Η ΕΜΜΟΝΗ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΕΧΘΡΌΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Άρθρο στο thepresident.gr – 28/05/21

Κατανοώ την πλήρη αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να συμπεριφερθεί ως Προοδευτική Αξιωματική Αντιπολίτευση, προσφέροντας μέγιστο δώρο στον κ. Μητσοτάκη. Μη έχοντας αντλήσει κανένα  χρήσιμο γι’ αυτόν συμπέρασμα από την τριπλή ήττα του το 2019 και εμφανίζοντας προφανή αδυναμία να παρουσιάσει μια σοβαρή εναλλακτική λύση, ασχολείται ή με περιθωριακά θέματα ή ασκεί μια μηδενιστική, λαϊκίστικη αντιπολίτευση που, απλά, δυσχεραίνει τη θέση του, γιατί δεν πείθει κανέναν. Έχοντας διαψεύσει, οικτρά, όσους είχαν πιστέψει στα ηρωικά  «τσιτάτα» για «σκίσιμο» των Μνημονίων με ένα άρθρο και ένα νόμο, δημιούργησε χαίνουσες πληγές στα αριστερά του, με διαρροές προς το ΚΚΕ και το Μέρα 25, αφού εφάρμοσε, μεταξύ άλλων, μια μοναδικής σκληρότητας “φορομπηχτική πολιτική”, ως Κυβέρνηση.  Είναι δε καταφανές, ότι  εμφανίζει διαρροές και από τους κεντρώους ψηφοφόρους του. Ταυτόχρονα, έχοντας σκελετούς στις ντουλάπες του από τις εξωθεσμικές δραστηριότητές του για την ενοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων, για τον έλεγχο της Δικαιοσύνης, των Μ.Μ.Ε, κ.λ.π., βρίσκεται σε μια διαρκή σύγχυση και πανικό, αναζητώντας, σπασμωδικά, άλλα θέματα, για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας, από εκείνα  που θέτουν σε αμφισβήτηση τον πυρήνα της πολιτικής και ιδεολογικής του ταυτότητας και συνακόλουθα της τακτικής και της στρατηγικής του γενικότερα.

Αυτό που δεν μπορώ να κατανοήσω ειλικρινά, είναι η εμμονική τάση που εμφανίζουν ορισμένα  στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ  να επιτίθενται, αναίτια μάλιστα σε κάθε ευκαιρία στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γιατί άραγε; Την Πρόεδρο δεν έχω την τιμή να τη γνωρίζω προσωπικά, θυμάμαι όμως, καλά, ότι στο πρόσφατο παρελθόν, ομόφωνα, Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ την ψηφίσαμε για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα. Θυμάμαι, επίσης καλά, ότι η σημερινή Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επελέγη ως Πρόεδρος του ΣΤΕ, επί Κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ. Συνακόλουθα, θεωρώ, ότι η εκλογή του Πρόεδρου  της Δημοκρατίας από τη Βουλή, γίνεται, κυρίως,  με  κριτήρια που έχουν ως βάση το ήθος, την παιδεία, την σοβαρότητα, την κοινωνική και επαγγελματική του πορεία και καταξίωση και την προσήλωσή του στις αρχές και τις αξίες του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά, διέθετε και διαθέτει η σημερινή Πρόεδρος και γι’ αυτό την ψηφίσαμε.

Έχω δε την πεποίθηση, ότι είναι αδύνατον σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, το πρόσωπο αυτό, να απώλεσε τα χαρακτηριστικά για τα οποία εξελέγη.

Με τα κριτήρια αυτά,  την ψήφισαν και εκείνοι οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα την επικρίνουν.

Επομένως, κανένα κόμμα και κανένας πολιτικός, δεν είναι λογικό, να κρίνει κάποιον εντελώς διαφορετικά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, πόσο μάλλον όταν το πρόσωπο αυτό είναι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Αναρωτιέμαι, επίσης, εάν η αναιτιολόγητη κριτική που κατά περιόδους δέχεται, θα ήταν η ίδια, εάν σε αντίστοιχες ενέργειες προέβαινε  άνδρας, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Ας είμαστε λοιπόν, όλοι, φειδωλοί και προσεκτικοί στους χαρακτηρισμούς μας. Ας μην «ισοπεδώνουμε» τα πάντα, γιατί τελικά,  κάθε επίθεση στα πρόσωπα που εκπροσωπούν τους θεσμούς, πληγώνουν τελικά τους ίδιους τους θεσμούς της Πολιτείας και όχι τα πρόσωπα.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και στο:


https://www.thepresident.gr/2021/05/28/i-emmoni-stelechon-toy-syriza-kata-tis-ptd-isodynamei-me-echthrotita-stoys-thesmoys-tis-politeias-grafei-i-n-giannakopoyloy/

ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Άρθρο στο newsbeast.gr – 27/05/21

Η δραματοποίηση εκτάκτων καταστάσεων, όπως η πανδημία του COVID19,προκειμένου να πειστεί η κοινωνία ή ένα τμήμα της, στην κατεύθυνση  μιας συγκεκριμένης συμπεριφοράς δεν είναι πάντοτε αποτελεσματική. Ας πάρουμε όμως την πανδημία από την αρχή και ας δούμε τα στοιχεία. Έχουμε περάσει τουλάχιστον δεκαπέντε κρίσιμους, δύσκολους μήνες με σημαντικές υγειονομικές και οικονομικές παρενέργειες. Στη χώρα μας, ήδη, έχουν νοσήσει συνολικά 388.929 άνθρωποι, ενώ έχουν χάσει την ζωή τους 11.734 συμπολίτες μας, δηλαδή σχεδόν μία ολόκληρη πόλη. Χιλιάδες επιχειρήσεις έχουν υποστεί ζημιές και στους επόμενους μήνες θα φανεί πόσες δεν θα αντέξουν, τι κύμα απολύσεων θα δημιουργηθεί και πόσοι θα βρεθούν άνεργοι. Σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν νοσήσει περίπου 167 εκατομμύρια και έχουν πεθάνει 3.500.000! Μιλάμε για συγκλονιστικά στοιχεία που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, ενώ την ίδια περίοδο σειρά χωρών, όπως η Ινδία, ολόκληρη σχεδόν η Αφρική και αλλού υποφέρουν από την πανδημία,αδύναμες να αντιδράσουν. Την ίδια ώρα επιστήμονες κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για πιθανό τέταρτο κύμα. Σε κάθε περίπτωση δεν έχουμε ξεμπερδέψει με τον φονικό ιό.

Αυτή σε αδρές γραμμές είναι η εικόνα. Μια εικόνα που θα ήταν πολύ χειρότερη αν η επιστήμη δεν επεδείκνυε άμεσα αντανακλαστικά, κάνοντας θεαματικά βήματα, βρίσκοντας εμβόλια μέσα σε χρόνο ρεκόρ. Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε ένα άγνωστο φονικό ιό, που αν οι επιστήμονες, προσπαθώντας να τον αποκρυπτογραφήσουν, δεν  πρότειναν προστατευτικά μέτρα, δεν έβρισκαν τα εμβόλια, θα θρηνούσαμε πολλές χιλιάδες περισσότερα κρούσματα και θανάτους στη χώρα μας και πολύ περισσότερα εκατομμύρια παγκοσμίως.

Κι όμως συνεχίζουμε να ακούμε διάφορα ακατανόητα. Σαν να υπάρχει ένας παράλληλος κόσμος που δεν πληροφορείται, που διαβάζει απίστευτες ανακρίβειες ανεύθυνων, που αρνείται να βάλει μάσκα, να κάνει self test στα παιδιά του για να πάνε ασφαλή στο σχολείο, που αρνούνται να εμβολιαστούν κλπ. Δεν είναι περίεργο. Στην αρχή της προηγούμενης δεκαετίας και ενώ η χώρα είχε χρεοκοπήσει, ένα 30% δήλωνε στις δημοσκοπήσεις ότι «μας ψεκάζουν για να πιστέψουμε ότι χρωστάμε σαν χώρα και να μας κάνουν ό,τι θέλουν»! Από τότε το κύμα ανορθολογισμού και λαϊκισμού έχει βέβαια υποχωρήσει. Ωστόσο, υπάρχει πάντα ένα κοινωνικό υπόστρωμα, έτοιμο να «πάει κόντρα στο ρεύμα», να εμφανιστεί δηλαδή με δήθεν κριτικό πνεύμα σε αντίθεση με όλους τους άλλους που ακολουθούμε “ως πειθήνια και άβουλα όντα τις εντολές του παγκόσμιου συστήματος”. Είναι ένας παράλληλος κόσμος που αρνείται ενδεικτικά, να δει τι γινόταν στην Μεγάλη Βρετανία και τις Η.Π.Α στην αρχή της πανδημίας όταν ο κ. Τραμπ και ο κ. Τζόνσον αμφισβητούσαν την ύπαρξη του προβλήματος και πώς τα πράγματα άλλαξαν άρδην τώρα, που αντιμετωπίζουν την πανδημία με σοβαρότητα και ευθύνη, επιτυγχάνοντας  υψηλά επίπεδα εμβολιασμού. Σε αυτούς προστίθενται και άλλοι, οι οποίοι αναμένουν να δουν την εξέλιξη της πανδημίας, προκειμένου να αποφασίσουν αν τελικά θα εμβολιαστούν ή όχι και με ποιο εμβόλιο.

