαίνω τον εντοπισμό του προβλήματος, αρχίζω όμως και προβληματίζομαι, όταν κάποιοι επικαλούνται την κόπωση ως άλλοθι. Ανησυχώ όταν αυτή η συζήτηση λειτουργεί ως ώθηση για μεγαλύτερη ανυπακοή, που με την σειρά της οδηγεί σε χιλιάδες νέα κρούσματα και αναζωπυρώσεις της διάδοσης του κορωνοϊού.

Κι όμως, οδεύουμε προς το τέλος. Έχουμε ένα μεγάλο όπλο, το εμβόλιο. Ήδη έχουν εμβολιαστεί έστω με μία δόση περίπου δύο εκατομμύρια Έλληνες. Ο ανακοινωθείς Προγραμματισμός προβλέπει άλλους 1,5 εκατομμύρια εμβολιασμούς μέχρι τέλη Απριλίου και άλλους τόσους μέχρι τέλη Μαΐου. Επομένως, οι επόμενες μέρες θα είναι και κρίσιμες, αλλά και ελπιδοφόρες ταυτόχρονα. Παράλληλα τα self tests είναι ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για να προστατεύονται, έστω μερικώς, κάποιοι ευαίσθητοι χώροι. Ε, ας μη χύσουμε το γάλα από την καρδάρα λοιπόν!

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή Κυβέρνηση και Επιτροπή Επιστημόνων πρέπει να εκπέμψουν ένα ισχυρό μήνυμα ανασύνταξης. Το ίδιο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μόνο μ’ αυτή την προϋπόθεση είναι δυνατό να πείθεις την κοινή γνώμη. Εδώ, όμως, υπάρχουν προβλήματα. Η Επιτροπή θα πρέπει να εκπέμπει ένα και μοναδικό μήνυμα και τα μέλη της δεν είναι ανάγκη να συναγωνίζονται τους πολιτικούς σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Θα πρέπει να αποφασίζουν τις προτάσεις τους με υγειονομικά και μόνο κριτήρια και από κει και πέρα θα πρέπει να αποφεύγουν τις παλινωδίες και να μη θολώνουν από μόνοι τους το μήνυμα. Αυτό που συνέβη για τη λειτουργία του λιανεμπορίου σε Θεσσαλονίκη, Αχαΐα και Κοζάνη με την αλλαγή απόφασης μέσα σε δύο μέρες ήταν απερίγραπτο ουσιαστικό και επικοινωνιακό λάθος. Η Κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τις τελικές αποφάσεις συσταθμίζοντας τις προτάσεις των Επιστημόνων, αλλά και τις οικονομικές και κοινωνικές επιδράσεις τους. Οφείλει να παίρνει την πλήρη ευθύνη των τελικών αποφάσεων, χωρίς να κρύβεται. Οφείλει να δείχνει ότι έχει μία συγκεκριμένη στρατηγική που ξεδιπλώνει και δεν πορεύεται υπό την πίεση των καταστάσεων. Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί χρειάζονταν περίπου δέκα μήνες για να μπουν στον στόλο της ΟΣΥ άλλα 300 λεωφορεία, ούτε γιατί αφού χρειάζονταν επιπλέον  γιατροί δεν προχώρησε πιο γρήγορα στις αναγκαίες προσλήψεις συμβασιούχων ιατρών. Δεν κατάλαβα γιατί λειτουργεί με διαρροές, ούτε γιατί δεν έκανε πιο νωρίς τον διαγωνισμό των self tests. Από την πλευρά τους κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορεί –γιατί ισοδυναμεί με υπονόμευση – να ενθαρρύνουν συγκεντρώσεις, να τάσσονται υπέρ ανοίγματος, όταν υπάρχει lock down και υπέρκλεισίματος, όταν έχουμε μερικό άνοιγμα. Δεν μπορεί να είναι με όλους και με όλα, χαϊδεύοντας αυτιά.

Έτσι μόνο, μπορείς να μιλήσεις διαφορετικά με την κοινωνία. Να της πεις ότι πρέπει να δείξει υπευθυνότητα, ότι δεν μπορεί οι νέοι να κάνουν πάρτι τα βράδια και το πρωί οι γονείς τους να φωνάζουν για την πανδημία. Ότι δεν μπορεί να πετροβολούν αστυνομικούς, όταν πηγαίνουν να ελέγξουν πάρτι και μαζώξεις εκατοντάδων ανθρώπων σε πλατείες. Να πεις σε κάθε πολίτη ότι πρέπει με κουράγιο και ελπίδα να αυτοπροστατευθεί, να φοράει μάσκα, να κάνει self tests και να εμβολιαστεί όταν θα έρθει η ώρα του. Ότι έχει καθήκον να προστατεύσει τους γονείς του και τους φίλους τους. Να φωνάξεις ότι όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε, ενώ αν κάνει ο καθένας το δικό του, η συνέχεια μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή υγειονομικά, οικονομικά και κοινωνικά, ανατροφοδοτώντας διαρκώς έναν φαύλο κύκλο. 

