Με το Νομοσχέδιο δεν επιτυγχάνεται να παραμείνει στο επίκεντρο των νέων ρυθμίσεων το συμφέρον του παιδιού, όπως οφείλει να κάνει το οικογενειακό δίκαιο

Στην Ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τις τροποποιήσεις στο Οικογενειακό Δίκαιο, την Τετάρτη 19 Μαΐου2021, τοποθετήθηκε η ειδική αγορήτρια του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου.

Ξεκινώντας την ομιλία της, η βουλευτής αναφέρθηκε στον υπαρκτό πρόβλημα που υπάρχει και στην κοινωνική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, εξαιτίας κυρίως εσφαλμένης και ατεκμηρίωτης ερμηνείας και εφαρμογής του νόμου και με δικαστικές αποφάσεις φασόν.

Τόνισε ότι αυτό το νομοσχέδιο σε καμία απολύτως περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεταρρύθμιση, και κάλεσε για άλλη μία φορά τον Υπουργό να υιοθετήσει τις παρατηρήσεις που έγιναν για τα αρνητικά σημεία του κειμένου.

Η Nάντια Γιαννακοπούλου, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στο διακύβευμα της συνεπιμέλειας, δηλαδή την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, που θα έπρεπε να είναι η βασική αρχή του Οικογενειακού Δικαίου προς το συμφέρον του παιδιού.

Επιπλέον, η βουλευτής σχολίασε εντόνως τη δήλωση του Υπουργού Δικαιοσύνης, ο οποίος παραδέχτηκε ότι δεν διατήρησε το κείμενο που πρότεινε η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή που είχε συστήσει ο ίδιος. Και για αυτό, χαρακτηριστικό γεγονός αποτελεί ότι τις περισσότερες ενστάσεις τις έχουν ασκήσει μέλη της ίδιας της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής. Όπως σχολίασε και την έκθεση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής, την οποία χαρακτήρισε κόλαφο για το σχέδιο νόμου.

Επιπλέον, ως προς τη διαδικασία της διαβούλευσης, η κα Γιαννακοπούλου παρουσίασε τις δημόσιες καταγγελίες τόσο της Παιδοψυχιατρικής Εταιρείας Ελλάδας, όσο και θεσμικών γυναικείων οργανώσεων, για τις ψευδείς δηλώσεις του Υπουργείου να διαβουλευτεί με τους φορείς αυτούς.

Όπως, ανέφερε ότι και ο Συνήγορος του Πολίτη και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων εξέφρασαν σοβαρότατες επιφυλάξεις, όσον αφορά τα προβληματικά άρθρα του νομοσχεδίου, παρόλο που αναφέρει το Υπουργείο συνεχώς τη θετική τους στάση προς το σχέδιο νόμου.

Ανέφερε επίσης την  έκκληση από οκτώ ευρωπαϊκά και διεθνή δίκαια και εκατόν τέσσερις γυναικείες οργανώσεις, φορείς και συλλογικότητες από τριάντα χώρες που ζητούν από τον Πρωθυπουργό την παρέμβασή του, για να αποσυρθεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ως εξαιρετικά επικίνδυνο.

Δεν παρέλειψε δε να αναφερθεί και στο γεγονός του μεγάλου αριθμού σχολίων στη διαβούλευση. Συγκεκριμένα, τόνισε ότι: «Είναι τουλάχιστον κωμικοτραγικό να αναφέρεστε σε αυτά τα σχόλια, όταν η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν πανομοιότυπα μηνύματα, τα οποία στελνόντουσαν καρά ριπάς –copy-paste- και απλά προερχόντουσαν από διαφορετικούς χρήστες. Είναι πραγματικά άξιο αναφοράς αυτό για την εξαγωγή συμπερασμάτων;»

Συγκεκριμένα, ως προς τα άρθρα του νομοσχεδίου, επανήλθε με τις έντονες αντιδράσεις, τις οποίες είχε εκφράσει αναλυτικά και στην επί των άρθρων συζήτηση, λέγοντας ότι:

·                     Στο άρθρο 1513 το «εξακολουθούν» είναι ψευδέστατο, αναληθέστατο. Όλοι οι φορείς, ο Συνήγορος του Πολίτη, η νομοπαρασκευαστική επιτροπή και η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής. είπαν ότι με αυτόν τον τρόπο εισάγεται από το παράθυρο η υποχρεωτική, ισόχρονη συνεπιμέλεια.

·                     Για το 1520 και το τεκμήριο του ενός τρίτου (1/3) του συνολικού χρόνου, το οποίο καταψηφίστηκε με 15-3 από τη προπαρασκευαστική επιτροπή, ανέλυσε την νομική χρήση του «τεκμαίρεται», και την παρατήρηση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής για την έλλειψη ορισμού του συνολικού χρόνου.

·                     Για το άρθρο 14, όσον αφορά στα θέματα της ενδοοικογενειακής βίας, ζητείται η κατ’ εξαίρεση από όλες τις άλλες περιπτώσεις οριστική δικαστική απόφαση, αφήνοντας έτσι ανήλικα παιδιά στο έλεος δραστών ενδοοικογενειακής βίας από δύο έως πέντε χρόνια. Στο άρθρο αυτό, το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας έθιξε το ιδιαίτερο θέμα που ανακύπτει ειδικά με τις γυναίκες πρόσφυγες, με τις μετανάστριες, με τις γυναίκες αιτούντες ασύλου τονίζοντας ότι οι μητέρες καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα τεράστιο πρόβλημα γι’ αυτές σε ένα ιδιαίτερα περίπλοκο δικαστικό σύστημα με πολύ υψηλά νομικά κόστη και σημαντικά κενά στις υπηρεσίες διερμηνείας.

Απευθυνόμενη προς τον Υπουργό ζήτησε μέχρι την τελευταία στιγμή την επεξεργασία του σχεδίου νόμου εκ νέου, διότι η χώρα θα βρεθεί απέναντι σε παραβιάσεις πολλών διεθνών συμβάσεων και κανονισμών, όπως η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, όπως η Ευρωπαϊκή Οδηγία για τα δικαιώματα των θυμάτων, όπως η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που καταπατάται βάναυσα με το άρθρο 1532.

Κλείνοντας, παρέθεσε ότι η ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ζητήματος οφείλει να να στηρίζεται στο τρίπτυχο «πρόληψη, υποστήριξη, αρωγή και αντιμετώπιση» και η επιτυχία αυτή θα έρθει μόνο μέσα από την λειτουργία οικογενειακού δικαστηρίου. Με αφορμή και την έκθεση της Εταιρείας Οικογενειακού Δικαίου, το 2013, και το σχέδιο το οποίο συνέταξε, έστειλε μήνυμα προς τον Υπουργό ότι δεν αποτελεί ουτοπική παρέμβαση μας. Ανέλυσε το βασικό πλαίσιο και δεσμεύθηκε ότι το Κίνημα Αλλαγής θα καταθέσει σε πολύ σύντομο πρόταση νόμου για το θέμα της δημιουργίας μιας οργανωμένης, σύγχρονης και αποτελεσματικής δομής.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε το βίντεο της τοποθέτησης στο:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Κύριε Πρόεδρε, κύριοι Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα ήθελα να ξεκινήσω και εγώ τη σημερινή μου ομιλία αναφερόμενη στη σημερινή ημέρα. Σήμερα, 19 Μαΐου 2021, συμπληρώνουμε εκατόν δύο χρόνια από τον αφανισμό των Ελλήνων του Πόντου και των Ποντίων συνολικά και υποκλινόμαστε με σεβασμό. Υποκλινόμαστε με σεβασμό στη μνήμη τους, στη μνήμη των τριακοσίων πενήντα τριών χιλιάδων σφαγιασθέντων Ποντίων, που το ιστορικό μας χρέος και το ελάχιστο καθήκον επιτάσσει να διατηρούμε ζωντανή τη μνήμη τους.

Στο νομοσχέδιο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τώρα. Θα ξεκινήσω για τρίτη συνεχόμενη φορά την ομιλία μου με την εξής προτροπή προς τον κύριο Υπουργό και πλέον, στο συμπέρασμα, θα έλεγα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι: Μακάρι η συζήτηση αυτή για το τόσο ευαίσθητο αυτό ζήτημα να γινόταν κάτω από άλλα δεδομένα και να ερχόμασταν όλοι, όλες οι πτέρυγες σήμερα της Βουλής εδώ, για να στηρίξουμε τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο οικογενειακό δίκαιο.

Γιατί, κύριε Υπουργέ, το έχω πει επανειλημμένως σε όλες τις ομιλίες μου στις Επιτροπές, μία είναι η αλήθεια. Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να είναι κατά, δεν μπορεί να είναι απέναντι της από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, μετά τη λύση του γάμου. Όλοι προτιμούν ένα χωρισμένο ζευγάρι να μεγαλώνει το παιδί τους με κοινή φροντίδα και ευθύνη και η συνεπιμέλεια υποδεικνύει και υπογραμμίζει τόσο στο παιδί, όσο και στο κοινωνικό σύνολο της γονικής συνυπευθυνότητας, πέραν των διαφωνιών και του παραγκωνισμού των διενέξεων, για το καλό του παιδιού, ενώ, αν θέλετε, ενέχει και μια υψηλή, συμβολική, κοινωνική, προσωπική και συναισθηματική αξία.

Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, λοιπόν, το οποίο φέρνετε, κύριε Υπουργέ, θα μπορούσε να είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις, σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, αφού η τελευταία μεταρρύθμιση έγινε το 1983 από το ΠΑΣΟΚ και από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Ήταν η πιο προοδευτική μεταρρύθμιση που είχε γίνει και πραγματικά, νιώθω πολύ χαρούμενη και περήφανη για την παράταξή μου, γιατί σύσσωμες οι πτέρυγες στο ελληνικό Κοινοβούλιο, αλλά και οι φορείς στην ακρόασή τους, αναγνώρισαν την τεράστια σημασία εκείνης της μεταρρύθμισης, η οποία προέβλεπε, μεταξύ άλλων, ήδη από το 1983 ότι η γονική μέριμνα θα ασκούνταν, πλέον, από κοινού και από τους δύο γονείς, σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου ο πατέρας και ο σύζυγος ήταν ο απολύτως κυρίαρχος.

Θα μπορούσε, επίσης, το νομοσχέδιο το οποίο μας φέρνετε να είναι μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για περαιτέρω ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης που υπογράφηκε δέκα χρόνια πριν για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.

Όμως, δυστυχώς, το νομοσχέδιο, το οποίο φέρνετε, χάνει αυτή την ευκαιρία. Δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες. Δεν καταφέρνει να παραμείνει στο επίκεντρο των νέων ρυθμίσεων το συμφέρον του παιδιού, όπως οφείλει να είναι το οικογενειακό δίκαιο.

Το πρόβλημα -το είπαμε πολλές φορές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι- είναι υπαρκτό και είναι αναμφίβολο. Εξαιτίας κυρίως εσφαλμένης και ατεκμηρίωτης ερμηνείας και εφαρμογής του νόμου, με δικαστικές αποφάσεις φασόν, έχει δημιουργηθεί ένα σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο, αυτό του αποκλεισμού του ενός γονέα, συνήθως -ναι- του πατέρα, από την επικοινωνία, από την επιμέλειά του με το τέκνο του.

Και η κατάσταση βεβαίως μπορεί να επιδράσει με πολύ άσχημο τρόπο στην ψυχολογική κατάσταση του παιδιού και στη μετέπειτα εξέλιξή του ως ατόμου. Η απονομή δικαιοσύνης, ναι, μέχρι στιγμής έχει γίνει με ένα τυφλό μοντέλο, αν θέλετε, τυφλής αντιδικίας, χωρίς ενθάρρυνση της διαπραγμάτευσης και κατά κανόνα χωρίς τη διατύπωση ειδικής γνώμης από επιστήμονες, από ειδικούς, με αποτέλεσμα οι ανθρώπινες σχέσεις να οδηγούνται σε αδιέξοδο.

Δυστυχώς, όμως, αυτό το νομοσχέδιο σε καμία απολύτως περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μεταρρύθμιση, σε καμία απολύτως περίπτωση έτσι όπως είναι τώρα. Σας καλούμε μέχρι και την τελευταία στιγμή να μας ακούσετε όλους και να κάνετε αλλαγές. Αυτό το νομοσχέδιο έτσι όπως είναι τώρα δεν μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματα.

Η νομοθετική σας πρωτοβουλία όφειλε να λειτουργήσει ως μια μεγάλη πρόκληση για ριζικές αλλαγές και για πιο αποτελεσματικές λύσεις στη δικαστική προσέγγιση. Εκεί πέρα είναι το πρόβλημα, κύριε Τσιάρα, και κυρίως στο δικονομικό πλαίσιο εφαρμογής του Οικογενειακού Δικαίου και αυτών των τόσο ευαίσθητων θεμάτων.

Η από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας –αυτό είναι το διακύβευμα της λεγόμενης συνεπιμέλειας- οφείλει να αποτελεί βασική αρχή του Οικογενειακού Δικαίου προς το συμφέρον του παιδιού, εξαιρουμένων βεβαίως των περιπτώσεων κακοποιητικών συμπεριφορών ή ακαταλληλότητος του ενός γονέα. Η συνεπιμέλεια, λοιπόν, οφείλει να είναι μία υπεύθυνη, οφείλει να είναι μία συναινετική –για να μπορεί να λειτουργήσει- επιλογή υπέρ του συμφέροντος του παιδιού.