Την ίδια στιγμή και ενώ ο εμβολιασμός τώρα προχωράει στη χώρα μας με ικανοποιητικούς, θα έλεγα, πλέον, ρυθμούς, υπάρχει ο κίνδυνος ένα κρίσιμο ποσοστό να μην εμβολιαστεί. Έχουν εμβολιαστεί μέχρι στιγμής με μία δόση 3.281.580 Έλληνες και με δύο δόσεις 1.813.815. Τι περιμένουν λοιπόν να δουν; Γιατί κάποιοι δηλώνουν ότι «εγώ δεν γίνομαι πειραματόζωο», όταν με μια ή δύο δόσεις έχουν εμβολιαστεί συνολικά περίπου 5.000.000 πολίτες; Γιατί καθυστερούν παίζοντας με τις ζωές τους, τις ζωές των μελών της οικογένειάς τους και των φίλων τους; Δεν ακούν αυτό που σημειώνουν οι επιστήμονες όλο το τελευταίο διάστημα, ότι τώρα πια νοσούν σοβαρά και πεθαίνουν κατά βάση άνθρωποι- ακόμα και νέοι-που ενώ θα μπορούσαν να είχαν εμβολιαστεί δεν εμβολιάστηκαν; Και δεν αναφέρομαι καν σε ανόητες, μεσαιωνικού τύπου αντιλήψεις και επιχειρήματα περί τσιπ που μας βάζουν για να μας παρακολουθούν και άλλα γραφικά.

Τώρα ακριβώς είναι η στιγμή που πρέπει να υπάρξει ένα ακόμα μεγαλύτερο κύμα, μια μεγάλη προσπάθεια πειθούς από όλους μας. Το πολιτικό σύστημα έχει χρέος να επικεντρωθεί σ’ αυτό το θέμα. Ο εμβολιασμός πρέπει να φτάσει τουλάχιστον στο 80% για να θωρακίσουμε την χώρα μας υγειονομικά και οικονομικά, για να μην έχουμε πισωγυρίσματα τώρα που πάμε καλύτερα. Τώρα που δυστυχώς όλα τα μέτρα έχουν χαλαρώσει, που τα κορονοπάρτυ γίνονται ελεύθερα, χωρίς καμία παρέμβαση, που στα ΜΜΜ θα δεις λίγους με μάσκες, που κάποιοι καταστηματάρχες φορτώνουν τραπεζάκια για πελάτες, δύο είναι οι κινήσεις και μόνο: Εμβολιασμός και Τήρηση μέτρων. Διαφορετικά, ίσως τα τείχη φανούν ευάλωτα.

Μέσα σ’ αυτή την γενικευμένη προσπάθεια είναι αδιανόητο να στρουθοκαμηλίζουμε και να κάνουμε ότι δεν γνωρίζουμε για ορισμένες απαράδεκτες συμπεριφορές ειδικών κατηγοριών.  Όλοι οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό και όχι μόνο, είχε την προνομιακή αντιμετώπιση και καλώς λόγω των δύσκολων συνθηκών που εργάζονταν δίνοντας μάχη για όλους μας, να εμβολιαστούν από τον Ιανουάριο! Φτάνοντας πια στο καλοκαίρι, οι γιατροί έχουν εμβολιαστεί σε πολύ υψηλά ποσοστά της τάξης του 85%. Γιατί όμως στο νοσηλευτικό προσωπικό αυτό το ποσοστό βρίσκεται στο 60%-65; Ως πότε θα παρακολουθούμε ένα απαράδεκτο φαινόμενο, να κινδυνεύουν άνθρωποι που πάνε για άλλο πλην covid λόγο σ’ ένα Νοσοκομείο και να «κολλάνε» κορονοϊό από ένα μέρος του νοσηλευτικού προσωπικού, που αρνείται εγωιστικά να νοσηλευτεί; Η παρότρυνση ότι θα πρέπει να τους πείσουμε είναι πια κωμικοτραγική. Οι νοσοκομειακοί είναι που έπρεπε να μας πείθουν. Τον δρόμο τον έδειξε ο κ. Ντράγκι. Ο εμβολιασμός όλων των νοσοκομειακών πρέπει να γίνει υποχρεωτικός και δεν τίθεται κανένα συνταγματικό θέμα, όπως έχουν σημειώσει γνωστοί συνταγματολόγοι. Όσοι αρνούνται θα πρέπει να έχουν σοβαρές κυρώσεις και όχι απλά μετάθεση σε άλλο πόστο, που σε τελευταία ανάλυση μπορεί να θεωρηθεί και «επιθυμητή εργασιακή εξέλιξη».

Αν και οι νοσοκομειακοί είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, δεν είναι το μόνο. Χρειάζεται, επομένως, άμεση νομοθετική παρέμβαση που να συμπεριλαμβάνει όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες που έρχονται σε επαφή με πολύ κόσμο και σ’ αυτό είναι επιτακτικό να συμπαραταχθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις  χωρίς παιχνίδια με συντεχνίες και μικροσυμφέροντα όταν διακυβεύεται η Δημόσια Υγεία.

Μαζικός εμβολιασμός λοιπόν με μεγάλη προσπάθεια και νομοθετική ρύθμιση πρόβλεψης συγκεκριμένων επαγγελματικών ομάδων. Μόνο έτσι θα οχυρώσουμε τη χώρα με σταθερότητα, υπευθυνότητα και προοπτική. Πέρα όμως από τα παραπάνω, το σπουδαιότερο είναι ότι ακόμα και αν εμβολιαστεί το 100% του πληθυσμού των προηγμένων χωρών, δεν θα έχουμε καταφέρει καίριο πλήγμα στον ιό, αν οι προηγμένες χώρες, με απελευθέρωση των πατεντών ή με προσφορές και χορηγίες, δεν φροντίσουμε να εμβολιαστούν όλοι άνθρωποι του πλανήτη, αφενός γιατί το εμβόλιο είναι παγκόσμιο κοινωνικό αγαθό για όλους τους ανθρώπους της γης, και αφετέρου, γιατί εάν οι φτωχότερες χώρες του πλανήτη αφεθούν στην τύχη τους, όπως Ινδία, Αφρική κτλ, ο κορονοϊός θα μας ξαναεπισκεφθεί σύντομα, μεταλλαγμένος, και ακόμα πιο επικίνδυνος, ξαναφέρνοντάς μας στο σημείο μηδέν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οφείλουμε όλοι να προστατεύουμε κάθε άνθρωπο που γεννιέται σε οποιοδήποτε σημείο της Γης.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και στο:

https://www.newsbeast.gr/apopseis/arthro/7445456/mazikos-emvoliasmos-kai-ypochreotikotita-gia-epangelmatikes-katigories

Να τα αλλάξουμε όλα, αυτό είναι το χρέος μας

Άρθρο μου στο iefimerida.gr στις 24/05/21

O χρόνος κυλάει αμείλικτα. Ήδη βρισκόμαστε στο μέσον περίπου της Κυβερνητικής θητείας και όλα μοιάζουν πολιτικά παγωμένα. Παρά την περιπέτεια της πανδημίας και τις υγειονομικές, οικονομικές παρενέργειες, παρά την ψήφιση  Νόμων που αμφισβητήθηκαν πολύ, οι πολιτικοί συσχετισμοί δείχνουν αναλλοίωτοι. Η Κυβέρνηση εμφανίζει ορατές φθορές,  ωστόσο η Αντιπολίτευση δεν κερδίζει. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει απώλειες της τάξης του 25%-30% από την εκλογική επίδοσή του τον Ιούλιο του 2019 και υπολείπεται της Ν.Δ κατά 15%-16% στην πρόθεση ψήφου, ενώ το Κίνημα Αλλαγής κινείται πηγαινοερχόμενο βασανιστικά από το 6% έως το 7%.