«Η Φιλοζωία, καθημερινή στάση ζωής και πολιτισμού»

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της φροντίδας των αδεσπότων ζώων που τιμούμε σήμερα 4η Απριλίου 2021 δεν ξεχνάμε ότι εκατομμύρια αδέσποτα ζώα, έμβια και συναισθανόμενα όντα,  σε όλο τον κόσμο δεν ζουν σε συνθήκες που αξίζουν στον καλύτερο φίλο του ανθρώπου. Αναζητούν καταφύγιο και προστασία από το κρύο και τη βροχή, ψάχνουν για τροφή μέσα σε κάδους απορριμμάτων ή περιμένουν σε κάποια είσοδο. Όλα αυτά τα ζώα, προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα μη φιλικό περιβάλλον.

Είναι αναγκαίο όμως να διευκρινίσουμε.

Γιατί όπως σημείωνε ο Καμύ «ονομάζοντας λάθος τα πράγματα συνεισφέρει στη δυστυχία του κόσμου».

Τα ζώα λοιπόν, που ονομάζουμε «αδέσποτα» (ειδικά τα ζώα συντροφιάς) δεν γεννιούνται «δεσποζόμενα».

Έχουν  υιοθετηθεί η αγοραστεί από κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι τα αφήνουν να γεννήσουν για να εγκαταλείψουν στη συνέχεια τα ανεπιθύμητα και να καταλήξουν αδέσποτα.

Ως Κίνημα Αλλαγής είμαστε περήφανοι γιατί το ΠΑΣΟΚ το 2003 (ν. 3170/2003) εισηγήθηκε τον πρώτο νόμο για τη προστασία των ζώων συντροφιάς και την μείωση του πληθυσμού των αδεσπότων ζώων με μέτρα σεβασμού της ύπαρξής τους ως συναισθανόμενα όντα που ζουν κοντά στον άνθρωπο, καταργώντας την ευθανασία ως μετρό μείωσης του αριθμού τους.

Στη συνέχεια το 2011 εισηγήθηκε στη Βουλή τον ισχύοντα ν. 4039/2012 που αποτελεί πρωτοποριακό πλαίσιο προστασίας των ζώων συντροφιάς, υλοποιώντας την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς με τον καλύτερο τρόπο και παρά την ελλιπή εφαρμογή του, τοποθετεί τη Χώρα μας στις Ευρωπαϊκές χώρες με θεσμικό πλαίσιο που προβλέπει υψηλό επίπεδο προστασίας των αδέσποτων ζώων συντροφιάς.

Ενδεικτικά

  • Δημιουργήθηκε αξιόπιστη κεντρική ηλεκτρονική βάση  δεδομένων καταγραφής των αδέσποτων και δεσποζόμενων ζώων με τους ιδιοκτήτες τους που διασφαλίζει την ιχνηλασιμότητα και κατ επέκταση την όσο το δυνατόν προστασία των ζώων.
  • Ποινικοποιήθηκε η παράνομη διακίνηση ζώων συντροφιάς με καθυστέρηση 9 χρόνων, σε εφαρμογή των Ευρωπαϊκών  κανονισμών.
  • Αυστηροποιήθηκαν οι ποινές κακοποίησης, εγκατάλειψης
  • Συμπληρώθηκε, βελτιώθηκε, εκσυγχρονίστηκε και επικαιροποιήθηκε η υφιστάμενη  διαδικασία για τα αδέσποτα ζώα, αφού αναγνωρίστηκε με σαφήνεια, βάση και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης N2017/1992, άλλα και των κατευθυντηρίων Αρχών του Παγκόσμιου οργανισμού για την υγεία των ζώων, ότι η φροντίδα πρέπει να ασκείται, κατά κύριο λόγο, από τους δημοσίους φορείς με την εποπτεία των Υπηρεσιών τους, ώστε να είναι συστηματική και όχι περιστασιακή όπως μνημονεύεται και στην Γνωμοδότηση ΝΣΚ 200/2018)

Και ως αντιπολίτευση έχουμε φέρει στο πλαισίου του κοινοβουλευτικού ελέγχου τα ζητήματα προστασίας των  αδέσποτων ζώων  συντροφιάς στο επίκεντρο

Επι παραδείγματι

  • Χρηματοδότηση των δήμων για την ίδρυση και λειτουργία καταφυγίων αδέσποτων ζώων,  απολύτως αναγκαίων  νόμιμων χώρων όπως επιτάσσει η νομοθεσία εθνική και κοινοτική  για την προστασία των ζώων, για την προσωρινή διαμονή με σκοπό την περίθαλψη τους.
  • Την διευκόλυνσηίδρυσης καταφυγίων αδέσποτων ζώων συντροφιάς από τουςΔήμους μέσω της  παραχώρησης δημοσίων εκτάσεων.
  • Την μη θέσπιση εφαρμοστικών  μέτρων των ευρωπαϊκών κανονισμών για την διακίνηση ζώων συντροφιάς, η οποία σύμφωνα και με την ΕΕ αποτελεί πηγή εύκολου κέρδους με χαμηλό κίνδυνο για τα εγκληματικά δίκτυα.