Όμως, τι γίνεται, όταν αυτή δεν συμφωνείται; Μπορεί να επιβληθεί με τρόπο υποχρεωτικό; Μπορεί να επιβληθεί με αριθμητικά καλούπια, όπως επιχειρείται; Μπορεί να επιβληθεί με αυθαίρετες ποσοστώσεις του στυλ του ενός τρίτου (1/3);

Και ενώ θα μπορούσατε με αυτό το νομοσχέδιο να κάνετε ένα θετικό βήμα, δυστυχώς, κάνετε ένα μετέωρο βήμα. Δεν καταφέρατε να αποφύγετε ούτε τις στρεβλώσεις ούτε τις εσφαλμένες προβλέψεις, οι οποίες έχουν προκαλέσει πολύ εύλογες αντιδράσεις από τους νομικούς και από τους επιστημονικούς κύκλους. Και το κυριότερο δεν παρέχεται καμία δικονομική εγγύηση για το πώς ακριβώς θα εφαρμοστεί στην πράξη –εκεί πέρα είναι το πρόβλημα, κύριε Τσιάρα!- χωρίς να προκαλείται επίταση της αντιδικίας και πολλαπλασιασμό των σχετικών δικών. Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο!

Με λίγα λόγια, οι καλές προθέσεις στην πολιτική –και το ξέρουμε όλοι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι- ποτέ δεν ήταν αρκετές, καθώς πρέπει πάντα να συνοδεύονται από ρεαλισμό και ολιστική και όχι επιλεκτική, όπως κάνετε, μεταρρυθμιστική τόλμη. Και με αυτό το περιεχόμενο και ιδίως με το τεκμήριο κατανομής της γονικής μέριμνας με το παντελώς αυθαίρετο ένα τρίτο (1/3) αναμένεται να δημιουργήσετε πολύ περισσότερα προβλήματα από αυτά τα οποία καλείστε να λύσετε.

Τι κάνατε; Και το καταγγείλαμε διαρκώς σε όλες τις επιτροπές. Καταρχάς, αποφασίσατε να αγνοήσετε τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή, που εσείς ο ίδιος συγκροτήσατε για να λυθεί το ζήτημα. Δεν ακούσατε τη νομοπαρασκευαστική επιτροπή, που συμμετείχαν δικαστές, συμμετείχαν καθηγητές, συμμετείχαν δικηγόροι και άλλοι επιστήμονες.

Παραδεχθήκατε ότι ουσιαστικά ξαναγράψατε μόνος σας το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου και είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι τις περισσότερες ενστάσεις τις έχουν ασκήσει μέλη της ίδιας της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής, όπως για παράδειγμα το τεκμήριο του ενός τρίτου (1/3) του χρόνου, το οποίο καταψηφίστηκε όπως ειπώθηκε στους φορείς από την επιτροπή με 15-3.

Η δε έκθεση της Επιστημονικής Επιτροπής της Βουλής είναι ένας κόλαφος – κόλαφος πραγματικός!- γι’ αυτά τα οποία φέρνετε και για τον τρόπο με τον οποίο επιχειρήσατε να δικαιολογήσετε αυτά τα οποία φέρνετε στις προηγούμενες επιτροπές.

Σήμερα λοιπόν, έρχεστε και μας λέτε και μας κουνάτε και το δάχτυλο κύριε Τσιάρα ότι πρέπει να συναινέσουμε. Βεβαίως θέλουμε να συναινέσουμε, αλλά σε τι; Σε κάτι το οποίο εσείς αρνηθήκατε να διαβουλευθείτε με την κοινωνία των πολιτών, αρνηθήκατε να διαβουλευτείτε με φορείς που έχουν αντικείμενο τη στήριξη και την προστασία των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας; Φανταστείτε να μην είχαμε και το ελληνικό «metoo» τι θα κάνατε τότε!

Επιχειρήσατε να μην διαβουλευτείτε, όταν έπρεπε, με δικαστές, δικηγόρους, ψυχιάτρους και λοιπούς επιστημονικούς φορείς. Και είναι απαράδεκτο και είναι και αυτό κόλαφος το ότι βγήκαν οι ίδιοι οι φορείς και σας διέψευσαν, κύριε Υπουργέ, όταν δηλώνατε ότι διαβουλευθήκατε μαζί τους και όπως γράφεται ψευδέστατα και αναληθέστατα και στην έκθεση συνεπειών αυτού του νόμου.

Το κατήγγειλαν με δημόσιες παρεμβάσεις η Παιδοψυχιατρική Εταιρεία Ελλάδας, αλλά και θεσμικές γυναικείες οργανώσεις. Ο δε Συνήγορος του Πολίτη και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων που αναφέρεστε τακτικότατα για τη δήθεν υποστήριξή τους στο νομοσχέδιό σας εξέφρασαν σοβαρότατες επιφυλάξεις, όσον αφορά τα προβληματικά άρθρα του νομοσχεδίου. Γιατί; Διότι επιλέξατε να συνδιαλλαγείτε μονόπλευρα, μόνο με τη μία πλευρά, μόνο με το λόμπι των χωρισμένων μπαμπάδων, και να παρακάμψετε όλες τις γυναικείες οργανώσεις.

Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η έκκληση από οκτώ ευρωπαϊκά και διεθνή δίκαια και εκατόν τέσσερις γυναικείες οργανώσεις, φορείς και συλλογικότητες από τριάντα χώρες –από τριάντα χώρες, το τονίζω- που ζητούν από τον Πρωθυπουργό την παρέμβασή του, για να αποσυρθεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο ως εξαιρετικά επικίνδυνο και θέλω να το καταθέσω για τα Πρακτικά.

Επίσης, θα ήθελα να αναφερθώ και στην ικανοποίηση σας για τον τεράστιο, όπως είπατε, θετικό αριθμό σχολίων στη διαβούλευση. Τα είπε και η κ. Γιαννάκου, τα είπαμε όλοι οι Βουλευτές που μιλήσαμε στις επιτροπές. Είναι τουλάχιστον κωμικοτραγικό να αναφέρεστε σε αυτά τα σχόλια, όταν η συντριπτική πλειοψηφία τους ήταν πανομοιότυπα μηνύματα, τα οποία στελνόντουσαν καρά ριπάς –copy-paste- και απλά προερχόντουσαν από διαφορετικούς χρήστες. Είναι πραγματικά άξιο αναφοράς αυτό για την εξαγωγή συμπερασμάτων;

Όσον αφορά τώρα την ουσία του νομοσχεδίου, στο άρθρο 1513 το «εξακολουθούν» είναι ψευδέστατο, αναληθέστατο. Οφείλετε να το διαγράψετε και σας ζητήσαμε και σας ζητούμε και εξακολουθούμε να σας ζητάμε την αφαίρεση της λέξης «εξίσου». Σας το είπαμε εμείς, σας το είπαν οι φορείς, όλοι οι φορείς και ο Συνήγορος του Πολίτη. Σας το λέει η νομοπαρασκευαστική επιτροπή. Σας το είπε η Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής.

Αναρωτιέμαι για ποιο λόγο δεν ακούτε. Γιατί όλοι, μα όλοι, σας είπαν ότι με αυτόν τον τρόπο εισάγετε από το παράθυρο την υποχρεωτική, ισόχρονη συνεπιμέλεια, άσκηση γονικής μέριμνας. Είστε ο μόνος, ο μόνος από όλους, που επιμένετε ότι δεν γίνεται αυτό με το «εξίσου»! Αυτή η εμμονή δημιουργεί πολύ σοβαρά ερωτηματικά, κύριε Υπουργέ, και καλείστε να δώσετε σοβαρές απαντήσεις και όχι υπεκφυγές.

Για το 1520 και το τεκμήριο του ενός τρίτου (1/3) του συνολικού χρόνου, το οποίο καταψηφίστηκε –επαναλαμβάνω- με 15-3 από τη προπαρασκευαστική επιτροπή, αυτό το γεγονός –δηλαδή το 15-3- δεν σας έκανε να προβληματιστείτε; Και εκτός αυτού, σας είπα ότι το «τεκμαίρεται» χρησιμοποιείται στη νομική επιστήμη –εσείς, εντάξει, δεν χρειάζεται να το ξέρετε, οι σύμβουλοί σας δεν το ξέρουν;- για τη διάγνωση και αναγνώριση εννόμων συνεπειών ή πραγματικών περιστατικών που την στοιχειοθετούν και όχι για τη διάπλαση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.

Επιπλέον –και σας το λέει και η Επιστημονική Επιτροπή της Βουλής- ποιος είναι ο συνολικός χρόνος και πώς θα τον επιλέξει ο εκάστοτε δικαστής; Ορίστε το. Ορίστε το! Μην κάνετε τόσο μεγάλα νομικά λάθη που θα έχουν τεράστιες, δυστυχώς, συνέπειες.

Ως προς το άρθρο 14, το έχω αναλύσει και σε όλες τις προηγούμενες τοποθετήσεις μου, και σε αυτό το άρθρο αφήνονται αιωρούμενα συμπεράσματα.

Όσον αφορά στα θέματα της ενδοοικογενειακής βίας, ζητάτε κατ’ εξαίρεση για κάτι τόσο σοβαρό, που αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα της ελληνικής κοινωνίας και υποτίθεται της Κυβέρνησής σας και υποτίθεται του Πρωθυπουργού του κ. Μητσοτάκη –αν και με αυτά που φέρνετε, δεν φαίνεται κάτι τέτοιο-, ζητάτε, λοιπόν, κατ’ εξαίρεση από όλες τις άλλες περιπτώσεις οριστική δικαστική απόφαση, αφήνοντας έτσι ανήλικα παιδιά στο έλεος δραστών ενδοοικογενειακής βίας από δύο έως πέντε χρόνια.

Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας έθιξε πολύ σωστά –και πρέπει να ακουστεί σ’ αυτή την Αίθουσα- το ιδιαίτερο θέμα που ανακύπτει ειδικά με τις γυναίκες πρόσφυγες, με τις μετανάστριες, με τις γυναίκες αιτούντες ασύλου τονίζοντας ότι οι μητέρες αυτές ειδικά με το συγκεκριμένο άρθρο καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα τεράστιο πρόβλημα γι’ αυτές σε ένα ιδιαίτερα περίπλοκο δικαστικό σύστημα με πολύ υψηλά νομικά κόστη και σημαντικά κενά στις υπηρεσίες διερμηνείας. Το καταθέτω και αυτό για τα Πρακτικά.

Κύριε Υπουργέ, πρέπει έστω και τώρα, σας το ζητούμε και θα σας το ζητούμε μέχρι την τελευταία στιγμή που θα γίνει η συζήτηση στην Ολομέλεια, να επεξεργαστείτε το σχέδιο νόμου εκ νέου και πριν να είναι αργά από τη θεσμική θέση που κατέχετε να προστατέψετε τη χώρα μας, κατ’ αρχάς, γιατί θα βρεθείτε αντιμέτωποι με παραβιάσεις πολλών διεθνών συμβάσεων και κανονισμών, όπως η Σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού, όπως η Ευρωπαϊκή Οδηγία για τα δικαιώματα των θυμάτων, όπως η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης που καταπατάται βάναυσα με το άρθρο 1532. Σας είπα ότι η ολιστική αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος οφείλει να είναι ολοκληρωμένη και να στηρίζεται στο τρίπτυχο «πρόληψη, υποστήριξη, αρωγή και αντιμετώπιση». Για να επιτευχθεί αυτό το τρίπτυχο, χρειάζεται η λειτουργία οικογενειακού δικαστηρίου.

Η έκθεση της Εταιρείας Οικογενειακού Δικαίου έπειτα από το πρώτο πανελλήνιο επιστημονικό συνέδριο που έκανε το 2013 και το σχέδιο το οποίο συνέταξε, αποτελεί την καλύτερη απάντηση προς τα εσάς, κύριε Υπουργέ, ότι αυτά που λέμε είναι δήθεν ουτοπικές παρεμβάσεις μας. Αναρωτιέμαι και σας απευθύνω την εξής ερώτηση και ζητάω απάντηση στην ομιλία σας, κύριε Υπουργέ. Μην το ξεχάσετε. Είναι σε γνώση σας η έκθεση αυτή και το σχέδιο νόμου που σας κατέθεσε, όπως λέει η Εταιρεία Οικογενειακού Δικαίου; Την γνωρίζατε; Την καταθέτω στα Πρακτικά και για τους συναδέλφους.

Προς ενημέρωση όλων, γιατί εμείς είμαστε εδώ για να συζητήσουμε πάνω σε αυτό, θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί μια εξαιρετική βάση συζήτησης για το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του οικογενειακού δικαστηρίου, κάτι στο οποίο πιστεύουμε αταλάντευτα και αποτελεί πρότασή μας εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε.

Καμία μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου δεν μπορεί να πετύχει χωρίς το κατάλληλο δικονομικό πλαίσιο. Πρέπει να γίνει σαφές. Το ΠΑΣΟΚ διαχρονικά στήριζε και στηρίζει την ίδρυση αυτής της νέας δικαστικής δομής, που είναι η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την ορθή, τη δίκαιη ερμηνεία του νόμου κατά περίπτωση σε κάθε οικογένεια, σε κάθε παιδί με προβάδισμα το συμφέρον του παιδιού και της οικογένειας. Εμείς έχουμε επεξεργαστεί πολιτική πρόταση για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου με κομβικό στοιχείο την ίδρυση οικογενειακού δικαστηρίου, για την οποία ήδη από το 2014 έχει καταρτιστεί σχετικό κείμενο. Η Νέα Δημοκρατία, δυστυχώς και μετά το 2012, στο πλαίσιο της τότε συγκυβέρνησης, δεν επέτρεψε στη μεταρρύθμιση αυτή να πάρει σάρκα και οστά. Δυστυχώς, το ίδιο συνέχισε και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι μετέπειτα κυβερνήσεις, αν και γνώριζαν τη συγκεκριμένη πρόταση.