Ας μου επιτραπεί να σημειώσω, ότι δεν συμβαίνει το ίδιο σε όλες τις χώρες της Ευρώπης ή και σε άλλες χώρες του πλανήτη και δεν επαληθεύεται η βολική θεωρία ότι αυτό οφείλεται στην πανδημία, που δεν επιτρέπει στην Αντιπολίτευση να αναπτύξει δήθεν την πολιτική της. Στις Η.Π.Α ο Τραμπ έχασε τις εκλογές, κυρίως λόγω της ασυνάρτητης πολιτικής του απέναντι στον κορονοϊό, αν και είχε ως δυνατό σημείο του την Οικονομία. Στη Γερμανία η αποχώρηση Μέρκελ, οι δυσκολίες των Σοσιαλδημοκρατών και ο νέος άνεμος από την εμφάνιση των ανανεωμένων Πρασίνων συνθέτουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό. Στην Ισπανία οι PODEMOS συνετρίβησαν στις εκλογές της Μαδρίτης. Στην Ιταλία έχουμε πρωθυπουργό τον Ντράγκι. Στην Γαλλία οι Σοσιαλιστές εξαϋλώνονται μέσα στην κόντρα Μακρόν- Λεπέν, ενώ στην Μεγάλη Βρετανία ο Τζόνσον, μετά την περσινή  δημοσκοπική του πτώση έχει επανέλθει, αλώνοντας στις πρόσφατες τοπικές εκλογές ακόμα και παραδοσιακά οχυρά των Εργατικών. Η θεωρία της «εξηγήσιμης ακινησίας» δεν στηρίζεται επομένως πουθενά. Κι όμως η γη κινείται, οι συσχετισμοί διαφοροποιούνται παντού με κοινό παρονομαστή την υποχώρηση των δυνάμεων του λαϊκισμού, του μηδενισμού και την επικράτηση αυτών που δείχνουν τουλάχιστον να διαθέτουν εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Ανάμεσα στα «θύματα» των διεργασιών βρίσκονται και τα περισσότερα σοσιαλιστικά- σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Στην πατρίδα μας, όλοι οι νέοι πολιτικοί σχηματισμοί που υπήρξαν ως αποτέλεσμα της κρίσης, από τους ΑΝΕΛ και την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, μέχρι την Ένωση Κεντρώων και δυνάμεις που θα μπορούσαν να έχουν συμβολή στην πορεία της χώρας, όπως το ΠΟΤΑΜΙ και η ΔΗΜΑΡ, εξαφανίστηκαν. Τελευταία εναπομείνασα δύναμη από την περίοδο της κρίσης, του φανατισμού, του άκρατου λαϊκισμού παραμένει ο ΣΥΡΙΖΑ, που δείχνει να επιστρέφει σε αντιλήψεις του 2011-2012. Με την πάγια, συνολικά μηδενιστική αντιπολιτευτική τακτική σε όλα τα θέματα, από τις επιθέσεις κατά της Προέδρου της Δημοκρατίας, τον ισχυρισμό ότι έχουμε χούντα, έως την αγιοποίηση Κουφοντίνα  από ένα σημαντικό μέρος του, κατοχυρώνεται ως δύναμη συντήρησης και υπεράσπισης όλων των παθογενειών της Αντιπολίτευσης. Πως να μην χάνει λοιπόν δυνάμεις; Το 2021 δεν είναι 2011. Επομένως, πρακτικά ο ΣΥΡΙΖΑ  μάλλον βοηθάει με την αντιπολιτευτική του στάση την Κυβέρνηση, συμβάλλοντας στη δημιουργία μίας εικόνας που ούτε τα στελέχη της Ν.Δ δεν μπορούν να προσφέρουν στο κόμμα τους. Η Κυβέρνηση που έχουμε, δεν είναι δα και καμία ομάδα φοβερών και ανίκητων πολιτικών αντιπάλων. Όποιος παρακολουθεί την πορεία της, διαπιστώνει σοβαρά λάθη και ολιγωρίες και εν τέλει μία μεταρρυθμιστική άπνοια.

Ωστόσο, προβληματισμό δημιουργεί και η δημοσκοπική στασιμότητα του Κινήματος Αλλαγής. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί βρίσκεται σε ένα ιδιόμορφο δημοσκοπικό τέλμα επί δύο χρόνια και αφού – για να μην ξεχνάμε- δεν κατάφερε να αυξήσει τις δυνάμεις του στις εκλογές του 2019 όταν το 65% της κοινωνίας συνέθεσε ένα ρεύμα εναντίωσης απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; Γιατί άραγε έχει εγκλωβιστεί μεταξύ 6% και 7%; Γιατί αδυνατεί να αξιοποιήσει τις φθορές της Κυβέρνησης και τις ακόμα μεγαλύτερες απώλειες του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να μπορεί να παρουσιάσει κάποια διψήφια επίδοση, εισπράττοντας στοιχειωδώς από ένα χώρο της τάξης του 10%-15% που φαίνεται να μετακινείται ή να θέλει να μετακινηθεί πολιτικά; Γιατί δεν εισπράττει τίποτα από την Ν.Δ, ενώ ακόμα και ένα 12-14% απωλειών του ΣΥΡΙΖΑ οδεύει απευθείας στην Ν.Δ και όχι στο Κίνημα Αλλαγής που θα ήταν πολιτικά λογικότερο;

Αυτά είναι πια τα κρίσιμα ερωτήματα, που θα καθορίσουν την πορεία μας. Για να είμαι ακριβής: Είναι υπαρξιακής, πια, φύσης ερωτήματα, αφού οι χαμηλές δημοσκοπικές επιδόσεις μας εμφανίζονται σε μια περίοδο που δεν έχουν τεθεί διλήμματα. Για να είμαι ακόμα πιο σαφής: Αν γίνουν εθνικές εκλογές, και μάλιστα διπλές, κατά τις οποίες θα κριθεί η διακυβέρνηση της χώρας, με την αφετηρία που εμφανιζόμαστε σήμερα και τις πιέσεις που θα αναπτυχθούν, δεν μπορούμε να είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι.

Πρέπει λοιπόν να αντιδράσουμε τώρα χωρίς να παραμένουμε σε μια περίεργη κι ακατανόητη αυταρέσκεια. Έχουμε χρέος να επιχειρήσουμε μια επανεκκίνηση, ένα restart εδώ και τώρα. Σε ποια κατεύθυνση; Στην κατεύθυνση να τα αλλάξουμε όλα. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να γίνει και πάλι το ισχυρό, δυναμικό, προοδευτικό, μεταρρυθμιστικό Κίνημα  που θα παρέμβει και θα βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις που έρχονται. Όχι μέσα από μια νοσταλγική ενατένιση ενός ηρωικού παρελθόντος, αλλά με μια νέα θεώρηση της εποχής της πανδημίας και των προκλήσεων που έπονται, της κλιματικής αλλαγής και της ψηφιοποίησης, των μεγάλων γεωστρατηγικών διακυβευμάτων και της ανάγκης να οικοδομήσουμε μια Ελλάδα ισχυρή, με φωνή και κύρος, με ανάπτυξη, καινοτομία, με ισχυρούς θεσμούς που θα θωρακίζουν τη Δημοκρατία απέναντι σε επανεμφάνιση νέων μηδενιστικών, λαϊκίστικων και ακροδεξιών τάσεων. Ο κόσμος μας δεν μοιάζει σε πολιτική νοοτροπία με τον κόσμο του Κ.Κ.Ε, που τον τιμώ. Είναι κόσμος που έζησε μεγάλες στιγμές της Παράταξής μας με τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον  Κώστα Σημίτη, που αισθάνεται ότι κυβέρνησε τη χώρα καλά και θέλει να την ξανακυβερνήσει. Δεν αρκείται σε 6%-7%, γενικού τύπου αντιπολίτευση, σε εξωραϊσμούς και σε ανεπαρκείς εξηγήσεις ότι για όλα φταίει το Σύστημα ή κάποιες αόρατες δυνάμεις που μας πολεμούν.  

Το ΠΑΣΟΚ, οι δυνάμεις του Κινήματος Αλλαγής μπορούν και πρέπει να εκφράσουν τις αστείρευτες και ζωντανές δυνάμεις του Κέντρου, τις δικές του δυνάμεις, να μην τις αφήσει αμαχητί βορά ούτε στη ΝΔ ούτε στο ΣΥΡΙΖΑ. Να εκφράσει τις δυνάμεις της δημοκρατίας, τις δυνάμεις του ορθολογισμού, της μεταρρύθμισης και της σύγχρονης οικολογίας. Να αφήσουμε πίσω τις πολιτικές του  μέσου όρου, τις  πολιτικές του «ούτε-ούτε» και το άγχος υστέρησης σε αντιπολιτευτικό οίστρο με τον ΣΥΡΙΖΑ. Να συνειδητοποιήσουμε ότι η γενική επίκληση της αυτονομίας από μόνη της δεν συνιστά πολιτικό αφήγημα, αλλά κουραστική επανάληψη μιας αυτονόητης αλήθειας για κάθε κόμμα. Να μην κρύβουμε τις ανεπάρκειες μας, μέσα από ανεπαρκείς εξηγήσεις. Χρειάζονται καθαρές κουβέντες, καθαρές εξηγήσεις και επιλογές.