Ένα θεσμικό πλαίσιο πρωτοποριακό το οποίο και χρήζει βελτίωσης, η οποία  και πρέπει  να συνάδει με α) την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς που κυρώθηκε με τον ν. 2017/1992 (Α΄32) η οποία αποτελεί τον οδηγό όλων των Ευρωπαϊκών νομοθεσιών για την ευζωία των ζώων συντροφιάς , β) Τον Κώδικα για την Υγεία των Χερσαίων Ζώων (TerrestrialCode) του Παγκόσμιου Οργανισμού για την Υγεία των Ζώων (O.I.E.) που είναι υποχρεωμένη η Χώρα μας να εφαρμόζει και γ) με τον Κανονισμό  για την υγεία των ζώων με αριθ. Ε.Ε 2016/429 «Animal Health Law»

Επειδή η φιλοζωίαείναι μια καθημερινή στάση ζωής και πολιτισμού,  πρέπει όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά να αναλογιστούμε την ευθύνη μας για αυτά τα πλάσματα που συχνά και στη χώρα μας ζουν σε άθλιες συνθήκες. Να σκεφτούμε πώς μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι ιδιοκτήτες. Πώς όλοι μαζί, πολίτες, πολιτεία, τοπική αυτοδιοίκηση, φιλοζωικοί και επιστημονικοί φορείς θα τα φροντίζουμε αποτελεσματικότερα, παρέχοντας την κατάλληλη στέγη και εξασφαλίζοντας την υγεία και την ευζωία τους. Ας αναλογιστούμε ποια μέτρα θα πάρουμε ως κοινωνία, για να μην εγκαταλείπονται απροστάτευτα ζώα στο δρόμο.

Καλούμε τους πολίτες να σκεφτούν πόσο σημαντικό είναι να πάρουν υπό την προστασία τους ένα αδέσποτο ζώο και να το υιοθετήσουν υπεύθυνα.

Καλούμε την πολιτεία και τους Δήμους να δώσουν γενναία κίνητρα στους πολίτες για υπεύθυνη υιοθεσία αδέσποτων ζώων, για να σταματήσει να τροφοδοτείται το εμπόριο κουταβιών των puppy-mills και για να είμαστε περήφανοι όχι μόνο για το θεσμικό πλαίσιο αλλά και για την εφαρμογή του.

Η τήρηση των παραπάνω  δεν πρέπει να αποτελεί μια απλή υποχρέωση της χώρας μας, αλλά μια απόδειξη των αρχών και των αξίων του πολιτισμού μας, που συνίσταται στην προστασία των εγκαταλειμμένων αυτών πλασμάτων.

Συνέντευξη στο Περιοδικό EUREOPE – Ένθετο ESTORIES

Ως πολιτικός αλλά και ως νομικός κινείστε σε χώρους που παραδοσιακά θεωρούνται ανδροκρατούμενοι. Στην πορεία της επαγγελματικής σας σταδιοδρομίας αντιμετωπίσατε δυσκολίες λόγω διακρίσεων βάσει φύλου;

Κατ΄αρχας ας επιμείνουμε στο αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο χώρος της Πολιτικής συνεχίζει να είναι ένας ανδροκρατούμενος χώρος, στηρίζοντας αυτήν την εκτίμηση και την υστέρηση της χώρας. Μη ξεχνάμε, ότι οι γυναίκες κέρδισαν στην Ελλάδα το δικαίωμα να ψηφίζουν και να εκλέγονται μόλις το 1951, 130 ολόκληρα χρόνια από την εξέγερση και την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, πολλά ταμπού έσπασαν, αλλά ο χώρος της Πολιτικής συνεχίζει να είναι ένας ανδροκρατούμενος χώρος. Κάποια πολύ χαρακτηριστικά στοιχεία: Υπάρχουν μόλις  57 Γυναίκες Βουλευτές, ποσοστό 19% και 9 γυναίκες στο Υπουργικό Συμβούλιο, ποσοστό 20%. Υπάρχει μόνο μία Περιφερειάρχης από τους 13, και 14 γυναίκες Δήμαρχοι από τους 332. Και βεβαίως εξίσου χαμηλά είναι και τα ποσοστά σε επίπεδο Δημοτικών και Περιφερειακών Συμβούλων. Νομίζω ότι οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί και δείχνουν πόσο πολύ δρόμο έχουμε να διανύσουμε για να αρθούν οι ανισότητες στην εκπροσώπηση