Εμείς, λοιπόν, σήμερα επανερχόμαστε. Σας ζητούμε προσωπικά, κύριε Υπουργέ, να το λάβετε πολύ σοβαρά υπ’ όψιν. Επιφυλασσόμαστε σε πολύ σύντομο χρόνο να καταθέσουμε πρόταση νόμου για το θέμα της δημιουργίας μιας οργανωμένης, σύγχρονης και αποτελεσματικής δομής, γιατί μόνο έτσι μπορεί να δοθεί λύση εξατομικευμένη, ορθή και δίκαιη. Έτσι μόνο μπορεί η Ελλάδα να ακολουθήσει τα παραδείγματα άλλων κρατών, όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία, ο Καναδάς η Γαλλία και το Βέλγιο, με μεγάλα ποσοστά επιτυχίας της εξωδικαστικής μεθόδου επίλυσης. Αυτό θα ήταν μία θετική τολμηρή μεταρρυθμιστική πρόταση. Αυτό το οποίο σας λέμε, σας το ζητούμε, το καταθέτουμε, αλλά και αυτό το οποίο πραγματικά, πέρα από τις αντιδικίες μαμάδων-μπαμπάδων, πέρα από τις πιέσεις ομάδων πίεσης, θα μπορέσει να επιτελέσει αυτό το οποίο οφείλει να κάνει το Οικογενειακό Δίκαιο: Να ικανοποιήσει με τον καλύτερο τρόπο το αληθινό συμφέρον του παιδιού.

Σας καλώ λοιπόν και πάλι την ύστατη στιγμή να λάβετε πολύ σοβαρά υπ’ όψιν τις προτάσεις μας, αν και δυστυχώς οφείλω να ομολογήσω ότι μέχρι στιγμής δεν βλέπουμε τη διάθεση σας να τακτοποιήσετε τα κακώς κείμενα και να υιοθετήσετε τις αλλαγές που σας τέθηκαν από σύσσωμη την Αντιπολίτευση και την πλειοψηφία των φορέων. Θα αναμένουμε και θα τοποθετηθούμε στην πορεία της συζήτησης.

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Σήμερα είναι ημέρα Εθνικής Μνήμης. Σήμερα όλοι οι Έλληνες υποκλινόμαστε με σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας των Ποντίων. Πάνω από ένα αιώνα από τη Γενοκτονία των Ποντίων η ιστορική μνήμη μένει ζωντανή. Σήμερα είναι ημέρα υπενθύμισης μίας από τις πιο κτηνώδεις, απάνθρωπες στιγμές εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων με βάση Σχέδιο εθνοκάθαρσης, μέσα σε κλίμα μίσους, φανατισμού, μισαλλοδοξίας.

Ο ελάχιστος φόρος τιμής που μπορεί να αποδοθεί στους 353.000 σφαγιασθέντες  Έλληνες, που δολοφονήθηκαν και στους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που ξεριζώθηκαν από τις πατρογονικές τους εστίες, μια απάνθρωπης εθνοκάθαρσης από τους Νεότουρκους και Κεμαλικούς  είναι να διατηρήσουμε ζωντανή την μνήμη τους είναι να  διατηρήσουμε ζωντανά τα ήθη και τα έθιμά τους, τη μοναδική κουλτούρα τους.

Στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 ήταν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. που με νόμο αναγνώρισε την Γενοκτονία των Ποντίων και συμβολικά ορίστηκε η 19η Μαΐου (ημέρα άφιξης του Μουσταφά Κεμάλ στην Τραπεζούντα) ως ημέρα μνήμης.  Ήταν μία Ιστορική Πρωτοβουλία για να μην ξεχάσουμε την καταστροφή και τον ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου.

Χρέος μας όλων μας είναι να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε, ανεξαρτήτως κομματικών πεποιθήσεων, για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, αφού μόνο μέσα από την αποδοχή της ιστορικής αλήθειας μπορεί να υπάρξει ειλικρινής συνεργασία ανάμεσα στους λαούς. Η γνώση της ιστορίας δεν αποτελεί μόνο χρέος προς όλους εκείνους που θυσιάστηκαν, αλλά και ισχυρό θεμέλιο για την οικοδόμηση ενός πιο σταθερού και ειρηνικού μέλλοντος. Το διαρκές αίτημα για την ιστορική αποκατάσταση και διεθνή αναγνώριση του διωγμού των Ποντίων, είναι σήμερα πιο επιτακτικό από ποτέ, βλέποντας την αναθεωρητική στρατηγική που προσπαθεί να επιβάλλει η Τουρκία.

Η σημερινή συγκυρία, μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή ώστε η Κυβέρνηση να προβεί σε συγκεκριμένες πολιτικές ενέργειες για τη Διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των Ποντίων προσδίδοντας σε αυτή την ημέρα το νόημα που της αξίζει.

Ο Ποντιακός Ελληνισμός, σύσσωμος ο απανταχού Ελληνισμός δεν ξεχνά.

EΛΛΑΔΑ – ΤΟΥΡΚΙΑ: ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ – ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ

Οι διαφορές μας με την Τουρκία δεν είναι σημερινές.

Η Τουρκία για μισό αιώνα περίπου σταθερά αμφισβητεί Διεθνείς Συνθήκες, προωθεί στην πράξη με μεθόδους και πρακτικές διεκδικήσεις που αντίκεινται στις θεμελιώδεις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, προκαλεί, απειλεί με πόλεμο, παραβιάζει τον εναέριο χώρο και επιχειρεί προκλητικές παρουσίες για έρευνες σε θαλάσσιες ζώνες.

Την τελευταία δεκαετία ζούμε μια νέο-οθωμανική έκρηξη διαθέτοντας ένα αυταρχικό ηγέτη που έχει οδηγήσει σε διαρκή ένταση. Τα γεγονότα του Έβρου αλλά και όσα συνέβαιναν το Καλοκαίρι πέρυσι στο Αιγαίο, όπως και η προκλητική ρητορική μας έφτασαν συχνά κοντά σε θερμό ή και πολεμικό επεισόδιο. Άρα αναφερόμαστε σε μια ένταση που δεν είναι περιστασιακή ή στιγμιαία, αλλά σταθερή στρατηγική που οδηγεί συχνά σε φάσεις παροξυσμού.

Η Τουρκία ήθελε και θέλει να διαδραματίσει ρόλο Περιφερειακής Δύναμης και γι’ αυτό έχει διαμορφώσει αναθεωρητική στρατηγική σ’ όλα τα σύνορά της. Ο σχεδιασμός του  με  οικονομικές, στρατιωτικές και θρησκευτικού τύπου κινήσεις στον αραβικό κόσμο, στην Αφρική, στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή απαιτούν συνεχή παρακολούθηση, καίριες κινήσεις εκ μέρους μας που να ακυρώνουν όλα τα τετελεσμένα που επιδιώκει να δημιουργήσει.

Βρισκόμαστε πια σε μια νέα φάση όπου ο κ. Ερντογάν δεν αισθάνεται και ιδιαίτερα άνετα. Μετά την έκρηξη μεγαλείου, την επίδειξη πυγμής και αποσταθεροποίησης στην Ανατολική Μεσόγειο, ήρθε η ώρα του φόβου και της απομόνωσης τη στιγμή που η Τουρκία κλυδωνίζεται επιπλέον από μια βαθειά οικονομική κρίση.

 Υπάρχει πλέον ένα νέο διεθνές  σκηνικό.

–        Η ήττα Τραμπ και η εκλογή Μπάιντεν τον φέρνει μπροστά σε μια Αμερική που ήδη του έχει στείλει σκληρά μηνύματα (Τον έβγαλε από το Πρόγραμμα των F-35, αναγνώρισε την γενοκτονία των Αρμενίων, έχουν τεθεί με αυστηρότητα τα προβλήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων κα).

–        Η επικείμενη αποχώρηση της Άνγκελα Μέρκελ και η αλματώδης άνοδος των Πράσινων, τον φέρνει αντιμέτωπο με την πλήρη αβεβαιότητα για την επομένη μέρα στις γερμανο- τουρκικές και κατ’ επέκταση και στις ευρωτουρκικές σχέσεις. 

–         Αντιμετωπίζει την επιφύλαξη και καχυποψία του αραβικού κόσμου, τόσο στις σχέσεις του με την Αίγυπτο, αλλά πλέον και με τη Σαουδική Αραβία. 

Αυτό δεν φαίνεται να εμποδίζει τον κ. Ερντογάν από την προώθηση ενός καλά οργανωμένου σχεδίου προπαγάνδας και έντασης.

Είναι φανερό ότι ο κ. Ερντογάν από την μία προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην ανάγκη να κάνει κινήσεις καλής θέλησης απέναντι στις Η.Π.Α, στην αποφυγή δυσάρεστων αποφάσεων από την Ε.Ε, το κλείσιμο μετώπων, αλλά και τον αποπροσανατολισμό από την άθλια κατάσταση στο εσωτερικό είτε με ένταση των χτυπημάτων κατά των Κούρδων και την Συρία, είτε μέσω της σκλήρυνσης της στάσης της στο Κυπριακό.

Η άτυπη πενταμερής στην πραγματικότητα αποτέλεσε μια πλατφόρμα όπου για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά παρουσιάστηκε ενώπιον του Γ.Γ. του ΟΗΕ και των λοιπών εγγυητριών δυνάμεων, ένα σχέδιο διχοτόμησης του νησιού. Η Κύπρος αποτελεί κόκκινη γραμμή πίσω από την οποία η τουρκική επιθετικότητα δεν υποχωρεί και στους επόμενους μήνες ίσως υπάρξουν περαιτέρω προκλήσεις.

Ο Ιούνιος είναι ούτως ή άλλως ένας μήνας σημαντικός καθώς έως τότε η Άγκυρα και η Κομισιόν θα πρέπει να καταλήξουν σε μια συμφωνία που θα αντικαταστήσει η δήλωση του Μαρτίου 2016 για το Προσφυγικό. Είναι το μόνο ίσως σημείο στο οποίο οι ευρωτουρκικές σχέσεις μπορεί να παρουσιάσουν κάποιο σημείο προς τα εμπρός.

Επιπλέον ως προς το θέμα της Ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, η Εθνική θέση είναι γνωστή και σαφής. Η Ελλάδα αποτελεί συνεπή και ειλικρινή υποστηρικτή της ευρωπαϊκής πορείας της γείτονος χώρας, γιατί θεωρεί ότι η Ε.Ε είναι καταλύτης για την περιφερειακή σταθερότητα και ανάπτυξη, αφού βέβαια εκπληρωθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις που έχουν τεθεί, θα είναι επωφελής για την ίδια, την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή.

Θεμελιώδης προϋπόθεση για την ένταξη είναι η έγκαιρη πλήρωση των ενταξιακών κριτηρίων μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται ο σεβασμός της αρχής καλής γειτονίας, όπως και η εκπλήρωση διεθνών και ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της όσον αφορά τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Έχω ωστόσο την άποψη,  ότι στην ατζέντα και της Ε.Ε και την δική μας, θα πρέπει να τεθούν πιο έντονα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μου είναι αδιανότητο για λόγους γεωστρατηγικούς και μόνο να μην τίθενται πιο επιτακτικά τα θέματα

–          Της φυλάκισης χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων και της καταστολής των πολιτικών ελευθεριών, της δίωξης πολιτικών αντιπάλων

–          Της επίδοσής της να είναι κατά την επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων η δεύτερη φυλακή δημοσιογράφων

–          Της ισότητας των φύλλων, των φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας που θα ενταθούν μετά την απόφαση Ερντογάν να φύγει η Τουρκία από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης

–          Της συστηματικής καταστολής της ελεύθερης έκφρασης στο Διαδίκτυο.

–          Της αδιάκριτης κράτησης και δίωξης δικηγόρων, δικαστών και εισαγγελέων

Αυτή είναι η   κατάσταση στα Ελληνοτουρκικά και όλα αυτά θα μας συνοδεύουν χρόνια. Η Ιστορία έφερε δύο γειτονικές χώρες να έχουν τόσο διαφορετικές επιδιώξεις και φιλοσοφίες. Δική μας επιδίωξη είναι η μετατροπή της ελληνοτουρκικής σχέσης από αντιπαραθετική σε συνεργατική. Εμείς είμαστε προσηλωμένοι στην ειρηνική επίλυση των διαφορών στην βάση του διεθνούς δικαίου. Η εξομάλυνση και βελτίωση των Ελληνοτουρκικών  σχέσεων, πέραν της σημασίας της στο διμερές επίπεδο, αποτελεί επίσης, σημαντικό παράγοντα για την σταθερότητα της Νοτιο- Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Γι’ αυτό οφείλουμε, και αυτό κάνουμε, να ασκούμε μια πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού όπως κάνουν ορισμένες χώρες και συνύπαρξης. Η αποτροπή συνίσταται σε άμεσες και συνεχείς διπλωματικές κινήσεις με αντικείμενο την έμπρακτη εκ μέρους των Διεθνών Οργανισμών καταδίκης της στάσης της Τουρκίας κατά βάση με την επιβολή κυρώσεων σε βάρος της. Συνίσταται στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και αποφασιστικότητα, όπως και υψηλό εθνικό φρόνημα με κοινωνική και πολιτική συνοχή. Η εθνική ισχύς δηλαδή η οικονομική, διπλωματική, πολιτιστική, ψυχολογική ισχύς είναι αυτές που λειτουργούν κατά κύριο λόγο αποτρεπτικά.

Η συνύπαρξη σημαίνει ένα νέο πνεύμα Ελσίνκι, μια πολιτική ανάδειξης της σύμπτωσης αμοιβαίων συμφερόντων μεταξύ των χωρών, πάντα όμως στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.

Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο και στο:

https://www.news247.gr/politiki/nantia-giannakopoyloy-ellada-toyrkia-dyo-chores-dyo-entelos-diaforetikes-filosofies.9234664.html

Δήλωσή μου για τις επιθέσεις κατά της ΠτΔ για την επίσκεψή της στον Έβρο

Μου προκαλούν αλγεινή εντύπωση οι συνεχιζόμενες επιθέσεις κατά της ΠτΔ για την επίσκεψή της σε φυλάκιο στον Έβρο και η φωτογράφησή της μπροστά στον φράχτη. Ήταν μια κίνηση μεγάλης συμβολικής σημασίας και αξίας σε μια δύσκολη εποχή για τα εθνικά μας δίκαια, κατά την οποία συχνά αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματά μας.