Τώρα πρέπει να ξεκινήσουμε ένα νέο εγχείρημα, ασφαλώς και με την νέα ηγεσία που θα προέλθει από τις προσεχείς διαδικασίες, που θα μπορεί να εκφράσει τις απαιτήσεις αυτής της προσπάθειας, που έχει δείξει ότι ήταν και είναι παρούσα στις καθημερινές μάχες, ότι διαθέτει δυναμισμό και όραμα. Αυτά κρίνονται στους επόμενους μήνες. Αυτό θα κριθεί στις εκλογές για την ηγεσία του κόμματός μας τον Νοέμβριο, εκλογές ανοικτές στην κοινωνία, αλλά και στο Συνέδριο και τις διεργασίες που θα ακολουθήσουν.

Ας προχωρήσουμε λοιπόν, αλλάζοντας τα πάντα. Πρέπει να αλλάξουμε για να υπάρξουμε, για να πρωταγωνιστήσουμε και πάλι, για να πετάξουμε ψηλά. Αυτό είναι το χρέος μας. 

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και στο:

https://www.iefimerida.gr/politiki/na-ta-allaxoyme-ola-ayto-einai-hreos-mas

EΛΛΑΔΑ – ΤΟΥΡΚΙΑ: ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ – ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ

Οι διαφορές μας με την Τουρκία δεν είναι σημερινές.

Η Τουρκία για μισό αιώνα περίπου σταθερά αμφισβητεί Διεθνείς Συνθήκες, προωθεί στην πράξη με μεθόδους και πρακτικές διεκδικήσεις που αντίκεινται στις θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, προκαλεί, απειλεί με πόλεμο, παραβιάζει τον εναέριο χώρο και επιχειρεί προκλητικές παρουσίες για έρευνες σε θαλάσσιες ζώνες.

Την τελευταία δεκαετία ζούμε μια νέο-οθωμανική έκρηξη διαθέτοντας ένα αυταρχικό ηγέτη που έχει οδηγήσει σε διαρκή ένταση. Τα γεγονότα του Έβρου αλλά και όσα συνέβαιναν το Καλοκαίρι πέρυσι στο Αιγαίο, όπως και η προκλητική ρητορική μας έφτασαν συχνά κοντά σε θερμό ή και πολεμικό επεισόδιο. Άρα αναφερόμαστε σε μια ένταση που δεν είναι περιστασιακή ή στιγμιαία, αλλά σταθερή στρατηγική που οδηγεί συχνά σε φάσεις παροξυσμού.

Η Τουρκία ήθελε και θέλει να διαδραματίσει ρόλο Περιφερειακής Δύναμης και γι’ αυτό έχει διαμορφώσει αναθεωρητική στρατηγική σ’ όλα τα σύνορά της. Ο σχεδιασμός του  με  οικονομικές, στρατιωτικές και θρησκευτικού τύπου κινήσεις στον αραβικό κόσμο, στην Αφρική, στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή απαιτούν συνεχή παρακολούθηση, καίριες κινήσεις εκ μέρους μας που να ακυρώνουν όλα τα τετελεσμένα που επιδιώκει να δημιουργήσει.

Βρισκόμαστε πια σε μια νέα φάση όπου ο κ. Ερντογάν δεν αισθάνεται και ιδιαίτερα άνετα. Μετά την έκρηξη μεγαλείου, την επίδειξη πυγμής και αποσταθεροποίησης στην Ανατολική Μεσόγειο, ήρθε η ώρα του φόβου και της απομόνωσης τη στιγμή που η Τουρκία κλυδωνίζεται επιπλέον από μια βαθειά οικονομική κρίση.

 Υπάρχει πλέον ένα νέο διεθνές  σκηνικό.

–        Η ήττα Τραμπ και η εκλογή Μπάιντεν τον φέρνει μπροστά σε μια Αμερική που ήδη του έχει στείλει σκληρά μηνύματα (Τον έβγαλε από το Πρόγραμμα των F-35, αναγνώρισε την γενοκτονία των Αρμενίων, έχουν τεθεί με αυστηρότητα τα προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων κα).

–        Η επικείμενη αποχώρηση της Άνγκελα Μέρκελ και η αλματώδης άνοδος των Πράσινων, τον φέρνει αντιμέτωπο με την πλήρη αβεβαιότητα για την επομένη μέρα στις γερμανο- τουρκικές και κατ’ επέκταση και στις ευρωτουρκικές σχέσεις. 

–         Αντιμετωπίζει την επιφύλαξη και καχυποψία του αραβικού κόσμου, τόσο στις σχέσεις του με την Αίγυπτο, αλλά πλέον και με τη Σαουδική Αραβία. 

Αυτό δεν φαίνεται να εμποδίζει τον κ. Ερντογάν από την προώθηση ενός καλά οργανωμένου σχεδίου προπαγάνδας και έντασης.

Είναι φανερό ότι ο κ. Ερντογάν από την μία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη να κάνει κινήσεις καλής θέλησης απέναντι στις Η.Π.Α, στην αποφυγή δυσάρεστων αποφάσεων από την Ε.Ε, το κλείσιμο μετώπων, αλλά και τον αποπροσανατολισμό από την άθλια κατάσταση στο εσωτερικό είτε με ένταση των χτυπημάτων κατά των Κούρδων και την Συρία, είτε μέσω της σκλήρυνσης της στάσης της στο Κυπριακό.

Η άτυπη πενταμερής στην πραγματικότητα αποτέλεσε μια πλατφόρμα όπου για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά παρουσιάστηκε ενώπιον του Γ.Γ. του ΟΗΕ και των λοιπών εγγυητριών δυνάμεων, ένα σχέδιο διχοτόμησης του νησιού. Η Κύπρος αποτελεί κόκκινη γραμμή πίσω από την οποία η τουρκική επιθετικότητα δεν υποχωρεί και στους επόμενους μήνες ίσως υπάρξουν περαιτέρω προκλήσεις.

Ο Ιούνιος είναι ούτως ή άλλως ένας μήνας σημαντικός καθώς έως τότε η Άγκυρα και η Κομισιόν θα πρέπει να καταλήξουν σε μια συμφωνία που θα αντικαταστήσει η δήλωση του Μαρτίου 2016 για το Προσφυγικό. Είναι το μόνο ίσως σημείο στο οποίο οι ευρωτουρκικές σχέσεις μπορεί να παρουσιάσουν κάποιο σημείο προς τα εμπρός.

Επιπλέον ως προς το θέμα της Ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, η Εθνική θέση είναι γνωστή και σαφής. Η Ελλάδα αποτελεί συνεπή και ειλικρινή υποστηρικτή της ευρωπαϊκής πορείας της γείτονος χώρας, γιατί θεωρεί ότι η Ε.Ε είναι καταλύτης για την περιφερειακή σταθερότητα και ανάπτυξη, αφού βέβαια εκπληρωθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις που έχουν τεθεί, θα είναι επωφελής για την ίδια, την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή.

Θεμελιώδης προϋπόθεση για την ένταξη είναι η έγκαιρη πλήρωση των ενταξιακών κριτηρίων μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται ο σεβασμός της αρχής καλής γειτονίας, όπως και η εκπλήρωση διεθνών και ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της όσον αφορά τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Έχω ωστόσο την άποψη,  ότι στην ατζέντα και της Ε.Ε και την δική μας, θα πρέπει να τεθούν πιο έντονα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μου είναι αδιανότητο για λόγους γεωστρατηγικούς και μόνο να μην τίθενται πιο επιτακτικά τα θέματα

–          Της φυλάκισης χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων και της καταστολής των πολιτικών ελευθεριών, της δίωξης πολιτικών αντιπάλων

–          Της επίδοσής της να είναι κατά την επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων η δεύτερη φυλακή δημοσιογράφων

–          Της ισότητας των φύλλων, των φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας που θα ενταθούν μετά την απόφαση Ερντογάν να φύγει η Τουρκία από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

–          Της συστηματικής καταστολής της ελεύθερης έκφρασης στο Διαδίκτυο.

–          Της αδιάκριτης κράτησης και δίωξης δικηγόρων, δικαστών και εισαγγελέων

Αυτή είναι η   κατάσταση στα Ελληνοτουρκικά και όλα αυτά θα μας συνοδεύουν χρόνια. Η Ιστορία έφερε δύο γειτονικές χώρες να έχουν τόσο διαφορετικές επιδιώξεις και φιλοσοφίες. Δική μας επιδίωξη είναι η μετατροπή της ελληνοτουρκικής σχέσης από αντιπαραθετική σε συνεργατική. Εμείς είμαστε προσηλωμένοι στην ειρηνική επίλυση των διαφορών στην βάση του διεθνούς δικαίου. Η εξομάλυνση και βελτίωση των Ελληνοτουρκικών  σχέσεων, πέραν της σημασίας της στο διμερές επίπεδο, αποτελεί επίσης, σημαντικό παράγοντα για την σταθερότητα της Νοτιο- Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Γι’ αυτό οφείλουμε, και αυτό κάνουμε, να ασκούμε μια πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού όπως κάνουν ορισμένες χώρες και συνύπαρξης. Η αποτροπή συνίσταται σε άμεσες και συνεχείς διπλωματικές κινήσεις με αντικείμενο την έμπρακτη εκ μέρους των Διεθνών Οργανισμών καταδίκης της στάσης της Τουρκίας κατά βάση με την επιβολή κυρώσεων σε βάρος της. Συνίσταται στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και αποφασιστικότητα, όπως και υψηλό εθνικό φρόνημα με κοινωνική και πολιτική συνοχή. Η εθνική ισχύς δηλαδή η οικονομική, διπλωματική, πολιτιστική, ψυχολογική ισχύς είναι αυτές που λειτουργούν κατά κύριο λόγο αποτρεπτικά.