Ο χώρος της Πολιτικής συνεχίζει να μην είναι και τόσο φιλόξενος για τις γυναίκες. Είναι σκληροτράχηλος, μοιάζει περισσότερο με μπέιζμπολ παρά με σκάκι, αλλά δεν είναι μόνο αυτός ο λόγος. Ένα νέο κορίτσι που κατεβαίνει υποψήφια είναι το «κοριτσάκι» που μάλλον είναι ακόμα «αδύναμο» και «άγουρο». Ένα νέο αγόρι, ένας νέος άνδρας υποψήφιος είναι όμως “ανανέωση”. Το πρώτο το ένιωσα όταν κατέβηκα για πρώτη φορά υποψήφια Βουλευτής στην Μεσσηνία και έκανα περιοδείες στα χωριά της πατρίδας μου για να γνωρίσω τον κόσμο και να με γνωρίσουν. Έμπαινα λοιπόν μέσα στα καφενεία – όπου ήταν μόνο άντρες εννοείται- για να μιλήσω με τον κόσμο. Ε, ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω το σκηνικό όταν μπήκα σε ένα καφενείο στους Γαργαλιάνους, όπου πήγα να χαιρετήσω μια παρέα, κάποιοι δεν σήκωσαν καν το βλέμμα τους όταν τους μίλησα και ένας είπε στους άλλους «τι να μας πει τώρα το κοριτσάκι»; Αντίστοιχα στιγμιότυπα ζουν όλες οι γυναίκες που αποφασίζουν να πολιτευτούν, έχοντας δε και τον  κίνδυνο αν πετύχουν, αν αναδειχθούν να αντιμετωπίζουν και την σκιά ότι κάποιος άνδρας κρύβεται πίσω από αυτές λκαι τις προωθεί. Ο νοών νοείτω…

Το μέλλον της εργασίας σε πολλούς τομείς προβλέπεται να είναι ψηφιακό. Ήδη οργανισμοί και εταιρείες – δημοσίου και ιδιωτικού τομέα- προσφέρουν και ηλεκτρονικά της υπηρεσίες τους. Θεωρείτε ότι η ψηφιοποίηση του εργασιακού τομέα και η δημιουργία θέσεων εργασίας μέσω επιγραμμικών πλατφορμών θα αυξήσει την ανισότητα των φύλων; Αν ναι, με ποιους τρόπους μπορεί να καταπολεμηθεί αυτή η «απειλή»;

Βρισκόμαστε ακόμα μέσα στην δίνη της πανδημίας και μέσα σ΄αυτές τις δύσκολες για όλους συνθήκες , δεν πρέπει να αγνοούμε ότι η πανδημία οξύνει, μεταξύ άλλων, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα το γυναικείο φύλο. Οι γυναίκες έδωσαν και δίνουν αγώνα για να ανταποκριθούν στις ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες αυτής της περιόδου. Ας φέρουμε στο μυαλό μας τι συμβαίνει κι αυτή την ώρα που μιλάμε, σε νοσοκομεία και εμβολιαστικά κέντρα. Ας αναλογιστούμε την ανιδιοτέλεια και τη διάθεση προσφοράς των γυναικών που εργάζονται στον τομέα της υγείας, ιατρών και νοσηλευτριών. Ας σκεφτούμε  την αφοσίωσή τους στο έργο. Υπάλληλοι καθαριότητας, οικιακές βοηθοί, γηροκόμοι, πωλήτριες ή ταμίες στα σούπερ μάρκετ. Γυναίκες που εργάζονται σε κλάδους οι οποίοι έχουν πληγεί βαριά από την πανδημία, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους κατά κανόνα με χαμηλότερες αμοιβές από τους άνδρες, υπό επισφαλείς συνθήκες και με το φάσμα της ανεργίας να πλανάται αμείλικτο. Γυναίκες που έχουν επωμισθεί, σχεδόν αποκλειστικά, το βάρος της οικιακής και οικογενειακής φροντίδας, αυτής της αόρατης εργασίας, που δεν πληρώνεται και συχνά δεν αναγνωρίζεται. Δίπλα σ’ αυτές, διπλά αγνοημένες, γυναίκες που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά και λόγω πανδημίας βρέθηκαν χωρίς εισόδημα, σε επιδοματικό κενό, χωρίς τη δυνατότητα να αναζητήσουν εργασία, με αποτέλεσμα να βυθίζονται καθημερινά στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Αυτή είναι η εικόνα του σήμερα που δεν πρέπει να αγνοούμε. Αυτή την περίοδο βρεθήκαμε μπροστά σε νέες δυνατότητες όπως τηλεργασία, τηλεκπαίδευση, ψηφιοποίηση παρεχόμενων υπηρεσιών κ.ά. Η πανδημία απλά μας έφερε πολύ πιο γρήγορα μπροστά σ΄αυτά τα νέα δεδομένα. Μην ξεχνάμε, ότι ζούμε στην εποχή της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, της ψηφιοποίησης , της ρομποτικής και αυτά που τώρα ανακαλύπτουμε στην χώρα μας λόγω ειδικών συνθηκών, σε άλλες χώρες αποτελούν γενικευμένα δεδομένα. Η μετά κορονοϊό θα είναι μια εντελώς διαφορετική εποχή με τις νέες δυνατότητες να κρύβουν και κινδύνους για το εργασιακό περιβάλλον, την τήρηση του ωραρίου, την κάλυψη της μαύρης εργασίας, την μαζική απώλεια θέσεων εργασίας και την αύξηση ανισοτήτων με ένα από τα θύματα τις γυναίκες. Πρόκειται για μεγάλο θέμα που είναι αναγκαίο να τροφοδοτήσει ένα δημόσιο διάλογο ανάμεσα στους φορείς που έχουν εικόνα και άποψη για τα τεκταινόμενα( δικηγόροι, Επιμελητήρια, Εργατικά Κέντρα, Κόμματα , γυναικείες ενώσεις κ.ά) ώστε να διαμορφωθεί με βάση και την διεθνή εμπειρία ένα σύγχρονο θεσμικό, νομικό πλαίσιο που θα διέπει το εργασιακό περιβάλλον. Έχει αξία ότι το ζήτημα αυτό ετέθη πανευρωπαικά υπό διερεύνηση καταρχήν , αφού εντάχθηκε ως ένα από τα πεδία που θα καθορίζουν και τον Ευρωπαϊκό Δείκτη Ισότητας.