Όσοι, λόγω ιδεοληψίας ή ενός δικαιωματισμού, δίχως περιεχόμενο, κατηγορούν την ΠτΔ για αυτή την πρωτοβουλία της ξεχνούν ότι μόλις τον Μάρτιο του 2020, τούρκικες δυνάμεις στρατού και ασφάλειας εργαλειοποιούσαν μεταφερόμενους μετανάστες για να σπάσουν τα σύνορά μας. Θα πρέπει να καταλάβουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας απαιτεί υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, υπεράσπιση των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων μας.

«Ο σεβασμός της διαφορετικότητας είναι δημοκρατικό και ηθικό χρέος όλων μας»

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, της Αμφιφοβίας και της Τρανσφοβίας, είναι μια αφορμή να επανεπιβεβαιώσουμε τη δέσμευσή μας ως κοινωνία, ότι η προστασία, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, αποτελούν ηθικό χρέος κάθε δημοκρατικού κράτους. Η αταλάντευτη προσήλωση σε μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς, που ενθαρρύνει και στηρίζει το οικουμενικό ανθρώπινο δικαίωμα στην ελεύθερη επιλογή και την αγάπη, είναι καθήκον, υποχρέωση, κατάκτηση όλων μας. Ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι δείκτης προόδου και στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Ασφαλώς τα τελευταία χρόνια η ελληνική κοινωνία έχει κάνει πρόοδο σε ό,τι αφορά την καταπολέμηση των προκαταλήψεων και της περιθωριοποίησης των ΛΟΑΤΚΙ+. Έχουμε όμως πολλά που πρέπει να κάνουμε ακόμα.  Σήμερα πρέπει να προχωρήσουμε πιο θαρραλέα, με αποφασιστικότητα στην άρση των όποιων διακρίσεων υπάρχουν ακόμα. Σε μια σύγχρονη Δημοκρατία τίποτα δεν μπορεί να υπονομεύει την αρχή της ισονομίας ή να περιορίζει τα δικαιώματα πολιτών λόγω της ταυτότητας φύλου, των χαρακτηριστικών φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού του. Είναι ανάγκη, επίσης, να ληφθεί ιδιαίτερη μέριμνα για την αντιμετώπιση των διακρίσεων στο περιβάλλον του σχολείου, την προστασία των παιδιών των ΛΟΑΤΚΙ+ οικογενειών από τον στιγματισμό και την προώθηση των αιτημάτων τους.

Ας θυμηθούμε ότι ο  λόγος που επελέγη η 17η Μαΐου είναι επειδή αυτήν την ημέρα, το 1990, η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται «ασθένεια» από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας . Στο χέρι όλων μας είναι να μην υπάρχουν πια οι αιτίες που έκαναν αναγκαία την καθιέρωση μιας τέτοιας μέρας. Η Ελλάδα του 21ου αιώνα πρέπει να χαρακτηρίζεται από τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την ισοτιμία όλων, αφήνοντας πίσω προκαταλήψεις, διακρίσεις και ομοφοβικές συμπεριφορές.

ΑΝΑΓΚΗ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ

Βρισκόμαστε ήδη σε μια νέα φάση αντιμετώπισης της φονικής πανδημίας στη χώρα μας. Με βασικό όπλο το εμβόλιο, γίνεται ένας αγώνας δρόμου για να εμβολιαστεί το αναγκαίο ποσοστό του πληθυσμού, ώστε να δημιουργηθεί ένα αποτελεσματικό τείχος ανοσίας. Ήδη, ο ημερήσιος ρυθμός στην πατρίδα μας ξεπέρασε τους 100.000 εμβολιασμούς, ενώ έχουν εμβολιαστεί, έστω με μία δόση, περίπου 2.300.000 άνθρωποι. Εμβόλιο, self tests και τήρηση μέτρων αποτελούν τους μόνους τρόπους προκειμένου να ανακοπεί η διάδοση της πανδημίας και να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση κανονικότητας και ελευθερίας, που τόσο ποθούμε. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση και ενώ τα κρούσματα τείνουν να μειωθούν, αλλά ακόμα θρηνούμε δεκάδες ανθρώπινες απώλειες καθημερινά, κάποιοι αρνούνται να εμβολιαστούν λόγω παραπληροφόρησης, φόβου από φημολογίες, επιφύλαξης ή ακόμα και άρνησης λόγω δοξασιών και ιδεοληψιών. Στο χέρι όλων μας είναι να δημιουργήσουμε ένα μεγάλο κύμα πειθούς με επιχειρήματα ώστε τα ποσοστά σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες να φτάσουν και να ξεπεράσουν το 80%. Χώρες σαν το Ισραήλ, τη Μεγάλη Βρετανία, τις Η.Π.Α δείχνουν τον δρόμο. Μπορούμε και εμείς. Και πριν απ’ όλα η Κυβέρνηση οφείλει να δημιουργήσει μια μεγάλη συστράτευση κομμάτων και των νεολαιών τους, Επιστημονικών Φορέων, Καθηγητών και φοιτητών Πανεπιστημίων για να κερδίσουμε αυτή τη μάχη. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση έχει χρέος να πάρει όλα τα μέτρα για να ξεπεραστεί η στάση μερίδας νοσοκομειακών απέναντι στον εμβολιασμό τους.

Τι τραγικά ειρωνικό. Την ώρα που στη χώρα μας έχουμε πια τον επαρκή αριθμό εμβολίων, ώστε σταδιακά και μέχρι τον Ιούνιο να μπορούμε να εμβολιαστούμε μαζικά και όλοι όσοι νοσούν να περιθάλπονται σε στοιχειωδώς επαρκείς και αξιοπρεπείς συνθήκες με την συνεχή κοπιαστική προσπάθεια ιατρών και νοσοκομειακών, σε άλλες πλευρές του πλανήτη να υποφέρουν, να πεθαίνουν μαζικά άνθρωποι.

Η Ινδία έχει γονατίσει κάτω απ’ το χειρότερο κύμα κορονοϊού στον κόσμο. Με πάνω από 350.000 κρούσματα τη μέρα, ασθενείς ικετεύουν για οξυγόνο και φάρμακα έξω από υπερπλήρη νοσοκομεία, σε μια άνιση μάχη με τον χρόνο που συχνά καταλήγει σε πένθος. Γενναίοι γιατροί, εθελοντές και τοπικές ομάδες δίνουν υπεράνθρωπο αγώνα ενάντια στον θανατηφόρο ιό, αλλά έχουν φτάσει στα όριά τους και χρειάζονται επειγόντως ζωτικές προμήθειες. Η ίδια κατάσταση παρατηρείται και σε άλλες περιοχές του πλανήτη, όπως στην Βραζιλία και χώρες της Νότιας Αμερικής, σε χώρες της Αφρικής και αλλού.

Τώρα είναι η στιγμή για την Παγκόσμια Κοινότητα να δείξει τον αναγκαίο συντονισμό, ώστε να υπάρχουν ιατροφαρμακευτικές προμήθειες και προστατευτικός εξοπλισμός σε ευάλωτες κοινότητες και υγειονομικούς στις χώρες που έχουν ανάγκη. Να στηθούν κινητές ΜΕΘ. Να χρηματοδοτηθούν  συγκεκριμένες δράσεις αρωγής τους. Να εξασφαλιστεί  άμεση μεταφορά πόρων για κάλυψη αναγκών τους σε τρόφιμα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Να φτιαχτούν γραμμές παραγωγής δισεκατομμυρίων εμβολίων που χρειάζονται για να καλυφθεί όλος ο Πλανήτης. Τώρα είναι η στιγμή που Ευρωπαϊκοί και Διεθνείς Οργανισμοί πρέπει να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Η πρόταση Μπάιντεν για τις πατέντες είναι μια σημαντική πρόταση, που θα πρέπει να υποστηριχθεί από όλο τον πολιτικό κόσμο της χώρας, που θα πρέπει να παρέμβει σε διεθνή forum και στα Όργανα της Ε.Ε. Ωστόσο είναι αμφίβολο αν θα περάσει και ταυτόχρονα δεν καλύπτει όλο το εύρος των αναγκών.

Πρέπει να δράσουμε λοιπόν ως Κράτη, ως Διεθνείς οντότητες, ως πολίτες της Παγκόσμιας Κοινότητας γιατί μαζί με την αλληλεγγύη και τον ανθρωπισμό  υπάρχει και η ανάγκη συνειδητοποίησης ότι ή η πανδημία θα αντιμετωπιστεί παγκόσμια ή ελλοχεύει ο κίνδυνος ανακύκλωσης και νέων κυμάτων διάδοσης από τις μεταλλαξεις που θα δημιουργούνται. Καμία χώρα δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής, όσο υπάρχουν εστίες μαζικής διάδοσης του κορονοϊού. Η Παγκόσμια Κοινότητα πρέπει να δείξει  ότι μπορεί να συντονίζεται σε τέτοιες κρίσιμες προκλήσεις όπως η πανδημία, η Κλιματική Αλλαγή και όσα προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν στο μέλλον. Ζούμε στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και υπάρχουν προβλήματα που οφείλουμε να καταλάβουμε ότι μας αφορούν όλους.

Ας μη ξεχνάμε άλλωστε:  Όλα ξεκίνησαν με ένα ιό από την μακρινή Κίνα… 

«EΛΛΑΔΑ – ΤΟΥΡΚΙΑ: ΔΥΟ ΧΩΡΕΣ – ΔΥΟ ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ»

Σε συζήτηση Στρογγυλής Τραπέζης με θέμα: «Γνωρίζοντας τους γείτονες: Τουρκία» στο Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, συμμετείχε το Σάββατο, 15 Μαΐου, η Βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής, Νάντια Γιαννακοπούλου.

Στην αρχή της τοποθέτησής της έθεσε το ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο, όπως έχει διαμορφωθεί την τελευταία δεκαετία, σημειώνοντας ότι: «Ζούμε μια νέο- οθωμανική έκρηξη, με έναν αυταρχικό ηγέτη που έχει οδηγήσει σε διαρκή ένταση.  Τα γεγονότα του Έβρου, όσα συνέβησαν το καλοκαίρι πέρυσι στο Αιγαίο, αλλά και η προκλητική ρητορική μας έφτασαν συχνά κοντά σε θερμό ή και πολεμικό επεισόδιο. Άρα αναφερόμαστε σε μια ένταση που δεν είναι περιστασιακή ή στιγμιαία, αλλά εντάσσεται σε μια σταθερή στρατηγική.

Η Τουρκία ήθελε και θέλει να διαδραματίσει ρόλο αναγνωρίσιμης Περιφερειακής Δύναμης και γι’ αυτό έχει διαμορφώσει αναθεωρητική στρατηγική σ’ όλα τα σύνορά της, από την Αφρική ως στα Βαλκάνια, και από στο Αζερμπαιτζάν ως και τη Μέση Ανατολή, που να ακυρώνουν όλα τα τετελεσμένα που επιδιώκει να δημιουργήσει.»  

Η κα Γιαννακοπούλου έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο νέο διεθνές σκηνικό που αντιμετωπίζει η Τουρκία, έπειτα από την εκλογή του κ. Μπάιντεν στην Αμερική, την επικείμενη αποχώρηση της κα. Μέρκελ και την αλματώδη άνοδο των Πρασίνων, αλλά και την επιφύλαξη του Αραβικού κόσμου και τα προβλήματα που δημιουργεί ο μεγαλοϊδεατισμός της Τουρκίας στη σχέση της με τη Ρωσία. Όλα τα γεγονότα αυτά, οδηγούν την Τουρκία σε διεθνή απομόνωση και της προκαλούν φόβο για την επόμενη μέρα, τη στιγμή που κλυδωνίζεται επιπλέον από μία βαθιά οικονομική κρίση.

Στη συνέχεια, η Βουλευτής τόνισε: «Δική μας επιδίωξη είναι η μετατροπή της ελληνοτουρκικής σχέσης από αντιπαραθετική σε συνεργατική. Εμείς είμαστε προσηλωμένοι στην ειρηνική επίλυση των διαφορών στη βάση του διεθνούς δικαίου.  Η εξομάλυνση και βελτίωση των Ελληνοτουρκικών  σχέσεων, πέραν της σημασίας της στο διμερές επίπεδο, αποτελεί επίσης, σημαντικό παράγοντα για την σταθερότητα της Νοτιο – Ανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Γι’ αυτό οφείλουμε, και αυτό κάνουμε, να ασκούμε μια πολιτική αποτροπής και όχι κατευνασμού ή υποχωρητικότητας, όπως κάνουν ορισμένες χώρες.

Η αποτροπή συνίσταται σε άμεσες και συνεχείς διπλωματικές κινήσεις με αντικείμενο την έμπρακτη εκ μέρους των Διεθνών Οργανισμών καταδίκη της στάσης της Τουρκίας και την επιβολή κυρώσεων σε βάρος της. Στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων σε πολλά κράτη του απανταχού ελληνισμού. Συνίσταται στην επιχειρησιακή ετοιμότητα και αποφασιστικότητα, όπως και σε υψηλό εθνικό φρόνημα με κοινωνική και πολιτική συνοχή. Η εθνική ισχύς δηλαδή η οικονομική, διπλωματική, πολιτιστική, ψυχολογική ισχύς είναι αυτές που λειτουργούν κατά κύριο λόγο αποτρεπτικά. Και δεν πρέπει να διαφεύγει από τον πολιτικό κόσμο ότι είναι αναγκαίες και επιτακτικές συνολικών πολιτικών που αντιμετωπίζουν το δημογραφικό, που τείνει να αναχθεί σε μείζον θέμα για τη χώρα, το μέλλον της άρα και τους συσχετισμούς δυνάμεων με την Τουρκία.

Τέλος, η συνύπαρξη σημαίνει ένα νέο πνεύμα Ελσίνκι, μια πολιτική ανάδειξης της σύμπτωσης αμοιβαίων συμφερόντων μεταξύ των χωρών, πάντα όμως στο πλαίσιο των κανόνων του διεθνούς δικαίου.»