Η συνύπαρξη σημαίνει ένα νέο πνεύμα Ελσίνκι, μια πολιτική ανάδειξης της σύμπτωσης αμοιβαίων συμφερόντων μεταξύ των χωρών, πάντα όμως στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και στο:

https://www.news247.gr/politiki/nantia-giannakopoyloy-ellada-toyrkia-dyo-chores-dyo-entelos-diaforetikes-filosofies.9234664.html

ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση αντιμετώπισης της φονικής πανδημίας στη χώρα μας. Με βασικό όπλο το εμβόλιο, γίνεται ένας αγώνας δρόμου για να εμβολιαστεί το αναγκαίο ποσοστό του πληθυσμού, ώστε να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό τείχος ανοσίας. Ήδη, ο ημερήσιος ρυθμός στην πατρίδα μας ξεπέρασε τους 100.000 εμβολιασμούς, ενώ έχουν εμβολιαστεί, έστω με μία δόση, περίπου 2.300.000 άνθρωποι. Εμβόλιο, self tests και τήρηση μέτρων αποτελούν τους μόνους τρόπους προκειμένου να ανακοπεί η διάδοση της πανδημίας και να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση κανονικότητας και ελευθερίας, που τόσο ποθούμε. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση και ενώ τα κρούσματα τείνουν να μειωθούν, αλλά ακόμα θρηνούμε δεκάδες ανθρώπινες απώλειες καθημερινά, κάποιοι αρνούνται να εμβολιαστούν λόγω παραπληροφόρησης, φόβου από φημολογίες, επιφύλαξης ή ακόμα και άρνησης λόγω δοξασιών και ιδεοληψιών. Στο χέρι όλων μας είναι να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο κύμα πειθούς με επιχειρήματα ώστε τα ποσοστά σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες να φτάσουν και να ξεπεράσουν το 80%. Χώρες σαν το Ισραήλ, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Η.Π.Α δείχνουν τον δρόμο. Μπορούμε και εμείς. Και πριν απ’ όλα η Κυβέρνηση οφείλει να δημιουργήσει μια μεγάλη συστράτευση κομμάτων και των νεολαιών τους, Επιστημονικών Φορέων, Καθηγητών και φοιτητών Πανεπιστημίων για να κερδίσουμε αυτή τη μάχη. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση έχει χρέος να πάρει όλα τα μέτρα για να ξεπεραστεί η στάση μερίδας νοσοκομειακών απέναντι στον εμβολιασμό τους.

Τι τραγικά ειρωνικό. Την ώρα που στη χώρα μας έχουμε πια τον επαρκή αριθμό εμβολίων, ώστε σταδιακά και μέχρι τον Ιούνιο να μπορούμε να εμβολιαστούμε μαζικά και όλοι όσοι νοσούν να περιθάλπονται σε στοιχειωδώς επαρκείς και αξιοπρεπείς συνθήκες με την συνεχή κοπιαστική προσπάθεια ιατρών και νοσοκομειακών, σε άλλες πλευρές του πλανήτη να υποφέρουν, να πεθαίνουν μαζικά άνθρωποι.

Η Ινδία έχει γονατίσει κάτω απ’ το χειρότερο κύμα κορονοϊού στον κόσμο. Με πάνω από 350.000 κρούσματα τη μέρα, ασθενείς ικετεύουν για οξυγόνο και φάρμακα έξω από υπερπλήρη νοσοκομεία, σε μια άνιση μάχη με τον χρόνο που συχνά καταλήγει σε πένθος. Γενναίοι γιατροί, εθελοντές και τοπικές ομάδες δίνουν υπεράνθρωπο αγώνα ενάντια στον θανατηφόρο ιό, αλλά έχουν φτάσει στα όριά τους και χρειάζονται επειγόντως ζωτικές προμήθειες. Η ίδια κατάσταση παρατηρείται και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Βραζιλία και χώρες της Νότιας Αμερικής, σε χώρες της Αφρικής και αλλού.

Τώρα είναι η στιγμή για την Παγκόσμια Κοινότητα να δείξει τον αναγκαίο συντονισμό, ώστε να υπάρχουν ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και προστατευτικός εξοπλισμός σε ευάλωτες κοινότητες και υγειονομικούς στις χώρες που έχουν ανάγκη. Να στηθούν κινητές ΜΕΘ. Να χρηματοδοτηθούν  συγκεκριμένες δράσεις αρωγής τους. Να εξασφαλιστεί  άμεση μεταφορά πόρων για κάλυψη αναγκών τους σε τρόφιμα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Να φτιαχτούν γραμμές παραγωγής δισεκατομμυρίων εμβολίων που χρειάζονται για να καλυφθεί όλος ο Πλανήτης. Τώρα είναι η στιγμή που Ευρωπαϊκοί και Διεθνείς Οργανισμοί πρέπει να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Η πρόταση Μπάιντεν για τις πατέντες είναι μια σημαντική πρόταση, που θα πρέπει να υποστηριχθεί από όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας, που θα πρέπει να παρέμβει σε διεθνή forum και στα Όργανα της Ε.Ε. Ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα περάσει και ταυτόχρονα δεν καλύπτει όλο το εύρος των αναγκών.

Πρέπει να δράσουμε λοιπόν ως Κράτη, ως Διεθνείς οντότητες, ως πολίτες της Παγκόσμιας Κοινότητας γιατί μαζί με την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό  υπάρχει και η ανάγκη συνειδητοποίησης ότι ή η πανδημία θα αντιμετωπιστεί παγκόσμια ή ελλοχεύει ο κίνδυνος ανακύκλωσης και νέων κυμάτων διάδοσης από τις μεταλλαξεις που θα δημιουργούνται. Καμία χώρα δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής, όσο υπάρχουν εστίες μαζικής διάδοσης του κορονοϊού. Η Παγκόσμια Κοινότητα πρέπει να δείξει  ότι μπορεί να συντονίζεται σε τέτοιες κρίσιμες προκλήσεις όπως η πανδημία, η Κλιματική Αλλαγή και όσα προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον. Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και υπάρχουν προβλήματα που οφείλουμε να καταλάβουμε ότι μας αφορούν όλους.

Ας μη ξεχνάμε άλλωστε:  Όλα ξεκίνησαν με ένα ιό από την μακρινή Κίνα… 

ΨΗΦΟΣ Σ΄ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΔΗΜΟΥΣ: ΕΝΑ ΜΕΙΖΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

Σημερινό μου άρθρο στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»

Όλοι οι Έλληνες που είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους πρέπει να μπορούν να ψηφίζουν χωρίς κανένα εμπόδιο και να συνδιαμορφώνουν το εκλογικό αποτέλεσμα στη χώρα μας. Αυτή είναι μια καθαρή θέση αρχών, που δεν χωρίζει κατά τρόπο απαράδεκτο τους Έλληνες σε «εσωτερικού» και «εξωτερικού», ούτε σε ψηφοφόρους δύο ταχυτήτων. Κάθε άλλη αντίληψη ή πρόταση φοβάμαι ότι εντάσσεται σε μικροκομματικούς υπολογισμούς και είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική. Η συζήτηση επανήλθε από την Κυβέρνηση και όλα τα κόμματα θα έπρεπε, κατά την άποψη μου, τόσο απέναντι στη χώρα όσο και στον απανταχού Ελληνισμό, να πάρουν εθνική και δημοκρατική θέση υπέρ της ψήφου όλων των αποδήμων ανεξαιρέτως.