Κάθε χρόνο το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) βαθμολογεί τα κράτη-μέλη της ΕΕ και την ΕΕ συνολικά ώστε να διαπιστώσει πόσο μακριά βρίσκονται από την επίτευξη της ισότητας των φύλων. Σύμφωνα λοιπόν με τον Ευρωπαϊκό Δείκτη Ισότητας των Φύλων για το 2020 η Ελλάδα κατατάσσεται στην τελευταία θέση με βαθμολογία 52,2 στους 100 βαθμούς. Πώς εξηγείτε αυτή την κατάταξη; Κρίνετε ανεπαρκείς τις προσπάθειες που γίνονται στην Ελλάδα για την επίτευξη της ισότητας των φύλων;

Προφανώς αυτό το αποτέλεσμα από την μια δεν τιμά την χώρα μας και από την άλλη δείχνει την μεγάλη προσπάθεια που πρέπει να γίνει για να υπάρξει ισότητα. Γνωρίζετε ότι η βαθμολογία καθορίζεται από την βαθμολογία σε δέκα δείκτες και γι’ αυτό έχει αξία να δούμε πιο λεπτομερειακά τι συμβαίνει, ώστε να δούμε που πρέπει να εστιαστεί η προσπάθειά μας.

Η βαθμολογία της Ελλάδας έχει ανέβει κατά 3,6 βαθμούς από το 2010 και κατά 1 βαθμό από το 2017. Ωστόσο, είναι κατά 15,7 βαθμούς χαμηλότερη από την βαθμολογία της Ευρώπης. Η κατάταξή της έχει παραμείνει δυστυχώς η ίδια από το 2010. Οι υψηλότερες βαθμολογίες μας είναι στα πεδία της υγείας με 84 και των χρημάτων με 74.5.Εν τούτοις και σ΄ αυτούς τους τομείς μία από τις χειρότερες επιδόσεις , καταλαμβάνοντας την 21η και 22η θέση αντίστοιχα. Οι ανισότητες καταγράφονται πιο έντονες στα πεδία της εξουσίας με βαθμολογία 27, του χρόνου με 44.7 και της εργασίας με 64.4. Και στα τρία αυτά πεδία καταλαμβάνουμε την 27η θέση! Από το 2010 είχαμε βελτίωση στα πεδία του χρόνου( + 9.1 βαθμοί) και εξουσίας ( + 4.7 βαθμοί) και μείωση στα πεδία των χρημάτων ( -2.7) και υγείας( – 0.3).

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Σ΄αυτά φωτογραφίζεται και η ιστορική υστέρηση της χώρας αλλά και οι μη ολοκληρωμένες πολιτικές ισότητας που είναι και το μεγάλο ζητούμενο.

Το Μάιο του 2011 η Ελλάδα υπέγραψε τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη βία κατά των γυναικών και την ενδοοικογενειακή βία, την οποία, στη συνέχεια, επικύρωσε το Μάρτιο του 2018. Πιστεύετε ότι η ενσωμάτωση της Σύμβασης στην ελληνική έννομη τάξη με το νόμο 4531/2018 έχει συντελέσει στην καταστολή της ενδοοικογενειακής βίας, ιδιαίτερα στην περίοδο πανδημίας που διανύουμε;

Δυστυχώς έγιναν εμφανέστερα στις συνθήκες της πανδημίας τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης, ενώ πρόσφυγες και μετανάστριες ήταν συχνά θύματα σωματεμπορίας, σεξουαλικής εκμετάλλευσης, καταναγκαστικής εργασίας, πολλαπλής κακοποίησης. Σ΄όλο αυτό το διάστημα η Επιτροπή της Βουλής στην οποία συμμετέχω σε συνεργασία με την Γενική Γραμματεία Ισότητας που δυστυχώς καταργήθηκε, είχαμε μια πολύ έντονη δραστηριότητα προσπαθώντας να σπάσουμε την σιωπή που πάντα περιέβαλε σαν προστατευτικό περίβλημα όλη αυτή την κοινωνική παθογένεια. Η Ανοιχτή Γραμμή δέχτηκε πολύ περισσότερες κλήσεις και καταγγελίες. Ίσως αυτό το σχετικό σπάσιμο σιωπής  να αύξησε τις καταγγελίες, το πρόβλημα όμως παραμένει, έχει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις απ΄ότι μπορεί να φανταζόμασταν. Γι αυτό και είναι απαραίτητη μία διαρκής προσπάθεια ώστε να μιλάνε τα θύματα, αλλά και όλοι όσοι αντιλαμβάνονται ή και γνωρίζουν τέτοια προβλήματα στην γειτονιά, στον χώρο εργασίας και στο συγγενικό περιβάλλον ΄τους.