Επιπλέον, η κα Γιαννακοπούλου, θέλοντας να συνεισφέρει στον διάλογο έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο ζήτημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη γειτονική χώρα και στην συνάρτησή του με την ευρωπαϊκή προοπτική. Πιο συγκεκριμένα τόνισε: «Η Ελλάδα αποτελεί συνεπή και ειλικρινή υποστηρικτή της Ευρωπαϊκής πορείας της γείτονος χώρας, γιατί θεωρεί ότι η Ε.Ε είναι καταλύτης για την περιφερειακή σταθερότητα και ανάπτυξη και πιστεύει ότι η ένταξη της Τουρκίας, αφού βέβαια εκπληρωθούν οι αναγκαίες προϋποθέσεις που έχουν τεθεί, θα είναι επωφελής για την ίδια, την Ευρώπη και την ευρύτερη περιοχή. Θεμελιώδης προϋπόθεση για την ένταξη είναι η έγκαιρη πλήρωση των ενταξιακών κριτηρίων μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται ο σεβασμός της αρχής καλής γειτονίας, όπως και η εκπλήρωση διεθνών και ευρωπαϊκών υποχρεώσεων της όσον αφορά τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας.

Έχω ωστόσο την άποψη, ότι στην ατζέντα και της Ε.Ε και την δική μας, θα πρέπει να τεθούν πιο έντονα τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μου είναι αδιανόητο για λόγους γεωστρατηγικούς και μόνο να μην τίθενται πιο επιτακτικά τα θέματα

–          Της φυλάκισης χιλιάδων πολιτικών κρατούμενων και της καταστολής των πολιτικών ελευθεριών, της δίωξης πολιτικών αντιπάλων

–          Της επίδοσής της να είναι κατά την επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων η δεύτερη φυλακή δημοσιογράφων

–          Της ισότητας των φύλων, των φαινομένων ενδοοικογενειακής βίας που θα ενταθούν μετά την απόφαση κ. Ερντογάν να φύγει η Τουρκία από την Σύμβαση Κωνσταντινούπολης»

Κλείνοντας, η κα Γιαννακοπούλου τόνισε: «Η δημιουργία μιας ισχυρής πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά Ελλάδας με φωνή και κύρος στα διεθνή φόρουμ, μιας Ελλάδας σταθερά δύναμης ειρήνης και με συμμαχίες με την σωστή πλευρά, με συνεχείς διπλωματικές πρωτοβουλίες, με ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και με οικονομική και αναπτυξιακή ισχύ,  είναι η καλύτερη εγγύηση για το μέλλον.»

«ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ»

Στην επί των άρθρων συζήτηση του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τις τροποποιήσεις του Οικογενειακού Δικαίου, την Τετάρτη 12 Μαΐου2021, τοποθετήθηκε η βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου, ως ειδική αγορήτρια του Κινήματος Αλλαγής.

Ξεκινώντας την ομιλίας της, η βουλευτής σχολίασε ότι το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο θα μπορούσε να είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, όπως θα μπορούσε να είναι μία μεγάλη ευκαιρία για ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης με το Ν. 4531/18 στην ελληνική νομοθεσία. Όμως, κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να είναι εφικτό με το προτεινόμενο κείμενο.

Ως προς τα άρθρα, η κα Γιαννακοπούλου ανάφερε:

·                     Αρχικά, στο άρθρο 5 του νομοσχεδίου, στο οποίο παρεκκλίνει ο παιδοκεντρικός χαρακτήρας και αντικαθίσταται με μία γονεοκεντρική λογική, όπου το παιδί προσεγγίζεται ως παθητικός δέκτης άσκησης γονεϊκών δικαιωμάτων και όχι ως φορέας δικαιωμάτων.

·                     Στο άρθρο 7 το «εξίσου» δεν προβλέπεται κατά τη διάρκεια γάμου, αλλά μόνο το «από κοινού». Η λέξη παραπέμπει πλαγίως στην ισόχρονη άσκηση της επιμέλειας, που πιθανότατα μπορεί μόνο να πραγματωθεί στα πλαίσια εναλλασσόμενης διαμονής του τέκνου.

·                     Το δικαίωμα της επικοινωνίας αποτελεί αυστηρά προσωποπαγές οικογενειακό δικαίωμα και εξ αυτού του λόγου δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με αοριστίες. Σε κανένα σημείο του άρθρου δεν αποσαφηνίζεται ο τρόπος με τον οποίο θα οριοθετείται ο καταρχήν συνολικός χρόνος ο οποίος εν συνεχεία θα πρέπει να διαιρεθεί για να φτάσουμε στο αποτέλεσμα του ενός τρίτου.

·                     Στο άρθρο 14 επιχειρείται η απαρίθμηση λόγων για τους οποίους θα πρέπει να αφαιρείται η γονική μέριμνα δηλαδή η “μεγαλύτερη δυνατή ποινή”.  Παράδοξο σημείο αποτελεί το γεγονός ότι το Υπουργείο ζητά οριστική απόφαση μόνο στην περίπτωση της ενδοοικογενειακής βίας, και όχι στις υπόλοιπες περιπτώσεις διατάραξης της συναισθηματικής σχέσης του τέκνου με τον έναν γονέα.

Επιπλέον, η βουλευτής τόνισε ότι είναι ανεπίτρεπτο εν μέσω του κινήματος #metoo, αλλά και της ραγδαίας αύξησης της ενδοοικογενειακής βίας εν μέσω πανδημίας η νομοθέτηση να οδηγεί σε περαιτέρω έκθεση τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας σε κακοποιητικές συμπεριφορές, παρά προστατεύοντάς τας.

Κλείνοντας, επανέλαβε και πάλι ότι το πρόβλημα είναι, κατά κύριο λόγο, θέμα εφαρμογής του νόμου και δικαστηριακής πρακτικής και ότι μόνη, ουσιαστική και δίκαιη λύση μπορεί να δοθεί από την πάγια θέση της δημιουργία ειδικού οικογενειακού δικαστηρίου και με την στελέχωση του με εξειδικευμένο προσωπικό, όπου ο δικαστής θα συνεπικουρείται από ειδικό σώμα με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο στο youtube:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε. Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η σημερινή συνεδρίαση επί των άρθρων του σχεδίου νόμου, ακολουθεί μια πραγματικά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και πολύωρη ακρόαση των εκπροσώπων των φορέων, κατά την οποία ακούστηκαν πολλά και οδήγησαν όλους μας νομίζω, στην εξαγωγή πολύ χρήσιμων συμπερασμάτων και κύριε Υπουργέ, οφείλω να ομολογήσω ότι εάν ήμουν στη θέση σας, η σημερινή ακρόαση των φορέων θα με είχε προβληματίσει πάρα μα πάρα πολύ.

Κύριε Υπουργέ, παίρνετε πάντα προσωπικά τα πολιτικά σχόλια. Ψυχραιμία και θα έχετε όλο το χρόνο να απαντήσετε, αρκεί να έχετε πραγματικά ανοιχτά τα αυτιά σας, όπως τα έχουμε όλοι μας.

Αυτό λοιπόν είναι κάτι το οποίο νομίζω όλους μας θα έπρεπε να μας προβληματίσει. Ακόμα και οι φορείς που ήταν η μειοψηφία και εκφράστηκαν θετικά για το σημερινό σχέδιο νόμου, έκαναν παρατηρήσεις. Και μόνο το γεγονός ότι είναι διαμετρικά αντίθετες οι απόψεις ψυχολόγων και όχι όλων και ψυχιάτρων, που χθες παραλίγο να κοπούν από την ακρόαση των φορέων, ευτυχώς επέμεινε η αντιπολίτευση και δεν κόπηκαν και μόνο λοιπόν αυτές αν θέλετε οι διαμετρικά αντίθετες απόψεις, καταρρίπτουν το βασικό επιχείρημα του Υπουργείου ότι δήθεν οι ειδικοί σύσσωμοι υποστηρίζουν το εγχείρημα και μόνο αυτό. Και δυστυχώς, δυστυχώς, ενώ με αυτό το σχέδιο νόμου θα είχατε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία, μια καταπληκτική ευκαιρία για να λύσετε και με συναινετικές διαδικασίες, ένα υπαρκτό σοβαρό, ευαίσθητο, πολύ ευαίσθητο ζήτημα, ενώ θα μπορούσατε, όπως σας είπα και χθες, όπου ήταν δέκα χρόνια από την υπογραφή της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης -σημαδιακή ημέρα η ημέρα που ήρθε στη Βουλή το συγκεκριμένο νομοσχέδιο- ενώ θα μπορούσατε λοιπόν να προβείτε σε ενέργειες περαιτέρω ενσωμάτωσης της εν λόγω Συνθήκης, εσείς δυστυχώς χάνετε αυτή την ευκαιρία και δυστυχώς δεν κοιτάτε πραγματικά μπροστά.

Αναφερθήκατε χθες, κύριε Υπουργέ, σε τροποποιήσεις, ουσιαστικά βελτιώσεις, όπως είπατε, τις οποίες πραγματοποιήσατε στο τελικό κείμενο του νομοσχεδίου και αφορούν ζητήματα, τα οποία τέθηκαν στη διαβούλευση, συμπεριλαμβανομένων προτάσεων φορέων, όπως είναι η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων και κάποια ακόμη. Όμως, πλην αυτών των τροποποιήσεων, ακόμα παραμένουν πάρα πολύ σοβαρά ζητήματα, τα οποία δημιουργούν, προκαλούν εντονότατες αντιδράσεις και προβληματισμούς. Το ακούσαμε στην ακρόαση των φορέων, το ακούσαμε από εξέχουσες Βουλευτίνες της παράταξής σας. Μήπως και αυτό δεν το καταλάβαμε καλά, κύριε Υπουργέ; Το ακούσατε από σύσσωμη την Αντιπολίτευση. Προχωράω λοιπόν τώρα συγκεκριμένα στις παρατηρήσεις μας, πάνω σε συγκεκριμένα άρθρα.

Στο άρθρο 1511, το άρθρο 5 του νομοσχεδίου που τροποποιεί το άρθρο 1511 του Αστικού Κώδικα, όπως ισχύει μέχρι σήμερα, η πιο βασική παρατήρηση που ακούστηκε από σύσσωμη την Αντιπολίτευση και από την πλειοψηφία των φορέων, είναι ότι ουσιαστικά τόσο από το γράμμα όσο και από το πνεύμα των διατάξεων και ειδικά αυτής της διάταξη του νομοσχεδίου φεύγουμε από τον παιδοκεντρικό χαρακτήρα και οδηγούμαστε σε μία γονεοκεντρική λογική, όπου το παιδί προσεγγίζεται ως παθητικός δέκτης των γονεϊκών δικαιωμάτων, αντί να είναι το ίδιο φορέας δικαιωμάτων όπως επιβάλλουν όλες οι διεθνείς συμβάσεις. Με την προτεινόμενη διατύπωση ο νομοθέτης, το Υπουργείο, δεν προτάσσει το συμφέρον του παιδιού, το οποίο δεν εξετάζεται, με τον τρόπο τον οποίο το γράφετε, για κάθε παιδί ατομικά, όπως οφείλει να γίνεται, αλλά ορίζεται οριζόντια ότι για όλα τα παιδιά είναι μόνο ένα το συμφέρον του παιδιού κι αυτό είναι η παρουσία και των δύο γονέων στη ζωή τους. Απαλείψατε το απαράδεκτο πρωτίστως, βάλατε το «ιδίως», αλλά αυτό είναι «όχι Γιάννης, Γιαννάκης». Ειπώθηκε και από τους θεωρητικούς, που ακούσαμε σήμερα. Τα κριτήρια λοιπόν τα οποία προτάσσετε αποτυπώνουν τα συμφέροντα των γονέων, όχι του παιδιού και με βάση το παιδοκεντρικό οικογενειακό δίκαιο που ισχύει έως σήμερα και εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ το 1983,σε αντίθεση με το πατριαρχικό σύστημα, το οποίο ίσχυε έως τότε, η όποια λύση πρέπει, οφείλει να εξυπηρετεί πρωτίστως το συμφέρον του τέκνου ad hoc σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, που διαφέρει, κάθε συγκεκριμένη φορά. Δεν θα βαρεθούμε να το λέμε, μήπως και τελικά το καταλάβετε και το αλλάξετε σε αυτήν την απαράδεκτη διάταξη. Και δεν το λέμε μόνο εμείς, το λέει και η αρμόδια για την παρακολούθηση της εφαρμογής της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού Επιτροπή του ΟΗΕ και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο εμείς επιμένουμε στην ανάγκη σύστασης οικογενειακού δικαστηρίου, όπως γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και υπάρχει η ουσιαστική, η πραγματική δυνατότητα να διερευνηθεί ad hoc, πραγματικά και όχι με τρόπο φασόν, όπως δυστυχώς συμβαίνει, το συμφέρον του κάθε παιδιού, σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση.

Επιπλέον, το σχέδιο νόμου αδιαφορεί για τη βούληση, αδιαφορεί για τη γνώμη του παιδιού. Γιατί; Γιατί ενώ εισάγει πληθώρα υποχρεωτικών εξωδικαστικών διαδικασιών, με τη διαμεσολάβηση, με τα ιδιωτικά συμφωνητικά πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το δικαστήριο, δεν προβλέπεται, κύριε Υπουργέ, να ζητείται σε καμία από αυτές τις εξωδικαστηριακές διαδικασίες, η γνώμη του παιδιού, παρά μόνο εάν η υπόθεση φτάσει στο δικαστήριο. Γιατί κάνετε αυτήν τη διάκριση; Σας ζητούμε να το δείτε και να το διορθώσετε και να ζητάτε τη γνώμη του παιδιού και στις υπόλοιπες διαδικασίες, τις οποίες προβλέπετε ως υποχρεωτικές.