Το Κίνημα Αλλαγής είχε από την αρχή και πάντα καθαρή θέση γι’ αυτό το ζήτημα. Αυτήν διατύπωσε και όταν γινόταν η συζήτηση για το ίδιο θέμα το 2019. Έχουμε όμως 22 Βουλευτές, οπότε με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις που παίρναμε θετική θέση σε δικαίωμα ψήφου συγκεντρώνονταν 190 ψήφοι και όχι οι 200 που χρειαζόντουσαν με βάση το Σύνταγμα. Γι’ αυτόν τον λόγο επιχειρήθηκε ένας συμβιβασμός με το Κ.Κ.Ε να καταθέτει προτάσεις που πάντως έβαζαν εμπόδια και τον ΣΥΡΙΖΑ να μπαίνει στη συζήτηση, ενώ αρχικά είχε πλήρη αρνητισμό. Το ΜΕΡΑ 25 δεν σκόπευε να ψηφίσει καμία πρόταση. Έτσι, φτάσαμε στο γνωστό αποτέλεσμα, να ψηφίζουν το διαμορφωμένο Νομοσχέδιο 288 βουλευτές. Όλοι θεωρήσαμε ότι έγινε ένα πρώτο βήμα. Ωστόσο, το βήμα ήταν λειψό και οι ευθύνες αυτών καταγεγραμμένες. Δεν είναι πάντως εντυπωσιακό, κάποιοι που μιλάνε για δημοκρατία και ισοτιμία ψήφου να τηρούν αυτή τη στάση;

Και σαν να μην έφτανε αυτό, πριν από λίγο καιρό, η αρμόδια τομεάρχης του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ενέπαιξε ανοικτά τους απόδημους λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει μάχη για την άρση των περιορισμών και ότι σε κάθε περίπτωση, όταν θα επανέλθει στην εξουσία θα τους καταργήσει! Μιλάμε για το ίδιο κόμμα που είχε βάλει τους περιορισμούς. Ως που μπορεί να φτάνει πια το ψέμα και η υποκρισία; Αυτό όμως μας έδωσε μια ευκαιρία: Να ξανασυζητήσουμε στη Βουλή το μείζον αυτό θέμα. Ωστόσο, οι εναλλακτικές που προτείνει το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι για ψήφο με περιορισμούς. Όσοι ψηφίζουμε στην Ελλάδα να ψηφίζουμε κόμματα, να εκλέγουμε Βουλευτές με βάση ένα εκλογικό Νόμο και να διαμορφώνουμε το εκλογικό αποτέλεσμα. Όσοι είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους και βρίσκονται στο εξωτερικό, να ψηφίζουν τους δικούς τους λίγους και προκαθορισμένους βουλευτές και να μην επηρεάζουν το εκλογικό αποτέλεσμα! Και ποιοι το υποστηρίζουν αυτό; Οι ίδιοι που μας κάνουν μαθήματα απλής αναλογικής! O tempora o mores!

Ελπίζω να επανεξετάσουν τη στάση τους. Δεν μας τιμά ως χώρα το ότι σύμφωνα με την έρευνα Voting from Abroad, από τις 204 χώρες -που εξετάσθηκαν- το 70% εξ ’αυτών, 140 χώρες, δίνουν τη δυνατότητα ψήφου στους απόδημους πολίτες. Και η  Ελλάδα να είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό κράτος-μέλος, που να μην το κάνει. 

Ας βάλουμε ένα τέλος σ’ αυτή την ντροπή! Ας κάνουμε ένα βήμα στην εδραίωση της συνοχής του απανταχού Ελληνισμού. Ας ψηφίσουμε όλοι στη Βουλή υπέρ της ψήφου όλων των αποδήμων χωρίς κανένα περιορισμό. Όσοι δεν το πράξουν, θα είναι υπόλογοι απέναντι στους απόδημους. 

ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗ ΜΑΧΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

Άρθρο μου στην εφημερίδα Political – 10/04/2021

Δεκατρείς, δεκατέσσερις μήνες αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού δεν είναι και μικρό διάστημα. Αυτό όμως είναι ένα χαρακτηριστικό κάθε πανδημίας όποτε και αν εμφανίστηκε στην ιστορία της ανθρωπότητας. H ισπανική γρίπη για παράδειγμα, η πρώτη πανδημία του 20ου αιώνα κράτησε 8 μήνες οπότε και εξαφανίστηκε ξαφνικά, αφού εξόντωσε από 20 εκατομμύρια έως 40 εκατομμύρια ανθρώπους παγκόσμια. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει η πανδημία. Αν κάτι είναι ριζικά διαφορετικό στην «εποχή του κορονοϊού» είναι η συνταρακτική πρόοδος της Επιστήμης, που επέτρεψε σε χρόνο μηδέν να υπάρχουν εμβόλια, να υπάρχουν tests και να έχουν γίνει βήματα στην κατεύθυνση αποκωδικοποίησης του φονικού ιού, έχοντας βέβαια μπροστά της πολλά ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει. Ας σκεφτούμε, ότι στις αρχές Μαρτίου του 2020 είχαμε το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα και ένα χρόνο μετά έχουν πραγματοποιηθεί 2.000.000 εμβολιασμοί.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω στοιχεία; Ότι δίνουμε μια μάχη απέναντι σε ένα εν πολλοίς άγνωστο ιό, που μεταλλάσσεται και γίνεται όλο και πιο επιθετικός. Τι συμπέρασμα προκύπτει από αυτό; Ότι ασφαλώς και η Κυβέρνηση έχει την ευθύνη για τις όποιες αποφάσεις, τα όποια μέτρα λαμβάνονται, αλλά ας επιμείνουμε στον σεβασμό απέναντι στους Επιστήμονες και ας τους αφήσουμε ανεπηρέαστους να κάνουν τη δουλειά τους ακόμα και με τα πιθανά λάθη που μπορεί να κάνουν σ’ αυτή την υπερπροσπάθεια. Αυτή ήταν και η εμπειρία από την πρώτη καραντίνα. Είναι μη κατανοητό επομένως να ζητείται σωστά να γίνονται δεκτές οι προτάσεις των Επιστημόνων και ταυτόχρονα από τις ίδιες δυνάμεις να ασκείται κριτική σε όποια μέτρα καταλήγουν. Είναι ακατανόητο πολιτικές δυνάμεις να τάσσονται υπέρ των ανοιγμάτων όταν επιβάλλεται lock down και να ζητείται κλείσιμο όταν επιχειρούνται ανοίγματα ή ανάσες. Είναι ακατανόητο να ζητούνται τα πρακτικά της Επιτροπής των Επιστημόνων. Οι Επιστήμονες μέσα και από τις διαφορετικές απόψεις τους, έχουν την πλήρη ευθύνη να εισηγούνται. Ας τους προστατεύσουμε και ας αυτοπροστατευθούν και οι ίδιοι χωρίς να πέφτουν στην παγίδα της υπερέκθεσης. Η δε Κυβέρνηση ας τους λαμβάνει υπόψη, χωρίς να κρύβεται και πίσω από αυτούς ή τρέχοντας Υπουργοί να προκαταλάβουν μέτρα, ημερομηνίες, ανοίγματα, για τα οποία συχνά διαψεύστηκε.  Ας ασχολείται δε περισσότερο για να παίρνει τα αναγκαία μέτρα πιο αποτελεσματικά και έγκαιρα όπως η ενίσχυση των ΜΜΜ, η ενίσχυση του Ε.Σ.Υ, η κατάρτιση ολοκληρωμένων σχεδίων για την λειτουργία σχολείων, έλεγχος μεγάλων χώρων κ.ά. Δυστυχώς έχουν υπάρξει, μέχρι στιγμής, πολλά λάθη, παραλείψεις και ολιγωρίες, αλλά γι’ αυτό όπως έχω πει πολλές φορές θα λογαριαστούμε μετά το τέλος αυτής της δοκιμασίας.

Είμαστε σε πολύ κρίσιμο σημείο και θα ήταν καταστροφικό να λειτουργούμε όλοι υπό το βάρος κόπωσης που την επιτείνουμε με τις παραφωνίες , πιέσεων, κομματικών παιγνίων. Έχουμε το Εμβόλιο ως βασικό όπλο, τα tests κάθε είδους, τα γνωστά μέτρα (μάσκες, αποστάσεις, αποφυγή συνωστισμού κάθε είδους). Μ’ αυτά ας δώσουμε την μάχη όλοι μαζί, για να ζήσουμε ένα καλύτερο Πάσχα σε σχέση με πέρυσι και ένα πολύ καλύτερο Καλοκαίρι. Προϋπόθεση είναι να ξαναθυμηθούμε το μυστικό της πρώτης καραντίνας: Επιστήμονες που εισηγούνται ανεπηρέαστοι- Κυβέρνηση που σέβεται τις αποφάσεις και παίρνει μέτρα – Κοινωνία που έχει την αίσθηση του κινδύνου και δείχνει κοινωνική ευθύνη. 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Είναι δύσκολες οι καταστάσεις που ζούμε και το πολύμηνο lockdown, πέραν όλων των άλλων, έχει θέσει σε δοκιμασία τους πάντες. Υπάρχει μια διάχυτη κόπωση όσων εμπλέκονται: από την Κυβέρνηση και την Επιτροπή των Επιστημόνων, μέχρι τους Επιχειρηματίες, ιδιαίτερα κλάδων που έχουν υποστεί σημαντικά πλήγματα ή που στο επόμενο διάστημα κρίνεται η πορεία τους, μέχρι τους νέους ανθρώπους. Υπάρχει κόπωση σε όσους έχουν τηρήσει τα μέτρα, αλλά την επικαλούνται και όσοι ποτέ δεν τα τήρησαν. Ωστόσο, πόσο βοηθάει αυτή η συζήτηση άραγε; Καταλαβαίνω τον εντοπισμό του προβλήματος, αρχίζω όμως και προβληματίζομαι, όταν κάποιοι επικαλούνται την κόπωση ως άλλοθι. Ανησυχώ όταν αυτή η συζήτηση λειτουργεί ως ώθηση για μεγαλύτερη ανυπακοή, που με την σειρά της οδηγεί σε χιλιάδες νέα κρούσματα και αναζωπυρώσεις της διάδοσης του κορωνοϊού.