Χρειάζεται μια μεγάλη προσπάθεια και σ΄αυτή θα μπορούσε να έχει η Γενική Γραμματεία Ισότητας και γι αυτό πρέπει η Κυβέρνηση να αναθεωρήσει άμεσα την κατάργησή της.

Το τελευταίο τρίμηνο η επικαιρότητα κατακλύζεται από καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση, βία κάθε είδους, ακόμα και για παιδεραστία. Ως μητέρα αλλά και ως νομικός θεωρείτε απαραίτητη μια αλλαγή του ποινικού κώδικα επί το αυστηρότερο σε ό,τι αφορά τους θύτες;

Ζούμε πραγματικά μια περίοδο που σοκάρουν οι αλλεπάλληλες καταγγελίες για βιασμούς, παιδεραστία , κάθε είδους σεξουαλική παρενόχλησης και κακοποίησης. Αισθάνομαι την ανάγκη να θυμίζω πάντα τον ρόλο που έπαιξαν οι θαρραλέες αποκαλύψεις – καταγγελίες της Σοφίας Μπεκατώρου για να ανοίξουν στόματα και να αποκαλυφθεί η σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα γυναίκες με παιδιά.

 Το ελληνικό κίνημα #MeToo αποκάλυψε μια ανεπούλωτη και ανομολόγητη κοινωνική πληγή: τις ενδοοικογενειακές, ενδοεπαγγελματικές, ενδοσυντεχνιακές μορφές αυταρχισμού που καταλήγουν στη χρόνια υποτίμηση, εκμετάλλευση και βία εναντίον των γυναικών. Παροτρύναμε όλοι τα θύματα του σεξισμού, της κακοποίησης, της κατάχρησης εξουσίας να μιλήσουν. Τα διαβεβαιώσαμε ότι η καταφυγή στη δικαιοσύνη αποτελεί δικαίωμα και ταυτόχρονα ασπίδα προστασίας τους. Είναι πολύ σημαντική εξέλιξη ότι πολλοί προσέφυγαν σην Δικαιοσύνη, κάτι που δεν το βλέπαμε παλιότερα σ΄αυτή την έκταση.

Ασφαλώς χρειάζεται αυστηροποίηση των ποινών και ρυθμίσεις που θα καθιστο΄πυν πολύ δύσκολη την παραγραφή τους, όπως και χρειάζονται και Κώδικες Δεοντολογίας για κάθε εργασιακό, κοινωνικό χώρο. Ωστόσο, όσο αυστηρό και αν γίνει το νομοθετικό πλαίσιο που θα αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα, ελάχιστα πράγματα θα αλλάξουν αν δεν αναδιοργανωθούν οι σχέσεις της οικογενειακής, εκπαιδευτικής και επαγγελματικής μας οικειότητας. Αν δεν ανατραπούν νοοτροπίες και αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στην κοινωνία μας. Αν μέσω της συστηματικής διαπαιδαγώγησης δεν καταλυθούν τα στερεότυπα και οι έμφυλες διακρίσεις που ακυρώνουν προσωπικότητες, αλλοιώνουν τις σχέσεις και δημιουργούν άγονη και οδυνηρή αντιπαλότητα ανάμεσα στα φύλα. Η Παιδεία είναι « το μυστικό» . Σ΄αυτή πρέπει να ρίξουμε βάρος στο επόμενο διάστημα.

Θα ήθελα να σχολιάσετε την άποψη ότι «Η Δικαιοσύνη, αν και γένους θηλυκού, δεν φαίνεται να υπερασπίζεται ενεργά το φύλο της».

Η Δικαιοσύνη για να λειτουργήσει και να διερευνήσει , χρειάζεται καταγγελίες, προσφυγή σ΄αυτή, στοιχεία. Ασφαλώς η Δικαιοσύνη στην χώρα μας ελέγχεται συχνά για τα αντανακλαστικά της.  Ωστόσο κατά την άποψή μου το μείζον είναι να θεωρήσουμε την Δικαιοσύνη ως τον χώρο που μπορούμε να τροφοδοτούμε με καταγγελίες, αισθανόμενοι εμπιστοσύνη. Από την άλλη , οι ποινές που αποφασίζονται από την Δικαιοσύνη, δεν μπορεί παρά να είναι στο πλαίσιο του Ποινικού Κώδικα και αυτό δεν το καθορίζει η ίδια αλλά η Εκτελεστική Εξουσία.

Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: www.eureope.eu/eureopes-magazine/

Να πέσει άπλετο φως στις καταγγελίες και τις ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες του πρώην Υπουργού Νίκου Παππά

Στην Ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση για τη σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτική Επιτροπής προς διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, σχετικά με τη διερεύνηση αδικημάτων που τυχόν έχουν τελεσθεί από τον πρώην Υπουργό κ. Νικόλαο Παππά.