Και έρχομαι τώρα στο άρθρο 7, του υπό συζήτηση νομοσχεδίου, για το προτεινόμενο άρθρο 1513. Είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα. Το έχουν θέσει πάρα πολλοί συνάδελφοι όλης της αντιπολίτευσης, αλλά και από την συμπολίτευση. Προβλέπεται λοιπόν ότι σε περίπτωση διαζυγίου οι δύο γονείς εξακολουθούν να ασκούν από κοινού και εξίσου τη γονική μέριμνα. Θα επιμείνουμε και θα επιμείνουμε και θα επιμείνουμε στην έννοια του «εξίσου» και θα σας πούμε για μία ακόμη φορά ότι ακόμα κι αν δεν θέλετε να αλλάξετε το «εξίσου» τουλάχιστον διαγράψετε το παραπλανητικό «εξακολουθούν». Γιατί όλοι σας είπαμε ότι το «εξακολουθούν» δεν ισχύει. Κατά τη διάρκεια του γάμου η πρόβλεψη του νόμου είναι από κοινού η άσκηση της γονικής μέριμνας, όχι εξίσου. Και εδώ πέρα λέτε ότι εξακολουθούν μετά τη λύση του γάμου υπάρχει το «εξίσου».

Σας θέσαμε υπόψιν την ανησυχία του νομικού κόσμου και σας εξηγήσαμε ότι πλαγίως με αυτόν τον τρόπο παραπέμπει στην ισόχρονη άσκηση της επιμέλειας, το οποίο μπορεί μόνο μέσα από την εναλλασσόμενη κατοικία να πραγματοθεί. Και αυτό δεν σας το είπαμε μόνο εμείς. Ακούσατε σήμερα με προσοχή τους φορείς; Ακούσατε τι είπε η εκπρόσωπος του «Γονείς», υποστηρίκτρια της ισόχρονης επιμέλειας και της εναλλασσόμενης κατοικίας; Είπε ότι ξεκάθαρα με αυτόν τον τρόπο εισάγετε την ισόχρονη γονική μέριμνα, την ισόχρονη επιμέλεια. Το είπαν δηλαδή και αυτοί οι οποίοι τα καταγγέλλουν από τους φορείς και όλοι εμείς. Το είπαν και αυτοί που το υποστηρίζουν. Αυτό δεν το ακούσατε κύριε Υπουργέ; Διαβάστε τα πρακτικά για να ξανά δείτε τι είπαν.

Η εμμονή σας σε αυτό δείχνει λοιπόν όχι ξεκάθαρες προθέσεις. Πρέπει να μιλάμε πάρα πολύ ανοιχτά εδώ. Εγείρει πολύ σοβαρά ερωτήματα. Αν θέλετε ισόχρονη άσκηση γονικής μέριμνας και επιμέλειας, βγείτε και πείτε το και μην κρύβεστε. Γιατί, σήμερα αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις σας. Και αν θέλατε, όπως είπατε, και σας ακούσαμε με προσοχή, να επιμείνετε στην έννοια του χρόνου, βάλτε την λέξη «ισότιμα». Βρείτε μία άλλη έκφραση, η οποία δεν θα ανοίγει τέτοιες οδούς και δεν θα δημιουργεί τέτοια θολούρα νομική και ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα όσον αφορά τη δικαστηριακή πρακτική στο μέλλον.

Συνεχίζω, κύριοι συνάδελφοι, με το προτεινόμενο άρθρο 1520, που ρυθμίζει το δικαίωμα επικοινωνίας. Κύριε Υπουργέ, μη λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της κάθε περίπτωσης του κάθε παιδιού, θεωρείτε ότι βελτιώνετε μια κατάσταση εισάγοντας έναν τρόπο τινά υπόδειγμα, δείκτη, καλούπι για το δικαστή υποδεικνύοντας επί της ουσίας στον δικαστή τη δουλειά του, καθώς εισάγετε την προβληματική του τεκμηρίου του 1/3 του χρόνου.

Κατ’ αρχάς είναι καθαρά δογματικά εσφαλμένη η θέση και η χρησιμοποίηση της λέξης «τεκμαίρεται». Η λέξη «τεκμαίρεται» στη νομική επιστήμη χρησιμοποιείται για την διάγνωση ή για την αναγνώριση εννόμων συνεπειών ή πραγματικών περιστατικών που στοιχειοθετούν τις εκάστοτε περιπτώσεις και όχι επί το πρώτον για την διάπλαση δικαιωμάτων και υποχρεώσεων όπως επιχειρείτε να κάνετε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η χθεσινή σας απάντηση ότι οι δικαστικές αποφάσεις που βγαίνουν με βάση το νόμο από το 1983, στην πραγματικότητα δίνουν περίπου αυτόν τον χρόνο επικοινωνίας, εκ των πραγμάτων, δηλαδή το 30% του χρόνου, καταλαβαίνετε και εσείς ο ίδιος ότι είναι προβληματική και ότι δεν αναιρεί το γεγονός ότι δημιουργείται σύγχυση και κατά τη γραμματική αλλά και κατά την ιδεολογική ερμηνεία του άρθρου, καθώς είναι τελικά αδύνατος. Να καταλάβουμε ποιος είναι τελικά ο σκοπός του άρθρου σας. Να ορίσετε το τι γίνεται στην πραγματικότητα, την οποία πραγματικότητα εσείς καταδικάζετε και λέτε ότι είναι πρόβλημα; Καταλαβαίνετε ότι δεν βγαίνει νόημα από αυτό το οποίο μας είπατε χθες; Εάν είναι πρόβλημα, πρέπει να το αλλάξετε. Αν δεν είναι πρόβλημα τότε τι έρχεστε και το στοιχειοθετείτε; Πού είναι η λογική σε αυτό το οποίο λέτε; Και βεβαίως όλοι σας είπαμε ότι υπάρχει θέμα γιατί ποιος θα είναι τελικά ο συνολικός χρόνος, ο  οποίος εν συνεχεία θα πρέπει να διαιρεθεί για να φτάσουμε στο αποτέλεσμα του 1/3; Αφορά τον συνολικό χρόνο στη ζωή του παιδιού; Δηλαδή, όλο το έτος; Όλη την εβδομάδα; Όλο το εικοσιτετράωρο; Ακόμα και τον χρόνο τον οποίο αφιερώνει στον ύπνο του; Τον χρόνο τον οποίο αφιερώνει στο σχολείο του; Τον χρόνο τον οποίο αφιερώνει στις εξωσχολικές δραστηριότητες; Και τελικά στην ουσία αυτής της διάταξης, σε τι συνίσταται εν τέλει ο ρόλος του γονέα με τον οποίο θα διαμένει το τέκνο; Οι σχέσεις δηλαδή του γονέα με το παιδί είναι αποκλειστικά ξενοδοχειακής φύσεως, κύριε Υπουργέ; Αυτό μας λέτε;

Η αναφορά στο συνολικό χρόνο λοιπόν είναι προφανώς ανέφικτη. Είναι προφανές ότι θα παραμείνει γράμμα κενό και σήμερα είχαμε και μια καταπληκτική ενημέρωση, πραγματικά σοκαριστική. Αυτό το οποίο ακούσαμε από τα μέλη της Νομοπαρασκευαστικής Επιτροπής είναι ότι υπήρξε απόρριψη τόσο της ισόχρονης άσκησης της γονικής μέριμνας με 16/2 όσο και του 1/3 του τεκμηρίου που φαίνεται 15/3. Αυτό δεν σας προβλημάτισε; Μας είπατε χθες ότι είναι δικαίωμά απλά να γνωμοδοτήσει η επιτροπή. Αυτές οι συντριπτικές πλειοψηφίες, δεν σας προβλημάτισαν καθόλου; Δεν θεωρείτε ότι εν τέλει θα έπρεπε να το σκεφτείτε λίγο περισσότερο; Να σκύψετε λίγο περισσότερο πάνω από αυτή την απόφαση σας; 

Η δε διάταξη ότι ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο οφείλει να λογοδοτεί καθημερινά, είναι παντελώς ανεφάρμοστη και παράνομη, καθώς παραβιάζει το άρθρο 8 της ΕΣΔΑΠ περί ιδιωτικότητας του άλλου γονέα. Είναι δε σαφές ότι η τόσο εκτεταμένη επικοινωνία, θα έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση των διατροφών. Ειπώθηκε και σήμερα από τους φορείς ή την παντελή κατάργηση των διατροφών των παιδιών, καθώς μόνο η αναιτιολόγητη μη καταβολή της διατροφής ποινικοποιείται, γεγονός που θα διευκολύνει περαιτέρω την μη καταβολή της.

Με το άρθρο 14 του νομοσχεδίου και το προτεινόμενο άρθρο 1532. Το νομοσχέδιο επιχειρεί να απαριθμήσει τους λόγους με τους οποίους αφαιρείται η γονική μέριμνα. Το είπα και χθες. Δημιουργεί σίγουρα μία πολύ μεγάλη παραδοξότητα ότι δεν αναφέρετε σοβαρούς λόγους όπως είναι η παραμέληση της υγείας ή της εκπαίδευσης του τέκνου, αλλά αντιστοίχως εσείς αποφασίζετε να βάλετε έννοιες όπως είναι η συναισθηματική αποξένωση του παιδιού από τον έτερο γονέα ή όλα αυτά. Αυτό δημιουργεί σίγουρα μια παραδοξότητα. Αλλά, η παραδοξότητα έγκειται και στο γεγονός ότι ζητάτε οριστική δικαστική απόφαση για την ενδοοικογενειακή βία ή για τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ελευθερίας. Μιλάμε για πολύ σοβαρά εγκλήματα και δεν μας λέτε για ποιο λόγο δεν ζητάτε αντιστοίχως τελεσίδικη δικαστική απόφαση για τις περιπτώσεις συναισθηματικής αποξένωσης του παιδιού με τον ένα γονέα. Πώς θα λειτουργεί εκεί πέρα; Θα αρκεί μία απλή καταγγελία στο αστυνομικό τμήμα; Πώς ακριβώς θα γίνεται; Για ποιο λόγο κάνετε αυτήν τη διάκριση; Γιατί δε μας εξηγείτε; Εδώ είμαστε για να σας ακούσουμε. Για να βελτιώσετε τα κακώς κείμενα. Εξηγήστε το σας παρακαλούμε πολύ, γιατί αποφεύγετε συστηματικά να δίνετε απαντήσεις στα κρίσιμα ερωτήματα τα οποία σας θέτουμε.

Και βεβαίως πρέπει να καταλάβετε ότι είναι ανεπίτρεπτο ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο παιδιά τα οποία ενδεχόμενα είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας, να  πρέπει να περιμένουν δύο έως πέντε χρόνια όπου κρατάει μία τέτοια διαδικασία για να βγει μια τελεσίδικη απόφαση και να βρίσκονται μέσα σε ένα τέτοιου είδους κακοποιητικό περιβάλλον.

Είναι ανεπίτρεπτο, εν μέσω του κινήματος metoo, αλλά και της ραγδαίας αύξησης της ενδοοικογενειακής βίας σε συνθήκες καραντίνας, να νομοθετείτε, εκθέτοντας τα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας, περισσότερο σε κακοποιητικές συμπεριφορές παρά προστατεύοντάς τα. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο οποίος προκάλεσε για τα ζητήματα του metoo προ ημερησίας συζήτηση στη Βουλή, δηλώνοντας την ευαισθησία του για αυτά τα θέματα, θα έπρεπε να πάρει θέση, για τη συγκεκριμένη απαράδεκτη ρύθμιση σας. Μη μας πείτε ότι πρέπει να σας πούμε και ευχαριστώ, επειδή το αμετάκλητο το κάνετε τελεσίδικα, όταν ξέρετε πολύ καλά ότι αυτό είναι τελείως κόντρα στη συνθήκη της Κωνσταντινούπολης.

Έχετε λάβει καθόλου υπόψη ότι πολλές μητέρες προσπαθούν να απαλλαγούν από την ενδοοικογενειακή βία, προσφεύγοντας μόνο σε αστικά δικαστήρια; Ότι κάποιες δεν καταφέρνουν να καταγγείλουν εξαιτίας περιορισμών ή εμποδίων που θέτει το δικαστικό σύστημα; Ότι άλλες επιλέγουν να μην το καταγγείλουν από φόβο ή για κοινωνικούς λόγους ή για οικονομικούς λόγους; Τα έχετε λάβει όλα αυτά υπόψη σας; Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, από τη μία η κυβέρνησή σας να χύνει κροκοδείλια δάκρυα κι από την άλλη να πορεύεστε με αυτόν τον τρόπο.

Γνωρίζετε, ότι στη χώρα μας, δεν υπάρχει διακριτό σύστημα παιδικής προστασίας; Ότι δεν υπάρχει καμία διαδικασία υποχρεωτικής αναφοράς κακοποίησης ή παραμέλησης παιδιού και καμία διαδικασία εποπτευόμενης επικοινωνίας γονιού παιδιού; Ότι η προστασία που παρέχεται στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας ουσιαστικά είναι ανεπαρκής, γιατί δεν έχει υπάρξει πλήρης ενσωμάτωση της συνθήκης της Κωνσταντινούπολης; Γι’ αυτούς τους λόγους σας εκφράζουμε την ανησυχία μας, ότι με αυτόν τον νόμο θα αποδυναμώσετε, ακόμη περισσότερο, την προστασία που παρέχεται στα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας.

Επαναλαμβάνω ότι υπάρχει πρόβλημα. Αυτό το πρόβλημα πρέπει να το λύσουμε, είναι θέμα δικαστηριακής πρακτικής και εφαρμογής του νόμου. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις καταχρηστικής συμπεριφοράς, σε σχέση με τη γονική επιμέλεια, μετά τη λύση του γάμου. Υπάρχουν μπαμπάδες που κακοπαθαίνουν, γιατί δεν μπορούν να ασκήσουν τη γονεϊκότητά τους. Πολλές φορές, οι αποφάσεις είναι άδικες και σίγουρα αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να λύσουμε. Όμως, με αυτόν τον τρόπο που πάτε, δεν το λύνετε.