Κι όμως, οδεύουμε προς το τέλος. Έχουμε ένα μεγάλο όπλο, το εμβόλιο. Ήδη έχουν εμβολιαστεί έστω με μία δόση περίπου δύο εκατομμύρια Έλληνες. Ο ανακοινωθείς Προγραμματισμός προβλέπει άλλους 1,5 εκατομμύρια εμβολιασμούς μέχρι τέλη Απριλίου και άλλους τόσους μέχρι τέλη Μαΐου. Επομένως, οι επόμενες μέρες θα είναι και κρίσιμες, αλλά και ελπιδοφόρες ταυτόχρονα. Παράλληλα τα self tests είναι ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο για να προστατεύονται, έστω μερικώς, κάποιοι ευαίσθητοι χώροι. Ε, ας μη χύσουμε το γάλα από την καρδάρα λοιπόν!

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή Κυβέρνηση και Επιτροπή Επιστημόνων πρέπει να εκπέμψουν ένα ισχυρό μήνυμα ανασύνταξης. Το ίδιο και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Μόνο μ’ αυτή την προϋπόθεση είναι δυνατό να πείθεις την κοινή γνώμη. Εδώ, όμως, υπάρχουν προβλήματα. Η Επιτροπή θα πρέπει να εκπέμπει ένα και μοναδικό μήνυμα και τα μέλη της δεν είναι ανάγκη να συναγωνίζονται τους πολιτικούς σε τηλεοπτικές εμφανίσεις. Θα πρέπει να αποφασίζουν τις προτάσεις τους με υγειονομικά και μόνο κριτήρια και από κει και πέρα θα πρέπει να αποφεύγουν τις παλινωδίες και να μη θολώνουν από μόνοι τους το μήνυμα. Αυτό που συνέβη για τη λειτουργία του λιανεμπορίου σε Θεσσαλονίκη, Αχαΐα και Κοζάνη με την αλλαγή απόφασης μέσα σε δύο μέρες ήταν απερίγραπτο ουσιαστικό και επικοινωνιακό λάθος. Η Κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τις τελικές αποφάσεις συσταθμίζοντας τις προτάσεις των Επιστημόνων, αλλά και τις οικονομικές και κοινωνικές επιδράσεις τους. Οφείλει να παίρνει την πλήρη ευθύνη των τελικών αποφάσεων, χωρίς να κρύβεται. Οφείλει να δείχνει ότι έχει μία συγκεκριμένη στρατηγική που ξεδιπλώνει και δεν πορεύεται υπό την πίεση των καταστάσεων. Δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί χρειάζονταν περίπου δέκα μήνες για να μπουν στον στόλο της ΟΣΥ άλλα 300 λεωφορεία, ούτε γιατί αφού χρειάζονταν επιπλέον  γιατροί δεν προχώρησε πιο γρήγορα στις αναγκαίες προσλήψεις συμβασιούχων ιατρών. Δεν κατάλαβα γιατί λειτουργεί με διαρροές, ούτε γιατί δεν έκανε πιο νωρίς τον διαγωνισμό των self tests. Από την πλευρά τους κόμματα της αντιπολίτευσης δεν μπορεί –γιατί ισοδυναμεί με υπονόμευση – να ενθαρρύνουν συγκεντρώσεις, να τάσσονται υπέρ ανοίγματος, όταν υπάρχει lock down και υπέρκλεισίματος, όταν έχουμε μερικό άνοιγμα. Δεν μπορεί να είναι με όλους και με όλα, χαϊδεύοντας αυτιά.

Έτσι μόνο, μπορείς να μιλήσεις διαφορετικά με την κοινωνία. Να της πεις ότι πρέπει να δείξει υπευθυνότητα, ότι δεν μπορεί οι νέοι να κάνουν πάρτι τα βράδια και το πρωί οι γονείς τους να φωνάζουν για την πανδημία. Ότι δεν μπορεί να πετροβολούν αστυνομικούς, όταν πηγαίνουν να ελέγξουν πάρτι και μαζώξεις εκατοντάδων ανθρώπων σε πλατείες. Να πεις σε κάθε πολίτη ότι πρέπει με κουράγιο και ελπίδα να αυτοπροστατευθεί, να φοράει μάσκα, να κάνει self tests και να εμβολιαστεί όταν θα έρθει η ώρα του. Ότι έχει καθήκον να προστατεύσει τους γονείς του και τους φίλους τους. Να φωνάξεις ότι όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε, ενώ αν κάνει ο καθένας το δικό του, η συνέχεια μπορεί να είναι πολύ οδυνηρή υγειονομικά, οικονομικά και κοινωνικά, ανατροφοδοτώντας διαρκώς έναν φαύλο κύκλο. 

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΕΙ ΑΜΕΣΑ ΤΟΝ “ΚΟΦΤΗ” ΣΤΗΝ ΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΟΓΡΑΦΩΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΣΤΕ

Δήλωση μου για το άρθρο 24 του υπό συζήτηση Ν/Σ του Υπουργείο Δικαιοσύνης

Στο νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, που εισήχθη πρόσφατα στην αρμόδια επιτροπή της  Βουλής, στο άρθρο 24 προβλέπεται ο περιορισμός στον αριθμό των σελίδων των δικογράφων των ένδικων βοηθημάτων, των πρόσθετων λόγων και των υπομνημάτων που κατατίθενται στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Ουσιαστικά, πρόκειται για κόφτη 30 σελίδων στην έκταση των δικογράφων ενώπιον του ΣτΕ, απειλώντας με βαρύτατες κυρώσεις σε αντίθετη περίπτωση. Η κυβέρνηση δε φαίνεται να έχετε λάβει υπ’ όψιν καμία αντίδραση των αρμοδίων φορέων. Αντίθετα, με την αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου που παρουσιάστηκε, η προτεινόμενη διάταξη υπαγορεύτηκε από την παρατήρηση ότι όλο και συχνότερα κατατίθενται στο Συμβούλιο της Επικρατείας δικόγραφα υπερβολικού μεγέθους.

Τέτοιου είδους περιορισμοί, όμως, στα δικόγραφα ή την έκταση αυτών ή στις αγορεύσεις των πληρεξουσίων δικηγόρων, (σε συνέχεια και της πρόσφατης πρότασης περί του χρονικού περιορισμού της αγόρευσης ενώπιον του ΣΤΕ), κρίνονται μη σκόπιμοι και μάλιστα νομοθετικά, καθώς δεν συμβαδίζουν με την ευρωπαϊκή νομική μας παράδοση και το νομικό μας πολιτισμό ως προς τη δίκαιη δίκη και την παροχή αποτελεσματικής εννόμου προστασίας.

Η ρύθμιση αυτή έρχεται σε συνέχεια της αντισυνταγματικής επιβολής δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές αγωγές και την προσπάθεια να «εξαφανιστούν» μέσα σε τυπικούς λόγους και ασφυκτικές προθεσμίες οι υποθέσεις του Νόμου 3869/2010 του ΠΑΣΟΚ. Το μόνο συνεπές της συγκεκριμένης διάταξης που εισάγεται είναι το μοτίβο στην κυβερνητική πολιτική, που αποσκοπεί στον περιορισμό της «ενοχλητικής» πρόσβασης των πολιτών στην έννομη προστασία. Ενοχλητικής για την Κυβέρνησή, τις τράπεζες και τους πάσης φύσεως «επενδυτές».

Ενδεικτική είναι η αντίδραση της Συντονιστικής της Ολομέλειας των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδας, η οποία χαρακτηρίζει την προωθούμενη προς ψήφιση διάταξη, ως μία παράλογη πρωτοτυπία, που δύσκολα απαντάται σε άλλες έννομες τάξεις. 

Το Υπουργείο δεν έλαβε υπόψη ούτε καν τις περιπτώσεις εκείνες, κατά τις οποίες τα δικόγραφα αφορούν σε μεγάλο αριθμό διαδίκων για τον προσδιορισμό της ταυτότητας των οποίων, που όπως είναι ευκόλως κατανοητό, καθώς και για την ανάπτυξη των επιχειρημάτων και των ισχυρισμών τους, απαιτείται ένας πολύ μεγάλος αριθμός σελίδων.

Η δέσμευση του Υπουργού ότι θα ξαναδεί το ζήτημα κατόπιν της σκληρής πίεσης των κομμάτων της αντιπολίτευσης, και ειδικά του Κινήματος Αλλαγής, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και αναμένουμε να τη δούμε και να την κάνει πράξη στις επόμενες συνεδριάσεις της επιτροπής.