Ξεκινώντας την ομιλία της, η βουλευτής διευκρίνισε ότι το Κίνημα Αλλαγής έχει ως αταλάντευτο πολιτικό αξίωμα την πλήρη διερεύνηση και διαλεύκανση κάθε υπόθεσης με φερόμενη εμπλοκή πολιτικού προσώπου ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Για το λόγο αυτό, υπερψήφισε η πρόταση αυτή.

Η κα Γιαννακοπούλου, εξέφρασε σειρά ερωτημάτων για τις αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ και τα λεγόμενα ότι δεν αποτελεί σοβαρό μάρτυρα ο κος Καλογρίτσας, ενώ αποτελούσε ανέκαθεν δικιά τους επιλογή σε σειρά γεγονότων.

Επιπλέον, άσκησε κριτική και προς την Κυβέρνηση της ΝΔ για τη σημαντική καθυστέρηση της διενέργεια των απαιτούμενων ενεργειών για τη διερεύνηση της υπόθεση αυτής και του κινδύνου παραγραφής της.

Κλείνοντας, χαρακτήρισε πολύ σοβαρές τις καταγγελίες και τόνισε ότι η Βουλή δεν έχει δικαίωμα να σιωπήσει και ότι αναγκαίο γεγονός αποτελεί η συγκρότηση της Προανακριτικής, ώστε να καλέσει όλους όσους χρειάζεται και να πέσει φως σε όλα.

Αυτό είναι συνταγματικό, δημοκρατικό καθήκον μας, καθήκον μας απέναντι στους Έλληνες.

Μπορείτε να δείτε την ομιλία εδώ:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Συζητάμε σήμερα την πρόταση βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας για σύσταση προανακριτικής επιτροπής που θα διερευνήσει ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Παππά, για την υπόθεση Καλογρίτσα με τις τηλεοπτικές άδειες. Η πρόταση, αφορά στα αδικήματα της δωροληψίας και της παράβασης καθήκοντος

Ως Κίνημα Αλλαγής έχουμε καθαρή θέση. Το πολιτικό αξίωμα «όλα στο φως» είναι για εμάς αταλάντευτο. Είμαστε προσηλωμένοι στην ανάγκη για πλήρη διερεύνηση και διαλεύκανση κάθε υπόθεσης με φερόμενη εμπλοκή πολιτικού προσώπου ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης. Υπενθυμίζω δε, ότι το ΠΑΣΟΚ το ΄89, όταν στοχοποιούταν και κατηγορούταν στο πρόσωπο του ιστορικού ιδρυτή και ηγέτη μας, είχε ως αίτημα την κάθαρση και ψήφισε για την παραπομπή στελεχών του.

Αυτή είναι θέση αρχής για εμάς και  γι’ αυτό, θα υπερψηφίσουμε την πρόταση. Κάθε σκιά, έστω εις βάρος του πολιτικού συστήματος, πρέπει να διερευνάται και να αντιμετωπίζεται σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους Νόμους. Διαφορετικά αποτελούν εστία αμφισβήτησης της ίδιας της Δημοκρατίας.

Για κανέναν δεν υπάρχει ασυλία ή δεν μπορεί να υπάρχει ειδική προστασία. Για όποιον υπάρξουν στοιχεία που στοιχειοθετούν ποινικές ευθύνες, όσο ψηλά και αν βρίσκεται, θα πρέπει να έχει την ίδια αντιμετώπιση. Αυτό αποτελεί δημοκρατικό χρέος, σεβασμό στην ισότιμη αντιμετώπιση όλων των Ελλήνων.

Θα πρότεινα σ’ όλους τους συναδέλφους, και ασφαλώς και του ΣΥΡΙΖΑ, να ψηφίσουν την πρόταση. Αν πράγματι τους ενδιαφέρει η διαφάνεια, αν πράγματι θέλουμε να διερευνούμε τα πάντα με βάση τις διαδικασίες της Δημοκρατίας, του Κράτους Δικαίου και όχι με πέταγμα λάσπης στον ανεμιστήρα, με προστατευόμενους μάρτυρες ή από λαϊκά δικαστήρια στα Social Media.