Γι’ αυτό εμείς είπαμε, στην β’ ανάγνωση θα αναφερθώ αναλυτικότερα, στην ανάγκη λειτουργίας δημιουργίας οικογενειακών δικαστηρίων, γιατί έχουμε την αταλάντευτη πεποίθηση ότι η ουσιαστική, αποτελεσματική, πραγματική και δίκαιη λύση, με πρώτιστο, πρώτα και πάνω απ’ όλα το συμφέρον του παιδιού, μόνο η λύση των οικογενειακών δικαστηρίων μπορεί να προσφέρει. Σας ευχαριστώ θερμά.

Στην επιμέλεια των παιδιών δεν κρίνεται αν κάποιος τάσσεται «με τις φεμινίστριες» ή «με τους μπαμπάδες», αλλά αν παραμένει αταλάντευτα με το συμφέρον των παιδιών.

Στη συζήτηση επί της αρχής του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τις τροποποιήσεις του Οικογενειακού Δικαίου τοποθετήθηκε η ειδική αγορήτρια του Κινήματος Αλλαγής Νάντια Γιαννακοπούλου.

Ξεκινώντας την ομιλία της, τόνισε ότι κανείς δεν μπορεί να είναι κατά της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας επί της αρχής. Για να είναι η λύση αποτελεσματική, θα επιτευχθεί μόνο αν εξυπηρετεί πρωτίστως το συμφέρον του τέκνου, το οποίο στην κάθε περίπτωση μπορεί να διαφέρει. Αποτελεί το μοναδικό κρίσιμο κριτήριο για την προσέγγιση του θέματος. Κάτι, όμως, που δε φαίνεται να επιτυγχάνεται με το υπό συζήτηση κείμενο.

Τόνισε ιδιαίτερα ότι: «Το συγκεκριμένο Νομοσχέδιο θα μπορούσε να είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες, αφού η τελευταία μεταρρύθμιση έγινε το 1983 με τον Ν.1329 από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Ήταν και η πιο προοδευτική μεταρρύθμιση που είχε γίνει, προβλέποντας μεταξύ άλλων ότι η γονική μέριμνα θα ασκούνταν πλέον από κοινού και από τους δύο γονείς, σε αντίθεση με το παρελθόν, όπου πατέρας και σύζυγος ήταν ο απολύτως κυρίαρχος.Θα μπορούσε επίσης να είναι μία μεγάλη ευκαιρία για περαιτέρω ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, η οποία σαν σήμερα υπογράφτηκε πριν 10 χρόνια για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Δυστυχώς, όμως, το νομοσχέδιο που φέρνετε χάνει αυτή την ευκαιρία. Δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες που διαμορφώνονται στην άσκηση της γονικής μέριμνας με το χωρισμό των γονέων.»

Η κα Γιαννακοπούλου εστίασε στην ουσία του Νομοσχεδίου, με αναφορά στα αρνητικά σημεία του, όπως την «από κοινού και εξίσου γονική μέριμνα». Έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην έννοια της  γονικής μέριμνας, η οποία, σε καμία περίπτωση, δεν είναι μονοσήμαντη και δεν μπορεί να ταυτίζεται αποκλειστικά και μόνο με την έννοια της επικοινωνίας του γονέα με το τέκνο. Υπογράμμισε την εσφαλμένη προσέγγιση του παιδιού ως παθητικό δέκτη άσκησης γονεϊκών δικαιωμάτων και όχι ως φορέα δικαιωμάτων και τη σύγχυση του συμφέροντος του παιδιού με τα γονεϊκά δικαιώματα.

Τέλος, η Βουλευτής υποστήριξε ότι λύση στο ζήτημα αυτό, το οποίο, κατά κύριο λόγο αποτελεί πρόβλημα δικαστικής πρακτικής θα αποτελέσει μόνο η ουσιαστική και εμπεριστατωμένη θέσπιση, με τα κατάλληλα εφόδια, Οικογενειακών Δικαστηρίων, τα οποία θα χειρίζονται και θα παίρνουν αποφάσεις στις περιπτώσεις αυτές. Επεσήμανε δε: «το ζήτημα της επιμέλειας των παιδιών δεν πρέπει να κριθεί με μάχες εντυπώσεων και ισχύος. Δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Δεν είναι ζήτημα αν κάποιος τάσσεται «με τις φεμινίστριες» ή «με τους μπαμπάδες», αλλά αν παραμένει αταλάντευτα με το συμφέρον των παιδιών.

Μπορείτε να δείτε το βίντεο της τοποθέτησής μου στο:

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της τοποθέτησης:

Κύριε Πρόεδρε, κ.κ.  Υπουργοί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε σήμερα επί της αρχής το σχέδιο νόμου που αφορά στις επικείμενες τροποποιήσεις του οικογενειακού δικαίου, θα ήθελα όμως, εξαρχής, να σημειώσω κύριε Υπουργέ, ότι όταν νομοθετούμε μπορεί να διαφωνούμε ή μπορεί να συμφωνούμε, αλλά θεωρώ ως αυτονόητο, ως απολύτως αυτονόητο, ότι οι θέσεις μας διαμορφώνονται ως αποτέλεσμα της αντίληψης του κάθε κόμματος και του κάθε Βουλευτή περί του τι είναι ορθό ή όχι και όχι ως αποτέλεσμα πιέσεων. Το αναφέρω αυτό κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και  κύριε Υπουργέ, γιατί οφείλω να ομολογήσω ότι μου προκάλεσε πολύ μεγάλη εντύπωση η καταγγελία της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων για διαδικτυακή στοχοποίηση σε υποθέσεις οικογενειακού δικαίου και τη δράση ομάδων πίεσης στα social media, ώστε να επηρεάσουν με αθέμιτο τρόπο δικαστικούς λειτουργούς, που κρίνουν υποθέσεις οικογενειακής φύσης και ιδιαίτερα επιμέλειας ανήλικων τέκνων.

Επίσης, εύλογα τίθεται ένα ερώτημα κύριε Υπουργέ, γιατί το νομοσχέδιο το οποίο μπήκε στη διαβούλευση πριν από λίγες εβδομάδες, αν και η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή έχει καταθέσει το πόρισμά της εδώ και μήνες, γιατί, λοιπόν, αν είναι τόσο καλό έχει δημιουργήσει τόσες σφοδρές αντιδράσεις; Είναι νομίζω ένα πολύ εύλογο ερώτημα.

 Γιατί οι έγκριτοι νομικοί, οι οποίοι συμμετείχαν στη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή, εκδηλώνουν ανοιχτά, ανοιχτότατα τις διαφωνίες τους για το τελικό draft;

Γιατί οι γυναικείες οργανώσεις διαδηλώνουν και αντιτίθενται σφόδρα;

Είναι σοβαρά ερωτήματα, που πρέπει όλους μας να μας προβληματίσουν.

Θέλω να σας μιλήσω πολύ ειλικρινά κύριε Υπουργέ. Θα ήθελα ειλικρινά η συζήτηση αυτή να μπορούσε να γίνει κάτω από άλλα δεδομένα και θα ήθελα, ειλικρινά σας το λέω, να ερχόμασταν σήμερα εδώ πέρα και να μπορούσαμε να στηρίξουμε όλοι μας αυτήν την πρόταση την οποία μας φέρνετε, γιατί μία είναι η αλήθεια κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κανείς, κανείς, μα κανείς δεν μπορεί να είναι απέναντι, δεν μπορεί να είναι κατά της από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας επί της αρχής.

Ποιος θα μπορούσε να είναι κατά της συνεπιμέλειας; Ποιος; Ιδιαίτερα μετά τη λύση του γάμου; Όλοι μας προτιμούμε ένα χωρισμένο ζευγάρι να μεγαλώνει το παιδί με κοινή φροντίδα και πραγματικά είναι αξιοθαύμαστο, είναι αξιοθαύμαστο το να συνεχίζουν  δύο άνθρωποι, οι οποίοι ζουν χωριστά, να μπορούν να συνεννοούνται, να  ξεπερνούν τα μεταξύ τους προβλήματα για την καλύτερη, για τη βέλτιστη ανατροφή του παιδιού τους, όμως, τι γίνεται όταν ένα ζευγάρι χωρίζει με αντιδικία και οι γονείς δεν μπορούν να τα βρουν; Δυστυχώς, οι λύσεις που πάτε να δώσετε με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο φοβάμαι ότι είναι ατελέσφορες, το λιγότερο που μπορώ να πω.

 Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο και αυτή η πρόταση και η πρωτοβουλία που πήρατε θα μπορούσε να ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία, θα μπορούσε να ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τον εκσυγχρονισμό ορισμένων διατάξεων και για βελτιώσεις σύμφωνα και με τις νέες κοινωνικές συνθήκες. Η κοινωνία εξελίσσεται μετά από την τελευταία, γενναία, ρηξικέλευθη, πρωτοποριακή μεταρρύθμιση που έγινε το 1983 με το ν. 1329 από το ΠΑΣΟΚ και από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ήταν η  πιο προοδευτική μεταρρύθμιση σε ολόκληρη την Ευρώπη, η οποία προέβλεπε ήδη από τότε και μεταξύ άλλων ότι γονική μέριμνα θα ασκούνταν πλέον από κοινού και από τους δύο γονείς, σε αντίθεση με το παρελθόν όπου ο πατέρας και ο σύζυγος ήταν οι απόλυτα κυρίαρχοι. Θα μπορούσε επίσης, κύριε Υπουργέ, αυτό το νομοσχέδιο να ήταν μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για περαιτέρω ενσωμάτωση προβλέψεων της Συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, η οποία αν δεν κάνω λάθος υπεγράφησαν σήμερα πριν από δύο χρόνια με την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την πρόληψη και καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.

               Δυστυχώς όμως, χάνετε αυτήν την ευκαιρία. Δεν καταφέρνετε να ανταποκριθείτε στις νέες κοινωνικές ανάγκες και συνθήκες που διαμορφώνονται στην άσκηση της γονικής μέριμνας, μετά τον χωρισμό των γονέων. Σε πολλές περιπτώσεις δεν καταφέρνετε να μείνετε στο επίκεντρο που θα έπρεπε να είναι όλων αυτών των ρυθμίσεων και το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από το συμφέρον του παιδιού.

Μακάρι να μπορούσαμε να τα πούμε μεταρρύθμιση. Δεν μπορούμε να το πούμε. Δεν δίνετε λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα, τα οποία ναι, υπάρχουν προβλήματα, υπάρχει μια προβληματική κατάσταση, όλοι το αναγνωρίζουμε, είναι κατά κύριο λόγο θέμα εφαρμογής του νόμου, είναι κατά κύριο λόγο θέμα δικαστηριακής πρακτικής, βεβαίως υπάρχουν γονείς, υπάρχουν πατεράδες που κακοπαθαίνουν – είναι μια πραγματικότητα – και πολλές οι μονομερής απόφαση των δικαστηρίων, πολλές φορές βγαίνουν αποφάσεις φασόν, είναι μια πραγματικότητα αυτή, κάνουν πολλούς γονείς να νιώθουν ότι τους στερείται η δυνατότητα συμμετοχής στην ανατροφή του παιδιού τους.

Αντί, λοιπόν, να μπορέσουμε να επικεντρωθούμε στην συγκεκριμένη λύση, στις ριζικές αλλαγές που θα απαντούσαν συγκεκριμένα σε αυτό το υπαρκτό και σοβαρότατο πρόβλημα με πυξίδα τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας, όπου και οι δύο γονείς πρέπει να είναι πιο συμμετοχικοί, πιο αποτελεσματικοί, ισότιμοι, η κατεύθυνση δεν είναι αυτή που πρέπει.

Τρεις παραδοχές. Τρεις παραδοχές καταρχάς, που νομίζω ότι τις άκουσα και από τους προλαλλήσαντες και από εσάς, το θέμα είναι όμως – και θα σας πω συγκεκριμένα και αργότερα και στην επί των άρθρων συζήτηση, που αποτυγχάνετε.

Οι νομοθετικές μεταβολές στο οικογενειακό δίκαιο και ειδικά στο θεσμικό πλαίσιο πρέπει να γίνονται με περίσκεψη, πρέπει να γίνεται γίνονται μακριά από αγκυλώσεις ιδεολογικές, μακριά από εμμονές, μακριά από φανατισμός και ανεξάρτητα από επιρροές ομάδων συμφερόντων, με πρώτιστο, αποκλειστικό, μοναδικό γνώμονα το συμφέρον του τόπου. Τίποτε άλλο.

Δεύτερον. Η όποια λύση πρέπει να εξυπηρετεί, πρωτίστως, το συμφέρον του τέκνου στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, το οποίο μπορεί να διαφέρει κάθε φορά.

Υπάρχει, δηλαδή, μία αόριστη νομική έννοια – κάτι το οποίο το λένε όλες οι διεθνείς συμβάσεις για τα δικαιώματα του παιδιού – η οποία πρέπει να εξειδικεύεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, γιατί ακριβώς το κάθε ζευγάρι, το κάθε παιδί, η κάθε οικογένεια ζουν κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες. Οι ζωές τους δεν είναι οι ίδιες, άρα πρέπει να αποφεύγεται η νομοθέτηση γενικής φύσεως κριτήριων και προτεραιοτήτων για τον προσδιορισμό του συμφέροντος του παιδιού.

Τρίτον. Η έννοια της γονικής μέριμνας σε καμία περίπτωση δεν είναι μονοσήμαντη και δεν μπορεί να ταυτίζεται αποκλειστικά και μόνο με την έννοια της επικοινωνίας του γονέα με το τέκνο, όπως μέσα από τις διατάξεις του νομοσχεδίου σας, δυστυχώς, φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις.

Επιτυγχάνονται όλα αυτά, με το παρόν Σχέδιο Νόμου; Η απάντηση είναι, όχι. Για ποιο λόγο το λέω αυτό.