Μπορείτε, επίσης, να διαβάσετε τη δήλωση και στο:

Άρθρο στο site Μεταρρύθμιση για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων.

Άρθρο στο site «Μεταρρύθμιση» 30.07.2020

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων.

Η 30η Ιουλίου έχει καθιερωθεί από το 2013 ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, με πρωτοβουλία της ΟΗΕ, ώστε να αναδείξει την ανάγκη για πιο αποτελεσματικά μέτρα στην πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, ενός από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το γεγονός πως χρειαζόμαστε μία παγκόσμια ημέρα να μας υπενθυμίζει πως εκατομμύρια συνάνθρωποί μας πέφτουν θύματα της εκμετάλλευσης άλλων ανθρώπων απλώς και μόνο επειδή βρέθηκαν σε πιο ευάλωτη θέση από εκείνους είναι από μόνο του λυπηρό.

Ακόμη πιο λυπηρή είναι η αλήθεια των αριθμών. Σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση του ΟΗΕ, περισσότεροι από 27 εκατομμύρια άνθρωποι πέφτουν θύματα εμπορίας ανθρώπων κάθε χρόνο. Αναφερόμαστε σε ένα μαζικό, παγκόσμιας έκτασης , απάνθρωπο έγκλημα.

Ορισμένα στοιχεία που συνθέτουν αυτή την εικόνα της ντροπής:

–          Οι γυναίκες και τα κορίτσια αναλογούν ήδη σε ποσοστό πάνω από 70% των καταγεγραμμένων θυμάτων εμπορίας και σήμερα είναι μεταξύ αυτών που έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία. Οι γυναίκες και τα κορίτσια εξακολουθούν να είναι πιο ευάλωτα στην εμπορία ανθρώπων (68%), ενώ τα παιδιά αποτελούν σχεδόν το ένα τέταρτο των καταγεγραμμένων θυμάτων (23%).

–          Επίσης, σχεδόν μισά από τα καταγεγραμμένα θύματα (44%) είναι πολίτες της ΕΕ, με χώρες καταγωγής κυρίως τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, τις Κάτω Χώρες, την Πολωνία και τη Βουλγαρία. Τα υπόλοιπα θύματα (56%) προέρχονται κυρίως από Νιγηρία, Αλβανία, Βιετνάμ, Κίνα και Ερυθραία.

Η εμπορία για σεξουαλική εκμετάλλευση παραμένει η πιο διαδεδομένη μορφή (56%) και πλήττει κυρίως τις γυναίκες, σε ποσοστό 95%. Δεύτερη πιο διαδεδομένη μορφή εμπορίας ανθρώπων είναι αυτή με σκοπό την εργασιακή εκμετάλλευση (26%), που πλήττει κυρίως τους άνδρες (80%). Τέλος, σε ποσοστό 18% έχουν καταγραφεί άλλες μορφές εμπορίας όπως ο καταναγκαστικός γάμος, η αναγκαστική επαιτεία και η καταναγκαστική εγκληματικότητα.

Δυστυχώς η κρίση του Κορωνοϊού απέδειξε ανάμεσα στα άλλα, πως δεν υπάρχουν σύνορα στην διάχυση του κακού κι αόρατου εχθρού και των συνεπειών του. Η πανδημία COVID-19 αποκάλυψε και ενέτεινε πολλές παγκόσμιες ανισότητες, δημιούργησε νέα εμπόδια και άφησε εκατομμύρια άτομα εκτεθειμένα σε μεγαλύτερο κίνδυνο σεξουαλικής εκμετάλλευσης, καταναγκαστικής εργασίας, αναγκαστικού γάμου και άλλων εγκλημάτων.

Χρέος της Διεθνούς Κοινότητας , του Ο.Η.Ε και άλλων Διεθνών Οργανισμών είναι να σπάσουν το πέπλο της σιωπής, να πάρουν μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου , να επιφέρουν πλήγμα σε μία εμπορία τζίρου πολλών δις. ευρώ. Αποτελεί ντροπή να θυμόμαστε την έκταση του φαινομένου κάθε επέτειο και μετά να επικρατεί μία διεθνής συνενοχή. Αποτελεί ντροπή για όλους όσους έχουν την ευθύνη της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

 Χρέος κάθε Πολιτείας είναι:

-Να δώσει μέτρα και οδηγίες, που περιγράφουν τις διεξόδους και τις κατευθυντήριες γραμμές που υπάρχουν για την αντιμετώπιση της εμπορίας ανθρώπων με τη σύμπραξη ιδιωτικού και δημοσίου τομέα.

-Να δοθεί η δυνατότητα για άμεση πρόσβαση των θυμάτων σε υπηρεσίες υποστήριξης, ιατρικής και ψυχοκοινωνικής, να τους παρασχεθεί εθελούσια επιστροφή στη χώρα καταγωγής και επανένταξη εάν είναι δυνατόν.

– Να βελτιώσει τη συλλογή δεδομένων για καλύτερη παρακολούθηση και χάραξη πολιτικής ώστε να αναπτυχθούν μηχανισμοί προστασίας και αποτροπής περαιτέρω πρακτικών εκμετάλλευσης.

Αυτή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, ας δεσμευτούμε ότι θα εργαστούμε για τη δημιουργία μιας κοινωνίας και τη χάραξη οικονομικών πολιτικών που δεν αφήνουν κανέναν πίσω.

Το περίπλοκο ζήτημα της εμπορίας ανθρώπων μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο όταν οι πολιτικές πρωτοβουλίες υποστηρίζονται και ενισχύονται από τη συνεργασία και την τεχνογνωσία ανθρώπων που ασχολούνται εξειδικευμένα με αυτό το νοσηρό κοινωνικό φαινόμενο.

Τα κράτη μέλη της Ε.Ε. πρέπει να:

  1. Ποινικοποιήσουν τη δράση όσων χρησιμοποιούν εν γνώσει τους υπηρεσίες που παρέχονται από θύματα εμπορίας ανθρώπων, προκειμένου να καταπολεμηθεί η ατιμωρησία, εξασφαλίζοντας ότι όσοι εκμεταλλεύονται και καταχρώνται τα θύματα προσάγονται στη δικαιοσύνη.
  2. Λάβουν μέτρα που να αντιμετωπίζουν όλες τις πτυχές της αλυσίδας εμπορίας ανθρώπων.
  3. Αντιμετωπίσουν όλες τις μορφές εκμετάλλευσης και να εξασφαλίσουν ότι όλες οι κατηγορίες θυμάτων βρίσκονται στην πρώτη γραμμή δράσης και λαμβάνουν την ίδια προσοχή.
  4. Διασφαλίσουν ότι τα μέτρα ευαισθητοποίησης και κατάρτισης στοχεύουν και επιτυγχάνουν συγκεκριμένα αποτελέσματα, ιδίως όσον αφορά την πρόληψη.
  5. Ενισχύσουν τη διασυνοριακή επιβολή του νόμου και της δικαστικής συνεργασίας, εντός και εκτός της Ε.Ε.
  6. Ενισχύσουν την ικανότητα αναγνώρισης των θυμάτων.
  7. Παράσχουν στα θύματα ειδική βοήθεια και προστασία κατά φύλο και ηλικία.
  8. Βεβαιωθούν ότι υπάρχουν εργαλεία για τη διεκδίκηση αποζημίωσης από τα θύματα.
  9. Αντιμετωπίσουν την εμπορία ανθρώπων στο πλαίσιο της μετανάστευσης, συμπεριλαμβανομένης της αντιμετώπισης των ειδικών αναγκών των γυναικών και των κοριτσιών που διακινούνται για σεξουαλική εκμετάλλευση στην Ε.Ε.
  10. Διαθέσουν επαρκείς πόρους, χρησιμοποιώντας στον μέγιστο βαθμό τη διαθέσιμη χρηματοδότηση σε επίπεδο ΕΕ.

Ας ελπίσουμε η σημερινή ημέρα να είναι ημέρα αφύπνισης.

Ας προσπαθήσει, ο καθένας από το ρόλο που διαδραματίζει στην κοινωνία να αναλάβει ηχηρές και ουσιαστικές δράσεις, συνειδητοποιώντας την ατομική ευθύνη του προκειμένου να μην ενισχύουμε τα αγαθά και τις υπηρεσίες που παράγονται ως αποτέλεσμα της εμπορίας ανθρώπων

Ας προλάβουμε την εξάπλωση και διάδοση νέων φαινομένων εμπορίας αθώων ανθρώπινων ψυχών από τα αδηφάγα μυαλά και συμφέροντα των διακινητών τους, που αδίστακτα εκμεταλλεύονται ακόμη και μια παγκόσμια υγειονομική αλλά και οικονομική κρίση, ποινικοποιώντας όλες τις εκφάνσεις του human trafficking.

Είναι στο χέρι μας να κάνουμε πολλά και πρέπει να δράσουμε εδώ και τώρα

http://metarithmisi.gr/article-details.asp?id=38387