Δεν κατανοώ, λοιπόν, τις αντιδράσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Φωνάζουν ότι είναι σε αδιέξοδα η Κυβέρνηση και γι’ αυτό ανακινεί την υπόθεση. Εγώ ασκώ κριτική στην Κυβέρνηση ότι καθυστέρησε, με κίνδυνο να παραγραφούν τυχόν ευθύνες. Από τον Ιούλιο διαβάζουμε για τις καταγγελίες Καλογρίτσα και την μηνυτήρια αναφορά του. Έχουν περάσει τόσοι μήνες. Φωνάζουν πως είναι δυνατόν να λαμβάνει στα σοβαρά κάποιος τον Χ.Καλογρίτσα. Εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά! Ο Χ. Καλογρίτσας δεν ήταν ο εκλεκτός σας; Αυτός που είχε προνομιακή μεταχείριση από την ATTICA BANK, αυτός που συνδέθηκε με τα βοσκοτόπια, που για λογαριασμό του τεμαχίστηκε όσο έπαιρνε το έργο για την Εθνική Πάτρας – Πύργου; Ο κος Χ. Καλογρίτσας δεν ήταν η επιλογή σας για να στηθεί το περίφημο ΣΥΡΙΖΑ TV και έτρεχε να παραβρεθεί στις εκδηλώσεις – ομιλίες του κ. Παππά; Φωνάζουν ότι τώρα έχουμε πανδημία. Και; Σε περιόδους κρίσεων μπορεί ο καθένας να κάνει ανεξέλεγκτα ότι θέλει; Ποιον πιστεύετε ότι πείθετε έτσι; Γιατί τόση απουσία γενναιότητας και πίστης στην διαφάνεια και τις θεσμικά προβλεπόμενες διαδικασίες;

Μια που συζητάμε αυτή την πρόταση, αξίζει να θυμηθούμε την περίοδο εκείνη. Τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσε με κάθε τρόπο να ελέγξει τα Μ.Μ.Ε, που στοχοποιούσε κανάλια, τότε που με βάση έναν αντισυνταγματικό Νόμο έστησε έναν διαγωνισμό- παρωδία που θύμιζε BIG BROTHER. Την ίδια περίοδο, κατηγορούνταν δέκα κορυφαία πολιτικά πρόσωπα με βάση αστείες καταγγελίες προστατευόμενων μαρτύρων και στήνοταν ένα παραδικαστικό- παρακρατικό κύκλωμα για το οποίο ελπίζω να αποφανθεί η Δικαιοσύνη σύντομα, όπως αρμόζει. Δεν ήταν και οι καλύτερες στιγμές της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας μας.

Τότε έγινε γνωστός και ο κ. Καλογρίτσας ως μέλλων ισχυρός των media, ουσιαστικά ως συμμετέχων – όπως ισχυρίζεται- σε εταιρικό σχήμα που θα έπαιρνε με τις ενέργειες του αρμόδιου υπουργού άδεια καναλιού, που θα ανήκε ουσιαστικά στο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος θα αποκόμιζε όλο το όφελος από την δημιουργία του ηλεκτρονικού σταθμού και όχι στον ίδιο. Τότε καταγγέλλεται ότι ζητήθηκε και δόθηκε από την CCC σε εταιρεία του κ. Καλογρίτσα το ποσό των 3 εκατ. ευρώ για την έκδοση εγγυητικής εντολής ισόποσης αξίας για την συμμετοχή στο διαγωνισμό με τη διασφάλιση ότι θα λάμβανε άδεια. Τότε μετά την ακύρωση του διαγωνισμού διασφάλισε την επιστροφή των 3εκατ. στην εταιρία συμφερόντων Καλογρίτσα, ενώ η εγγυητική είχε καταπέσει και του ζητήθηκε να δώσει το ποσό των 3 εκατ. για να εκδοθεί το φιλοκυβερνητικό έντυπο Documento. Τότε καταγγέλλεται ότι ζητήθηκε από τον κ. Κοντομηνά να δώσει το 51% του τηλεοπτικού μέσου του στον κ. Καλογρίτσα για να αποκτήσει αυτός κανάλι που θα ελεγχόταν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για εκείνη την περίοδο καταγγέλλονται σοβαρές παρατυπίες και παρανομίες.

Οι καταγγελίες είναι πολύ σοβαρές. Η Βουλή δεν έχει δικαίωμα να σιωπήσει. Κανένας μας δεν έχει το δικαίωμα να σιωπήσει. Να συγκροτηθεί η Προανακριτική λοιπόν, να καλέσει όλους όσους χρειάζεται και να πέσει φως σε όλα.

Αυτό είναι συνταγματικό, δημοκρατικό καθήκον μας, καθήκον μας απέναντι στους Έλληνες.

Μήνυμα για την Ώρα της Γης

Σήμερα, καλούμαστε όλοι οι πολίτες της Γης να σβήσουμε τα φώτα για μία ώρα, από τις 20:30 έως τις 21:30, για τη συμμετοχή στην εκστρατεία “Ώρα της Γης”. Με τον τρόπο αυτό, οφείλουμε να στείλουμε ένα αποφασιστικό μήνυμα για την αναγκαιότητα της προστασίας της Γης από την κλιματική αλλαγή.

Αποτελεί μία παγκόσμια δράση που διοργανώνεται από το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF) και πραγματοποιείται από το 2007 μία φορά κάθε χρόνο, στα τέλη Μαρτίου.

Φέτος, όμως, αποτελεί μία διαφορετική χρονιά, καθώς ο κόσμος προσπαθεί να ανακάμψει από την πανδημία COVID-19. Ο στόχος είναι να σταλεί ένα δυνατό μήνυμα πως χρειάζεται να στραφούμε, ατομικά και συλλογικά, σε πιο βιώσιμες επιλογές για το βελτίωση της ποιότητας ζωής και την προστασία του περιβάλλοντος.