Κατ’ αρχάς γιατί κατά τη διάρκεια της συγγραφής του κειμένου, το Υπουργείο Δικαιοσύνης επέλεξε να αρνηθεί τη διαβούλευση με την κοινωνία των πολιτών και με φορείς, με αντικείμενο την στήριξη και την προστασία θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, να μην διαβουλευτεί με δικηγόρους, δικαστές, ψυχιάτρους. Ψυχιάτρους, κύριε Υπουργέ, και λοιπούς επιστημονικούς φορείς και γιατίτο Υπουργείο επέλεξε να συνδιαλλαγεί μόνο με την μια πλευρά των γονέων, την πλευρά ενός λόμπιχωρισμένων μπαμπάδων και να παρακάμψει όλες τις γυναικείες οργανώσεις. Ελπίζω, να κληθούν οι γυναικείες οργανώσεις, κύριε Υπουργέ, και να έχουμε την ευκαιρία να μας πουν και δια ζώσης, εάν τις καλέσετε ή όχι.

Αποκορύφωμα αποτέλεσε για απόκρυψη του σχεδίου της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής και η αντικατάστασή του με ένα κείμενο νομικά προβληματικό και αγνώστου προελεύσεως, το οποίο αγνοεί ή διαστρεβλώνει τις προτεινόμενες ρυθμίσεις της επιτροπής.

Γιατί δεν δώσατε στη δημοσιότητα ποιο ήταν το κείμενο της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής; Δώστε το. Δώστε το, τώρα. Σας το ζητώ από το βήμα της βουλής, να δώσετε επισήμως το κείμενο της νομοπαρασκευαστικής και να δούμε ποιες είναι οι αλλαγές τις οποίες εσείς έχετε κάνει και πώς τις έχετε κάνει και με ποιους τις έχετε διαβουλευτεί για να τις κάνετε.

Όσον αφορά, τώρα, το συμφέρον του τέκνου – και προχωρώντας τώρα και στην ουσία του νομοσχεδίου – εκτενέστερη αναφορά θα κάνω στην επί των άρθρων συζήτηση και εκεί θα αναλύσω τα προβληματικά σημεία, πολύ πιο αναλυτικά.

Όμως και επί της αρχής τα προβλήματα είναι πάρα πολλά και θα πρέπει να ειπωθούν, να γίνουν κατανοητά και μακάρι μέσα από αυτό το διάλογο να μπορέσετε να τα διορθώσετε. Εμείς αυτό θα πιέσουμε, γιατί αυτός είναι ο στόχος μας.

Δυστυχώς, λοιπόν, κύριε Υπουργέ, ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζετε το παιδί, πιο πολύ μοιάζει με τρόπο προσέγγισης ενός παιδιού τους σαν παθητικός δέκτης άσκησης αγώνα γονεϊκών δικαιωμάτων, παρά ως φορέα- το ίδιο το παιδί – δικαιωμάτων και συγχέεται όπως ξεκάθαρα προκύπτει από τη διατύπωση – την κακή διατύπωση – του άρθρου 1511, το συμφέρον του παιδιού με τα γονεϊκά δικαιώματα.

Εισάγετε την από κοινού – πολύ ορθά μέχρι στιγμής, πάρα πολύ σωστά, συμφωνούμε στο από κοινού – αλλά μετά βάζετε και την λέξη «εξίσου» άσκηση γονικής μέριμνας. Δηλαδή, για να το πούμε ξεκάθαρα από το βήμα της βουλής και για να καταγραφεί στα πρακτικά – με την λέξη «εξίσου» εισάγετε την ισόχρονη, υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Αν αυτό δεν ισχύει, πείτε το ευθαρσώς και ξεκάθαρα από το βήμα της βουλής. Για να το γνωρίζουμε και εμείς και όσοι πρόκειται να εφαρμόσουν τον νόμο μετά, κύριε Υπουργέ. Για ποιον λόγο διαλέγετε, λοιπόν, την λέξη «εξίσου» και δεν βάζετε την λέξη «ισότιμα», αφού τόσο πολύ πιστεύετε ότι αυτό πρέπει να υπάρχει. Όλος ο νομικός κόσμος, τα μέλη της νομοπαρασκευαστικής, η εταιρεία οικογενειακού δικαίου, όλοι, έχουν προβάλει ένσταση στη συγκεκριμένη λέξη, γιατί θεωρούν ότι ανοίγει την πίσω πόρτα για την εισαγωγή της εναλλασσόμενης κατοικίας. Γιατί δημιουργείτε, λοιπόν, αυτή την θολούρα; Εάν αυτή είναι η βούλησή σας, η εναλλασσόμενη κατοικία, βγείτε και πείτε το ευθαρσώς. Εάν πάλι δεν είναι, αφαιρέστε την λέξη «εξίσου» και βάλτε την λέξη «ισότιμα» αντί για αυτό.

Επίσης, βάζετε τεκμήριο χρόνου επικοινωνίας του τέκνου με τον γονέα που δεν διαμένει με το παιδί οριζοντίως στο ένα τρίτο του συνολικού χρόνου του παιδιού. Τι κάνετε δηλαδή;

Θα σας πω ακριβώς τι κάνετε. Βάζετε αυθαίρετα αριθμητικά καλούπια για να λύσετε ένα τόσο ευαίσθητο, ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Νομίζετε ότι αυτό αποτελεί μεταρρύθμιση.

Θα αναφερθώ πολύ αναλυτικά και σε αυτό, στην επί των άρθρων συζήτηση.

Τέλος, το νομοσχέδιο αυτό, επιχειρεί να απαριθμήσει τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να αφαιρείται η γονική μέριμνα. Είναι η μεγαλύτερη δυνατή ποινή που μπορεί να επιβληθεί σε έναν γονέα στο 1532, αφού αντιλαμβανόμαστε όλοι, ότι αυτό οδηγεί σε πλήρη αποξένωση του παιδιού με τον γονέα.

Εδώ πέρα, υπάρχει κάτι, που προξενεί, εμένα τουλάχιστον, αλλά όπως είδα και στο δημόσιο διάλογο και στον νομικό κόσμο, μου προξενεί μια πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση. Υπάρχει κάτι παράδοξο. Προτάσσεται λόγους, που βεβαίως και πολύ ορθώς κάνετε και τους προτάσσεται, αλλά προτάσσεται στους τέσσερις από τους έξι λόγους την έννοια «της γονεϊκής αποξένωσης» με τέσσερις διαφορετικούς τρόπους, που το λέτε στο α΄,β΄,γ΄,δ΄,. Δεν θα έπρεπε, μέσα σε όλα αυτά, να υπήρχε και η κακή η έκθεση του ανηλίκου σε κίνδυνο, οι κακές συνθήκες διαβίωσης, η παραμέληση της υγείας, η παρεμπόδιση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, η εγκατάλειψη, εκμετάλλευση, όλα αυτά είναι υποδεέστερα, κύριε Υπουργέ, από την άσκηση της κακής γονικής μέριμνας;

Επίσης, για την περίπτωση της ενδοοικογενειακής βίας, ζητείται, κατ’ εξαίρεση με τις άλλες περιπτώσεις που λέτε, της γονεϊκής αποξένωσης, έκδοση οριστικής δικαστικής απόφασης. Ευτυχώς καταρχάς, ευτυχώς, που διορθώσατε το τερατούργημα του αμετάκλητου. Ευτυχώς, γιατί δεν ξέρω πραγματικά, πώς θα μπορούσατε, πώς σας πέρασε από το μυαλό, πως διανοηθήκατε και εσείς και οι σύμβουλοί σας, να έχετε βάλει μια τέτοια ρύθμιση, του αμετάκλητου, στην ενδοοικογενειακή βία, στην ασέλγεια και σε άλλα. Αλλά, ας πούμε, ότι αυτό, μετά από το κύμα των σφοδρών αντιδράσεων, το τσουνάμι των σφοδρών αντιδράσεων, το πήρατε πίσω και μπράβο σας. Γιατί όμως οριστική απόφαση μόνο για αυτό και όχι για τις υπόλοιπες περιπτώσεις; Εύλογη ερώτηση, χρειάζεται μία απάντηση. Την έκρηξη πάντως του ελληνικού «ΜΕ ΤΟΟ», αλλά και τη σημαντική αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, με το τρόπο τον οποίο ορίζεται και ρυθμίζεται το συγκεκριμένο άρθρο, φαίνεται, ότι ή την αγνοείται παντελώς, ή την προσεγγίζεται αλά καρτ. Αυτό εισπράττουμε.

Κλείνοντας, κύριε Πρόεδρε και ζητώ την κατανόησή σας, το ζήτημα της επιμέλειας των παιδιών, δεν πρέπει να κριθεί ούτε με μάχες εντυπώσεων ούτε με μάχες ισχύος. Δεν είναι ούτε άσπρο, δεν είναι ούτε μαύρο. Δεν είναι ζήτημα, αν κάποιος τάσσεται με τις φεμινίστριες, με τις μαμάδες ή με τους μπαμπάδες, αλλά αν παραμένει αταλάντευτα με το συμφέρον του παιδιού. Είναι θέση μας, πως κάθε παιδί, πρέπει να έχει τη δυνατότητα επικοινωνίας και με τους δύο γονείς του, αλλά είναι και χρέος και των δύο γονέων, να συμμετέχουν ισότιμα στη μέριμνα του παιδιού τους, που είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, πολύ δυνατότερο, πολύ περισσότερο, από το χρόνο επικοινωνίας στον οποίο ρηχά περιορίζεται με το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου. Και τα παιδιά βεβαίως, δεν πρέπει να εργαλειοποιούνται ούτε από τις μαμάδες τους ούτε από τους πατεράδες τους.

Εμείς, απέναντι στην μονόπλευρη και προκατειλημμένη θεώρηση που έχετε στο ζήτημα, γιατί, όπως σας προ είπα, επιχειρείτε να λύσετε ένα τόσο πολύπλοκο και ευαίσθητο ζήτημα με υποχρεωτικά, ποσοτικά και αριθμητικά καλούπια και χρονικά ποσοστά, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε., εμείς έχουμε το δικό μας πλαίσιο και τη δική μας πρόταση, την οποία ήδη σας είχα πει από τον Νοέμβριο, κύριε Υπουργέ, στη συζήτηση που είχαμε κάνει στο υπουργείο και την οποία επιδεικτικά αγνοήσατε και συνεχίζετε να αγνοείται και αυτό έχει να κάνει με τη δημιουργία οικογενειακού δικαστηρίου. Τίποτε δεν μπορεί να γίνει και να αλλάξει στην λάθος, αν θέλετε, στην παντελώς  λάθος δικαστηριακή πρακτική, αν δεν γίνει αυτή η τομή. Είναι και αναγκαίο και είναι και εφικτό. Διαχρονικά το ΠΑΣΟΚ το υποστηρίζει και θεωρούμε,   ότι είναι ο  μόνος τρόπος που μπορεί να υπάρξει ορθή ερμηνεία,  αλλά και εφαρμογή του νόμου.  Για τη τήρηση των δικαστικών αποφάσεων, εγώ σας λέω,  για το χρόνο επικοινωνίας  με τα παιδιά που υπάρχουν δικαστικές αποφάσεις,  αλλά δεν τηρούνται,  μόνο ένα οικογενειακό δικαστήριο θα μπορούσε αυτό να το λύσει.

Δυστυχώς,  το 2012,  στο πλαίσιο της τότε συγκυβέρνησης,  δεν επέτρεψε η  Ν.Δ. τη   πρόταση την οποία είχαμε εμείς τότε καταθέσει. Επανερχόμαστε, λοιπόν, σήμερα, κύριε Υπουργέ και σας λέμε, ότι και σε εύλογο χρονικό διάστημα θα καταθέσουμε πρόταση νόμου, με ειδικές διατάξεις, για τη δημιουργία μιας οργανωμένης, σύγχρονης και αποτελεσματικής δομής, με εξειδικευμένους δικαστές, που θα εκδικάζουν αποκλειστικά υποθέσεις οικογενειακού δικαίου, με την υποστήριξη κατάλληλου επιστημονικού προσωπικού, παιδοψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών, οικογενειακών συμβούλων, που εδώ που τα λέμε και το γνωρίζετε σίγουρα, ήδη, από το 1996 είχαν θεσμοθετηθεί οικογενειακά τμήματα με το άρθρο 48 του ν. 2447 του 1996, αλλά δυστυχώς, αυτό έχει μείνει ανενεργό στη πράξη.

Σήμερα, λοιπόν, εμείς, κάνουμε ένα βήμα παραπάνω και προτείνουμε τη δημιουργία αμιγούς οικογενειακού δικαστηρίου, που θα αξιοποιεί πρωτίστως τις εναλλακτικές μορφές επίλυσης διαφορών με τη διαμεσολάβηση. Ως έσχατη λύση, θα πρέπει να διεξάγεται η δίκη και μάλιστα, κάτω από συνθήκες μειωμένης αντιδικίας, ώστε με αυτό το τρόπο, να ελαχιστοποιούνται οι ψυχοφθόρες επιπτώσεις στα παιδιά και γι’ αυτό θεωρούμε, ότι με αυτό το τρόπο, το νέο οικογενειακό δικαστήριο, μπορεί να προσδώσει στο σύστημα επίλυσης οικογενειακών διενέξεων και χαρακτήρα άμεσο και αποτελεσματικό και φιλικό προς την οικογένεια και συμφιλιωτικό, με αναγκαία εξειδίκευση και συνδρομή προσωπικού.

Έτσι μόνο, κύριε Υπουργέ, θα μπορέσουμε να ακολουθήσουμε τα παραδείγματα, που πολλές φορές μας έχετε αναφέρει, άλλων χωρών, που έχουν αναπτύξει, ναι, συστήματα επιμέλειας, αλλά με κατάλληλες δομές, με οικογενειακά δικαστήρια, με κοινωνικές δομές, με κοινωνικούς συμβούλους, με ψυχολόγους, με ψυχιάτρους, όχι με πιστολιές στον αέρα. Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.